4.Bölüm

Ertesi sabah ev güneşle birlikte uyandı.Vera mutfakta kahvesini almış, masaya oturmuştu. Önünde defter, telefon ve küçük notlar vardı. Karan yerde oyuncaklarıyla oynuyor, ara ara ayağa kalkmaya çalışıyordu.
Telefon çaldı.
Elif.
Vera açar açmaz gülümsedi.— “Hazır mısın?”
Elif’in sesi heyecanlıydı.— “Hazırım. Liste çıkarıyorum.”
İki kadın aynı anda gülmeye başladı.
Vera defterine yazmaya başladı.— “Önce kendimiz.”— “Gündüz için rahat elbiseler, akşam için bir iki şık parça.”
Elif araya girdi.— “Terlik, sandalet, ince hırka… Antalya akşamları serin olur.”
— “Şapka unutma.”
Sonra konu çocuklara geldi.
Vera ciddileşti.— “Karan için yedek yedek her şey.”— “Bez, ıslak mendil, güneş kremi, ince battaniye.”
Elif ekledi:— “Ada için mama kabı, kaşık, biberon, puset.”
— “Deniz için UV tişört.”
Bir an durdular.
Elif gülerek söyledi:— “Kocalar?”
Vera güldü.— “Onları da unutmadık.”
— “Yaman’ın gömlekleri kırışmasın diye ayrı koy.”
— “Engin spor ayakkabısını kesin ister.”
İki kadın telefonda kombinleri bile konuştular.— “Akşam yemeği için siyah elbise mi, beyaz mı?”— “Beyaz ama keten.”
Telefon kapandığında Vera ayağa kalktı.Karan’ı kucağına aldı.— “Tatile gidiyoruz.”
Karan anlamasa da heyecanı hissetti, güldü.Aynı saatlerde ofiste Yaman ve Engin masanın başında oturuyordu. Dosyalar kapalıydı. Konu belliydi.
Engin saate baktı.— “Yarın sabah erken çıkalım.”
Yaman başını salladı.— “Beşte evden çıkarız. Çocuklar uyurken.”
— “Yolda uyanırlar ama araba koltuğu rahat olmalı.”
— “Karan için ayarlattım. Yatabileceği gibi.”
Engin gülümsedi.— “Ada da arkada Elif’le olur.”
İki adam da ilk kez bu kadar rahat konuşuyordu.İş yoktu, tehdit yoktu.Sadece yol vardı.Akşam evlerde hazırlık başladı.
Vera valizleri yatağın üzerine açtı.Kıyafetler katlandı, minik çantalar ayrıldı.Karan’ın eşyaları ayrı bir çantadaydı.
Yaman içeri girdi.— “Bu kadar şey mi?”
Vera gülümsedi.— “Bebekle tatile gidiyoruz.”
Yaman itiraz etmedi.Sessizce kendi çantasını kapattı.Ertesi sabah.
Hava henüz aydınlanmamıştı.Sokak sessizdi.
Arabalar hazırdı.
Karan araba koltuğuna yerleştirildi. Koltuk yatabileceği şekilde ayarlanmıştı. Vera arkaya geçti, emniyet kemerini taktı. Karan kısa sürede uyudu.
Elif ve Engin de aynı şekilde hazırlanmıştı. Ada Elif’in yanındaydı.
İki araba yan yana çıktı yola.
Güneş yavaş yavaş doğarken şehir geride kaldı.
Yol uzundu.Antalya’ya giden yol.
Arada mola verdiler.Çocuklar beslendi, altları değiştirildi.Yol devam etti.
Karan uykusunda kıpırdadı. Vera saçlarını okşadı.— “Az kaldı.”
Dağlar, yollar, tüneller…
Saatler sonra deniz kokusu hissedildi.
Antalya tabelası göründüğünde arabada sessiz bir sevinç vardı.
Yaman aynadan Vera’ya baktı.Vera gülümsedi.
Bu yol…Sadece bir tatil değildi.
Birlikte, sakin, korkusuz bir başlangıçtı.
