21.Bölüm

Hastane koridoru serindir.Elif sandalyede oturur, elleri karnında kenetlidir.
Engin karşısındadır.Sessizdir ama gözleri Elif’ten ayrılmaz.
Kapı açılır.
Doktor:“Elif Hanım?”
İçeri girerler.
Elif yatağa uzanır.Doktor ekrana bakar, ölçümler alır.
Bir süre sessizlik olur.Sadece cihazın sesi.
Elif’in kaşları çatılır.
Elif:“Bir şey mi var?”
Doktor ekrana bir kez daha bakar.
Doktor:“Bebeğiniz gayet iyi. Kalp atışı güzel.”
Elif rahatlar ama doktor devam eder.
Doktor:“Ancak rahimde biraz hassasiyet var.Bu, erken doğum riski olabileceğini gösteriyor.”
Engin hemen öne eğilir.
Engin:“Ciddi mi?”
Doktor:“Şu an kontrol altında.Ama daha dikkatli olmamız gerekiyor.”
Elif’in eli karnına gider.
Elif:“Ne yapmam lazım?”
Doktor:“Dinlenme.Stres yok.Uzun ayakta kalmak yok.”
Doktor gülümser.
Doktor:“Ve bol bol sevilmek.”
Elif istemsizce gülümser.
Doktor:“Eğer önerilere uyarsanızAda için güzel bir zamanlama olur.”
Ultrason görüntüsü çevrilir.
Küçük bir siluet.Hafif bir hareket.
Elif’in gözleri dolar.
Elif:“Hareket etti…”
Doktor:“Güçlü bir kız.”
Kontrol biter.
Koridora çıkarlar.
Engin Elif’in omzuna ceketini alır.
Engin:“Bundan sonra ben varım.Sen sadece dur.”
Elif başını Engin’in omzuna yaslar.
Elif:“Biraz korktum.”
Engin:“Beraberiz.”
Elif karnını okşar.
Fısıltıyla:
Elif:“Biraz daha sabret Ada…”
Koridorda yürürler.Adımları yavaş ama umut doludur.
Günler böyle geçer.
Elif dinlenir.Vera sık sık gelir.Ev sessiz ama doludur.
Yedinci ay biterkenElif artık hareket ederken daha dikkatlidir.Ada büyümüştür.
Bir akşamüstü…Elif koltukta otururken yüzünü buruşturur.
Eli istemsizce beline gider.
Elif:“Engin…”
Engin hemen döner.
Engin:“Ne oldu?”
Elif nefesini tutar.Kısa bir an.
Sonra geçer.
Elif:“Bir şey oldu ama… geçti.”
Engin diz çöker.
Engin:“Ağrı mı?”
Elif başını sallar.
Elif:“Tam ağrı değil.Sanki kasıldı.”
Engin saate bakar.Not eder ama panik yapmaz.
Bir süre daha geçer.
Yine olur.
Bu kez biraz daha belirgin.
Elif derin nefes alır.Doktorun öğrettiği gibi.
Elif:“Gelip gidiyor.”
Engin Elif’in elini tutar.
Engin:“Braxton olabilir.”
Ama gözleri endişelidir.
Gece olur.
Elif yatağa uzanır ama uyuyamaz.Alt karnında hafif bir baskı vardır.
Ada içeride kıpırdanır.
Elif (fısıldayarak):“Dur biraz…”
Sancılar düzenli değildir.Ama hissedilir.
Engin uyanıktır.
Engin:“Vera’yı arasak mı?”
Elif düşünür.
Elif:“Henüz değil.Biraz izleyelim.”
Sabaha karşı sancılar hafifler.Elif uyuyakalır.
Sabah Vera kapıda belirir.Yüzünden bir şeylerin değiştiğini anlar.
Vera:“Oldu mu?”
Elif başını sallar.
Elif:“Ufak ufak…”
Vera sakin ama ciddidir.
Vera:“Bugünden sonra daha da dikkat.”
Elif karnını okşar.
Elif:“Erken gelme Ada…”
Karnın içinden küçük bir hareket olur.Sanki cevap verir gibi.
Sekizinci ay başlar.
Ve artık herkes bilir:Zaman yaklaşıyordur
Engin Elif’in elini tuttuğu ansancının gerçek olduğunu anlar.
Elif:“Bu… geçmiyor.”
Hastanede doktorun yüzü değişir.
Doktor:“Rahim kasılmaları artmış.”
Monitörde çizgiler sıklaşır.
Doktor:“Hazırlıklı olun.Doğum bugün değil ama yaklaştı.”
Engin Elif’in elini bırakmaz.
İlk gerçek eşik aşılmıştır.Hastanenin ışıkları parlaktır.Ama Elif’in dünyası daralmıştır.
