23.Bölüm

Elif’le Engin eşyalarını toplar.Ada artık evdedir.Evler ayrılır ama bağ kopmaz.
Kapı kapandığındaev yeniden Vera’lara kalır.
Gece olur.
Salonun ışığı kısıktır.Sadece abajur yanar.
Vera halının üzerinde oturur.Karan kucağındadır.
Karan artık geceleri daha keyiflidir.Annesinin yüzüne bakar.Sonra gülümser.
Bilerek.
Vera dayanamaz.
Vera:“O gülüş ne…”
Karan sanki cevap verir gibiküçük bir ses çıkarır.
“agu…”
Vera kahkaha atar.Kahkahası Karan’ı daha da coşturur.
Karan kollarını sallar.Bacaklarını tekmeler.
Güler.Yüksek sesle.
Vera eğilir.Burnunu Karan’ın yanağına sürter.
Vera:“Yerim seni…”
Karan kahkaha atar.Bu kez daha net.
O sırada Yaman kapının kenarında durmuştur.Sessizce izler.
Bir süre fark edilmez.
Yaman’ın kaşları hafifçe kalkar.Gülümser ama içinde minicik bir şey olur.
Kıskançlık.
Tatlısından.
Yaman boğazını temizler.
Yaman:“Ben varken bu kadar gülmüyordu.”
Vera başını kaldırır.
Vera:“Kıskandın mı?”
Yaman omuz silker.Ama gözleri hâlâ Karan’dadır.
Yaman:“Biraz.”
Vera güler.
Karan bu sesi duyar.Yaman’a bakar.
Bir an durur.
Sonra…
Aynı gülüş.
Yaman afallar.
Yaman:“Bak bak…Bana da yaptı.”
Vera başını sallar.
Vera:“Erkekler…”
Yaman yere çömelir.Karan’a yaklaşır.
Yaman:“Oğlum,annenle bana ayrı ayrı gülüyorsun ha?”
Karan elini uzatır.Yaman’ın sakalına dokunmaya çalışır.
Tutamaz ama dener.
Yaman’ın içi erir.
Yaman:“Tamam tamam…Paylaşıyoruz.”
Vera Karan’ı biraz yukarı kaldırır.Karan hâlâ gülüyordur.
O an Yaman şunu fark eder:Vera’nın yüzü yorgun ama huzurludur.
Anne hali.
Yaman içinden hafifçe kıskanır.Ama gülümseyerek.
Gece ilerler.Karan sonunda yorulur.
Vera onu kucağında sakinleştirir.
Yaman ışığı biraz daha kısar.
Ev sessizleşir.
Ama o gülüşlerYaman’ın aklında kalır.
Elif’le Engin eşyalarını toplar.Ada artık evdedir.Evler ayrılır ama bağ kopmaz.
Kapı kapandığındaev yeniden Vera’lara kalır.
Gece olur.
Salonun ışığı kısıktır.Sadece abajur yanar.
Vera halının üzerinde oturur.Karan kucağındadır.
Karan artık geceleri daha keyiflidir.Annesinin yüzüne bakar.Sonra gülümser.
Bilerek.
Vera dayanamaz.
Vera:“O gülüş ne…”
Karan sanki cevap verir gibiküçük bir ses çıkarır.
“agu…”
Vera kahkaha atar.Kahkahası Karan’ı daha da coşturur.
Karan kollarını sallar.Bacaklarını tekmeler.
Güler.Yüksek sesle.
Vera eğilir.Burnunu Karan’ın yanağına sürter.
Vera:“Yerim seni…”
Karan kahkaha atar.Bu kez daha net.
O sırada Yaman kapının kenarında durmuştur.Sessizce izler.
Bir süre fark edilmez.
Yaman’ın kaşları hafifçe kalkar.Gülümser ama içinde minicik bir şey olur.
Kıskançlık.
Tatlısından.
Yaman boğazını temizler.
Yaman:“Ben varken bu kadar gülmüyordu.”
Vera başını kaldırır.
Vera:“Kıskandın mı?”
Yaman omuz silker.Ama gözleri hâlâ Karan’dadır.
Yaman:“Biraz.”
Vera güler.
Karan bu sesi duyar.Yaman’a bakar.
Bir an durur.
Sonra…
Aynı gülüş.