Otelin kapısına geldiklerinde güneş iyice yükselmişti.Palmiye ağaçları rüzgârda hafifçe sallanıyor, denizden gelen tuzlu hava insanın içini ferahlatıyordu.
Arabalar vale tarafından alındı.
Yaman arabadan ilk indi.Karan hâlâ uykudaydı.Vera yavaşça onu kucağına aldı. Karan gözlerini yarım araladı ama annesinin kokusunu alınca tekrar kapattı.
Elif de Ada’yı pusetten aldı.Ada etrafa merakla bakıyordu. Işık, sesler, büyük alan… Gözleri parlıyordu.
Lobi genişti.Yüksek tavan, açık renkler, ferah bir serinlik.
Engin etrafına baktı.— “İyi ki burayı seçmişiz.”
Elif başını salladı.— “Tam çocuklu aile yeri.”
Resepsiyona doğru yürüdüler.
Görevli gülümseyerek karşıladı.— “Hoş geldiniz.”
Yaman işlemleri hallederken Vera koltuklardan birine oturdu. Karan’ı omzuna yasladı. Elif yanına geçti.
Elif fısıldadı:— “Bak nasıl da uyuyor.”
Vera gülümsedi.— “Yol yordu ama mutlu.”
Ada ise yerinde duramıyordu. Elif’in parmağını tutuyor, etrafı izliyordu.
Anahtar kartları uzatıldı.
— “Odalarınız hazır.”
Valizler alındı. Asansöre bindiler.
Asansör aynasında Vera kendine baktı. Yorgundu ama huzurluydu.Yaman göz göze geldi onunla. Küçük bir gülümseme yetti.
Kat kapısı açıldı.
Odaya girdiklerinde ilk dikkat çeken şey balkondu.Deniz manzarası…Mavi, sonsuz gibi.
Vera balkona doğru yürüdü. Kapıyı açtı.İçeri tuzlu rüzgâr doldu.
— “Oh…”
Yaman valizi bıraktı.— “Burada nefes alacağız.”
Karan yatağa yatırıldı. Yastıklar düzenlendi.Vera onun üstünü örttü.
Elif ve Engin’in odası yan odaydı. Kapılar açıktı.Ada yatağın ortasına yatırıldı. Elif oyuncak çıkardı.
Elif kapıdan seslendi:— “Biraz dinlenelim, sonra buluşuruz.”
Vera başını salladı.— “Aynen.”
Oda sessizleşti.
Yaman balkona çıktı. Vera yanına geldi.Birlikte denize baktılar.
Yaman sessizce söyledi:— “Bunu hak ettik.”
Vera başını omzuna yasladı.— “Evet.”
İçeriden Karan’ın minik nefesi duyuluyordu.
Otel odasında ilk an…Huzurla başladı.Güneş yavaş yavaş denizin içine doğru inerken otelin sahili altın rengine bürünmüştü.Dalga sesleri hafifti. Hava serinlemeye başlamıştı ama hâlâ yaz kokuyordu.
Vera Karan’ı giydirirken aynaya baktı.Üzerine hafif bir elbise almıştı. Karan için ince bir hırka.
Yaman kapıda durdu.— “Hazır mıyız?”
Vera gülümsedi.— “Hazırız.”
Elif de Ada’yı kucağına almış, Engin’le birlikte odadan çıktı.
Sahile doğru yürüdüler.Ayaklarının altındaki kum sıcaktı. Işıklar yanmıştı. Küçük lambalar yolu aydınlatıyordu.
Restoran sahilin hemen kenarındaydı.Masalar kumun üzerine kuruluydu.
Görevliler çocuklar için yüksek sandalyeleri hazırladı.Karan oturur oturmaz etrafa bakmaya başladı.Ada da ellerini sallıyor, seslere gülümsüyordu.
Engin etrafa bakıp derin bir nefes aldı.— “Şu an başka hiçbir yerde olmak istemezdim.”
Elif başını onun omzuna yasladı.— “Ben de.”