Yatakta uzanır.Karnına bağlanan bantlar yerleştirilir.
Ekranda çizgiler yükselip iner.
Doktor kaşlarını hafifçe çatar.
Doktor:“Kasılmalar sıklaşıyor.”
Engin Elif’in elini tutar.Elif’in parmakları soğuktur.
Elif:“Doğuruyor muyum?”
Doktor başını iki yana sallar.
Doktor:“Henüz değil.Ama vücut hazırlanıyor.”
Hemşire serum takar.Oda sessiz ama gergindir.
Elif nefesini ayarlamaya çalışır.Bir sancı daha gelir.
Bu kez daha belirgin.
Elif gözlerini kapatır.
Engin:“Buradayım.”
Doktor ekrana tekrar bakar.
Doktor:“Sekizinci aya yeni girdik.Amacımız zamanı biraz daha kazanmak.”
İlaç başlar.Kasılmaları yavaşlatmak için.
Elif karnını okşar.
Elif (fısıltıyla):“Biraz daha…”
Doktor Engin’e döner.
Doktor:“Bu geceden sonra her şey değişebilir.Hastanede kalıyorsunuz.”
Engin başını sallar.Soru sormaz.
Vera telefonda öğrenir.Sessizce hazırlanır.
Gece ilerler.
Kasılmalar bazen azalır,bazen yeniden hissedilir.
Elif uykuyla uyanıklık arasındadır.Ama korkusu nettir.
Engin sandalyesinde doğrulur.
Engin:“Başardın bugünü.”
Elif gözlerini açar.
Elif:“Başaramazsam?”
Engin eğilir.Alnını Elif’in alnına dayar.
Engin:“O zaman da birlikteyiz.”
Monitörde Ada’nın kalp atışı net duyulur.Güçlü.Kararlı.
Gece sabaha doğru ağırlaşır.
Ve herkes bilir:Bu artık sadece bir kontrol değildir.Doktor odaya yeniden girer.Elindeki dosyaya bakar.
Elif uyanıktır.Engin hemen ayağa kalkar.
Doktor:“Şunu da bilmenizi istiyorum.”
Elif’in eli karnındadır.
Doktor:“Kız bebeklerde bazen doğum,hesaplanan tarihten 3–4 hafta daha erken başlayabiliyor.”
Elif gözlerini Engin’e çevirir.
Elif:“Bu… normal mi?”
Doktor başını sallar.
Doktor:“Evet.Bu tek başına bir risk değildir.”
Ekranı işaret eder.
Doktor:“Ada’nın kalp atışı iyi.Gelişimi haftasına uygun.”
Engin nefes alır.
Engin:“Yani… bir ay erken gelse?”
Doktor:“Hazırlıklıyız.Ama hedefimiz onu içeride tutabildiğimiz kadar tutmak.”
Elif’in gözleri dolar.
Elif:“Ben dayanırım.”
Doktor gülümser.Yumuşak bir sesle.
Doktor:“Zaten dayanıyorsunuz.”
Hemşire monitörü kontrol eder.Kasılmalar biraz yavaşlamıştır.
Doktor kapıya yönelir.
Doktor:“Geceyi burada geçiriyoruz.Sabah tekrar bakacağız.”
Doktor çıkar.
Oda sessizleşir.
Elif karnını okşar.
Elif:“Bir ay…”
Engin elini Elif’in elinin üzerine koyar.
Engin:“Ne zaman gelirse gelsin,biz buradayız.”
Ekrandan Ada’nın kalp sesi duyulur.Düzenli.Güçlü.
Ve bekleyiş devam eder.
Hastane koridorunda adımlar yankılanır.Vera telaşsız ama hızlı yürür.
Odaya girdiğinde Elif başını çevirir.Göz göze gelirler.
Elif:“Geldin…”
Vera yanına yaklaşır.Elif’in elini tutar.
Vera:“Buradayım.Hiçbir yere gitmiyorum.”
Engin sandalyesinden kalkar.Biraz kenara çekilir.
O an Elif kaşlarını çatar.
Elif:“Lavaboya gitmem lazım.”
Hemşireye bakar.
Hemşire:“Yavaşça kalkalım.”
Engin hemen Elif’in koluna girer.Vera diğer yanında durur.
Elif ayağa kalktığı an duraksar.
Bir sıcaklık hissi.
Elif’in gözleri büyür.
Elif:“…Dur.”
Bir saniye.Sonra…
Elif (panikle):“Sanırım… suyum geldi.”
Zemin ıslanmıştır.
Vera donakalır.Engin’in yüzü bembeyaz olur.
Engin:“Ne demek suyun geldi?”