Yaman afallar.
Yaman:“Bak bak…Bana da yaptı.”
Vera başını sallar.
Vera:“Erkekler…”
Yaman yere çömelir.Karan’a yaklaşır.
Yaman:“Oğlum,annenle bana ayrı ayrı gülüyorsun ha?”
Karan elini uzatır.Yaman’ın sakalına dokunmaya çalışır.
Tutamaz ama dener.
Yaman’ın içi erir.
Yaman:“Tamam tamam…Paylaşıyoruz.”
Vera Karan’ı biraz yukarı kaldırır.Karan hâlâ gülüyordur.
O an Yaman şunu fark eder:Vera’nın yüzü yorgun ama huzurludur.
Anne hali.
Yaman içinden hafifçe kıskanır.Ama gülümseyerek.
Gece ilerler.Karan sonunda yorulur.
Vera onu kucağında sakinleştirir.
Yaman ışığı biraz daha kısar.
Ev sessizleşir.
Ama o gülüşlerYaman’ın aklında kalır.
Gece ilerlemiştir.
Vera Karan’ı yatağa yatırmak üzeredir.Ama Karanın uykusu yoktur.
Yaman koltuğa yaslanmış,telefonuna bakıyormuş gibi yaparama gözü sürekli onlardadır.
Vera Karan’ı sırtüstü yatırır.Üzerine ince bir örtü çeker.
Vera:“Hadi bakalım…Uyku vakti.”
Karan gözlerini kocaman açar.Vera’ya bakar.
Sonra yavaşça başını yana çevirir.
Yaman’a.
Bir an sessizlik olur.
Karan dudaklarını oynatır.Sanki bir şey deniyordur.
“ba…”
Yaman irkilir.
Telefonu indirir.
Yaman:“Ne dedi o?”
Vera durur.
Vera:“Bir şey mi dedi?”
Karan tekrar bakar.Bu kez daha net.
“ba-ba…”
O an Yaman’ın yüzü donar.Sonra yumuşar.
Yaman:“…Baba mı dedi?”
Vera’nın gözleri dolar.Ama gülümser.
Vera:“Belki sadece ses.”
Yaman dizlerinin üzerine çöker.Karan’ın hizasına iner.
Yaman:“Bir daha de bakalım.”
Karan gülmez.Ciddidir.
Dudaklarını yine oynatır.
“ba…”
Yaman’ın boğazı düğümlenir.
Yaman (fısıltıyla):“Duydum.”
Vera arkadan izler.O an Yaman’ın yüzündeki ifadeyidaha önce hiç görmemiştir.
Şaşkın.Savunmasız.Tam anlamıyla baba.
Yaman parmağını uzatır.Karan parmağı kavrar.
Sıkı değil ama bilinçli.
Yaman:“Tamam…Anlaştık.”
Vera yaklaşır.
Vera:“Sanırım seni seçti.”
Yaman başını kaldırır.
Yaman:“Ben zaten çoktan seçilmiştim.”
Karan yavaş yavaş sakinleşir.Gözleri kapanır.
Vera fısıldar.
Vera:“Uyudu.”
Yaman bir süre daha kalkmaz.Karan’ın yüzüne bakar.
Sonra sessizce söyler:
Yaman:“Bir daha desin diyeher şeye razıyım.”
Işık kapanır.Gece devam eder.
Ama Yaman içino kelime çoktan yerleşmiştir.Vera kısa süreliğine evden çıkmıştır.Kapı kapanır.
Yaman evin ortasında kalır.Kucağında Karan.
Bir an durur.
Yaman (içinden):“Tamam…5 ay.Abartma.”
Karan babasının yüzüne bakar.Gözleri pırıl pırıl.
Elini uzatır.Yaman’ın tişörtünü tutar.
Bırakmaz.
Yaman:“Bırakmıyorsun ha.”
Karan gülümser.Sonra ses çıkarır.
“ba-ba-ga…”
Yaman irkilir.
Yaman:“Bak…Bunu annene yapma.”
Karan cevap verir gibiellerini sallar.
Yaman onu koltuğa oturtur.Arkasına yastık koyar.
Karan destekle oturur.Dengesini arar ama düşmez.
Ayaklarını keşfeder.Eline alır.
Yaman şaşkın.