Menüler geldi.
Yaman Vera’ya baktı.— “Canın ne istiyor?”
Vera düşündü.— “Deniz kokan bir şey.”
Yaman gülümsedi.— “O zaman doğru yerdesin.”
Siparişler verildi.
Karan sabırsızlanmaya başlamıştı. Vera onu biraz kucağına aldı.Yaman oğlunun elini tuttu.
— “Bak dalgalar.”
Karan gözlerini denize dikti.Işıkların suda dans etmesi ilgisini çekmişti.
Ada ise Elif’in parmağını sıkı sıkı tutuyordu.Elif onun saçlarını okşadı.
— “Büyüyorlar ya…”
Vera iç çekti.— “Çok hızlı.”
Yemekler geldi.Masaya sıcak bir koku yayıldı.
Yaman ve Engin birbiriyle konuşurken Vera ve Elif çocukları sırayla oyaladı.
Yaman bir ara durup baktı.İki kadın, iki çocuk, kum, deniz…
— “Biz gerçekten buradayız.”
Engin gülümsedi.— “Ve her şey yolunda.”
Yemekten sonra sahilde biraz yürüdüler.
Karan yorgundu. Vera onu kucağına aldı.Başını annesinin omzuna koydu.
Ada da Elif’in kucağında uyuklamaya başlamıştı.
Sahil sessizdi.Sadece dalgalar konuşuyordu.
Vera yürürken Yaman’ın elini tuttu.Yaman sıktı.
— “İyi ki.”
Vera fısıldadı.— “İyi ki.”
Ay denizin üzerinde yükselirken,bu akşam onların tatilinin ilk gerçek anısı oldu.

Ertesi Sabah – Kahvaltı

Sabah güneşi perdelerin arasından içeri sızdığında ilk uyanan Karan oldu.Vera gözlerini açtığında oğlunun kendisine bakıp gülümsediğini gördü.
— “Günaydın…”
Karan cevap olarak küçük bir ses çıkardı, ellerini oynattı.
Yan odadan Ada’nın sesi geldi.Elif uyanmıştı bile.
Bir süre sonra herkes kahvaltı için aşağı indi.
Açık büfe masalar renkliydi.Meyveler, peynirler, taze ekmekler…
Engin tabağını doldururken etrafa bakıp söyledi:— “Tatil resmen başlamış.”
Yaman kahvesini aldı.— “En güzel kısmı bu sabahlar.”
Vera ve Elif çocuklar için mama sandalyelerini ayarladı.Karan masaya vuruyor, Ada etrafa bakıyordu.
Vera gülerek:— “Bak bunlar tatilin farkında.”
Elif başını salladı.— “Kesin.”
Kahvaltı uzun sürdü.Gülüşmeler, planlar…
Sonunda Elif ayağa kalktı.— “Hadi hazırlanıyoruz.
Vera pareosunu bağlarken Yaman hâlâ kapının eşiğinde dikiliyordu.Gözleri mayoya kayıyor, sonra hızla başka yere bakıyordu.
— “Gerçekten buna gerek var mı?”
Vera aynada kendine baktı, sonra Yaman’a döndü.— “Neye?”
— “Bu kadar… açık olmaya.”
Vera kaşını kaldırdı.— “Yaman, denize giriyoruz.”
Yaman iç çekti.— “Herkesin gözü üstünde olacak.”
Vera gülümseyerek yaklaştı.— “Benim kocam da yanımda olacak.”
Yaman cevap veremedi. Sadece homurdandı.
Yan odada Engin de aynı durumdaydı.
Elif saçını toplarken Engin kollarını kavuşturdu.— “Şu pareoyu hiç çözmesen olmaz mı?”
Elif döndü.— “Sıcakta mı?”
— “En azından yürürken.”
Elif güldü.— “Engin, Antalya’dayız.”
— “Ben yine de rahat değilim.”
Elif kapıya doğru yürürken durdu.— “O zaman sen de atletle gezme.”
Engin başını iki yana salladı.— “Bu bir adaletsizlik.”
Koridorda buluştuklarında Yaman ve Engin göz göze geldi.
Engin başıyla Vera’yı işaret etti.— “Sende de mi?”
Yaman derin bir nefes aldı.— “Aynı dosya.”
Elif kahkaha attı.— “Ne konuşuyorsunuz?”
Yaman hızlıca:— “Hiç.”
Vera gülerek ekledi:— “Kıyafet yönetmeliği yazıyorlar.”
Elif hemen atıldı:— “Boşuna uğraşmasınlar.”
Sahile yürürken Yaman Karan’ı kucağına aldı.Hem oğluna bakıyor hem etrafı kolluyordu.
Engin de Ada’yı taşırken etrafına bakıp söyleniyordu:— “Bu tatilde kalp krizi geçirme ihtimalimiz var.”
Yaman homurdandı.— “Sessiz ol.”
Vera arkalarından seslendi:— “İsterseniz üstünüze tişört giyin, rahatlayın.”
Elif de ekledi:— “Hatta şapka.”
İki adam aynı anda:— “Çok komiksiniz.”
Ama ikisinin de yüzünde istemsiz bir gülümseme vardı.
Çünkü ne kadar homurdansalar dayanlarında yürüyen kadınlara,kucaklarındaki çocuklara bakıncaher şeye değdiğini biliyorlardı.
Havuz kenarına geldiklerinde şezlonglar yarı doluydu.Güneş iyice yükselmişti.
Vera pareosunu çıkarıp şezlonga bıraktı.Yaman tam o anda öksürür gibi yaptı.
— “Ben… şuraya oturayım.”
Vera ona baktı.— “Niye?”
— “Güneş gözümü alıyor.”
Elif kahkahayı bastı.— “Yaman, güneş arkanda.”
Engin de şezlonga otururken mırıldandı:— “Bütün otel bize bakıyor gibi hissediyorum.”
Elif kaşlarını kaldırdı.— “Biz mi size bakıyoruz siz mi bize?”
Engin cevap veremedi.
Vera Karan’ı havuzun kenarına yaklaştırdı.Karan suyu görünce heyecanlandı, ayaklarını sallamaya başladı.
Yaman hemen diz çöktü.— “Yavaş, düşeceksin.”
Vera gülerek:— “Babası, sakin.”
Yaman homurdandı.— “Bu çocuk benden daha cesur.”
Ada da Elif’in kucağında suya doğru uzanıyordu.Elif onu dikkatlice havuza soktu.
Ada bir an durdu…Sonra minik bir gülümseme belirdi yüzünde.
Engin refleksle ayağa kalktı.— “Elif dikkat et.”
Elif hiç bozuntuya vermedi.— “Bak ne kadar sakin.”
Engin ellerini beline koydu.— “Benim kalbim sakin değil.”
Yaman gülerek Engin’e baktı.— “Alışırsın.”
Bir süre sonra Vera havuza girdi.Yaman onu izlerken başını iki yana salladı.
— “Ben gerçekten buna hazır değilmişim.”
Vera havuzdan ona seslendi:— “Ne oldu?”
— “Hiç… çok güzelsin.”
Vera bir an durdu, sonra gülümsedi.
Elif de Engin’e dönüp sırıttı.— “Sen de söyleyebilirsin.”
Engin boğazını temizledi.— “Evet… şey… güzelsin.”
Elif kahkaha attı.— “Geç oldu ama kabul.”
Havuz kenarında kahkahalar yükseldi.Karan suyu sıçrattıkça Yaman “hey!” diye seslendi ama gülüyordu.Ada Elif’in omzuna başını koymuştu, huzurluydu.
Yaman şezlonga yaslandı.— “Tamam.”
Engin baktı.— “Ne tamam?”
— “Bu tatil.”
Güneş parlıyordu.Çocuklar mutluydu.Kadınlar özgürdü.Adamlar ise homurdanarak da olsa yerlerini kabullenmişti.
Ve gün, kahkahayla devam ediyordu.