Yaman:“Onlar senin miymiş?”
Karan kahkaha atar.Sesli, net.
Yaman’ın yüzü yumuşar.
Yaman bir oyuncağı uzatır.Karan bilinçli şekilde tutar.Sonra ağzına götürür.
Yaman:“Hayır…O öyle değil.”
Ama çok geçtir.
Yaman hafif panikler.Sonra vazgeçer.
Yaman:“Tamam.Annen görmesin.”
Karan sıkılır gibi olur.Sesini değiştirir.
“ıııh!”
Yaman hemen ayağa kalkar.Evi turlar.
Yaman:“Ne istiyorsun…Söyle.”
Karan Yaman’ın yüzüne bakar.Birden gülümser.
Gülüş yetmiştir.
Yaman durur.
Yaman:“Bu mu?”
Karan sevinir.Ayaklarını tekmeler.
Yaman oturur.Karan’ı göğsüne yatırır.
Karan başını Yaman’ın göğsüne yaslar.Saçları yumuşaktır.
Sarışın.Işığı tutar.
Yaman saçlarını koklar.Derin bir nefes alır.
Yaman (fısıltıyla):“Beni böyle yakalama…”
Karan mırıldanır.Parmaklarını Yaman’ın boynuna koyar.
Bir süre öyle kalırlar.
Sessiz.
Kapı sesi duyulur.
Vera gelir.
Salona baktığındaikisini kanepede görür.
Yaman uyuklamıştır.Karan babasının göğsünde.
Vera gülümser.
Sessizce yaklaşır.
O an bilir:artık Yaman’la Karansadece baba–oğul değildir.
Birbirlerini öğrenmişlerdir.

Karan uyumuştur.
Odada loş bir ışık vardır.Bebek kamerasının küçük yeşil ışığı yanıp sönüyordur.
Vera kapıyı sessizce kapatır.Salona geçer.
Yaman kanepede oturuyordur.Gömleğinin düğmeleri gevşemiştir.Yorgun ama huzurlu.
Vera yanına oturur.
Aralarında kısa bir mesafe vardırama ikisi de farkındadır.
Vera:“Bugün iyiydin.”
Yaman başını çevirir.
Yaman:“Sen yokken daha zor sandım.”
Vera hafifçe gülümser.
Vera:“Alışıyorsun.”
Yaman bakar.Uzun uzun.
Yaman:“Sana da.”
Vera’nın nefesi yavaşlar.Ellerini dizlerinde birleştirir.
Yaman elini uzatır.Vera’nın parmaklarına dokunur.
Çekmez.
Sadece durur.
Sessizlik olur.Ama rahatsız edici değil.
Yakın.
Yaman biraz daha yaklaşır.Vera’nın omzuna dokunur.
Yaman:“Bugün seni izledim.”
Vera:“Ne zaman?”
Yaman:“Onunla gülerken.”
Vera başını eğer.
Vera:“Anne olunca…insan değişiyor.”
Yaman parmaklarını Vera’nın saçına götürür.Yavaşça.
Yaman:“Ben de.”
Vera başını Yaman’ın omzuna yaslar.İlk başta tereddütlü.Sonra tamamen.
Yaman kolunu sarar.Sıkmadan.Ama bırakmayacak gibi.
Vera fısıldar.
Vera:“Özledim.”
Yaman nefesini tutar.
Yaman:“Ben de.”
Yaman başını eğipVera’nın saçlarını öper.Uzun.Sessiz.
Vera gözlerini kapatır.
Bir an içinsadece ikisi vardır.Bebekten önceki gibi değil,daha derin.
Yaman geri çekilir.Vera’nın yüzüne bakar.
Göz göze gelirler.
Yaman alnını Vera’nın alnına dayar.
Yaman:“Kaçmıyoruz artık.”
Vera gülümser.Yavaşça.
Vera:“Hiç.”
Bir öpücük gelir.Aceleden uzak.Kısa ama gerçek.
Sonra bir tane daha.Biraz daha uzun.
Yaman geri çekilir.
Yaman:“Uyumamız lazım.”
Vera başını sallar.Ama eli hâlâ Yaman’ınkinedir.
Vera:“Biraz daha.”
Yaman gülümser.
Işık biraz daha kısılır.Ev sessizdir.
Ama kalpleri değil.