Hemşire hemen eğilir.Telsize uzanır.
Hemşire:“Oda 3, acil.”
Elif’in nefesi hızlanır.Bir sancı daha gelir.
Bu kez saklanamaz.
Elif:“Bu… bu sancı farklı.”
Vera Elif’in yüzüne bakar.Sesi sakin ama kararlıdır.
Vera:“Bak bana.Nefes al.”
Elif derin nefes alır.Ama gözleri doludur.
Doktor odaya hızla girer.
Doktor:“Suyun gelmiş.Doğum süreci başladı.”
Engin Elif’in elini sıkar.
Engin:“Buradayım.”
Elif titreyen bir sesle fısıldar.
Elif:“Erken…”
Doktor net konuşur.
Doktor:“Evet.Ama hazırlıklıyız.”
Yatak hızla düzeltilir.Elif yatırılır.
Monitörde çizgiler sıklaşır.Kalp sesi güçlüdür.
Vera Elif’in başucundadır.
Vera:“Ada geliyor.”
Elif gözlerini kapatır.Bir sancı daha gelir.
Artık geri dönüş yoktur.
Gece başka bir şeye dönüşür.Ve doğum başlamıştır.
Oda hazırlanır.
Işıklar biraz daha açılır.Etraf hareketlenir ama sesler kontrollüdür.
Elif yatağa alınmıştır.Sırtı hafif yükseltilir.
Sancı gelir.
Bu kez saklanamaz.Elif yüzünü buruşturur, nefesi bozulur.
Elif:“Bu… çok güçlü…”
Vera hemen başucundadır.Elif’in alnındaki teri siler.
Vera:“Bak bana.Nefes al… şimdi ver.”
Elif söyleneni yapmaya çalışır.Ama sancı dalga gibi gelir.
Engin Elif’in elini bırakmaz.Parmakları uyuşmuştur ama fark etmez.
Engin:“Geçiyor… birazdan geçiyor.”
Doktor yaklaşır.Kontrol eder.
Doktor:“Rahim açılmaya başlamış.Ada acele ediyor.”
Elif gözlerini kapatır.Bir anlık korku.
Elif:“Erken… çok erken…”
Doktor sesi yumuşaktır ama nettir.
Doktor:“Bedenin ne yaptığını biliyor.Sen sadece eşlik edeceksin.”
Sancılar sıklaşır.
Zaman kavramı kaybolur.Dakikalar mı, saatler mi bilinmez.
Elif bazen güçsüzleşir.Bazen inanılmaz bir direnç gösterir.
Bir sancı arasında ağlar.
Elif:“Yapamayacağım…”
Vera eğilir.Elif’in kulağına fısıldar.
Vera:“Bak…Daha önce de korktun.Ama hep geçtin.”
Elif başını sallar.Gözlerinden yaş akar ama nefesini toparlar.
Monitörden Ada’nın kalp sesi duyulur.Düzenli.Güçlü.
Doktor:“Bu sesi duyuyor musun?O da seninle çalışıyor.”
Elif derin bir nefes alır.
Bir sancı daha.
Bu kez Elif içgüdüsel olarak iter.Beden kontrolü ele almıştır.
Doktor:“Evet… böyle.Korkma.”
Engin Elif’in alnına yaslanır.
Engin:“Birlikte.”
Elif’in sesi kısılır.Ama bakışı nettir.
Elif:“Ada…”
Bir sancı daha.En güçlüsü.
Elif bağırmaz.Sadece nefesini verir.
O an…
Odaya farklı bir sessizlik çöker.
Doktorun sesi duyulur.
Doktor:“Geliyor…”
Son bir yönlendirme.
Elif bütün gücünü toplar.
Ve…
Bir anlık boşluk.Bir rahatlama.
Sonra…
İnce ama net bir ağlama sesi.
Oda donar.
Elif’in gözleri açılır.
Elif:“…Ağladı mı?”
Doktor gülümser.
Doktor:“Evet.”
Vera ağlamaya başlar.Sessizce.
Engin’in nefesi titrer.
Bir hemşire küçük, pembe bir bedeni kucaklar.Hızlıca sarar.
Doktor:“Kızınız geldi.”
Ada.
Küçük.Biraz erken.Ama buradadır.
Elif ağlamaya başlar.Bu kez acıdan değil.
Elif:“Yaşıyor…”
Hemşire Ada’yı Elif’e yaklaştırır.Henüz kısa bir an.
Elif titreyen eliyle dokunur.
Elif:“Merhaba…”
Ada’nın sesi kesilir.Sanki tanımıştır.
Engin başını Elif’in omzuna koyar.Sessizce ağlar.
Oda doludur.Yorgunlukla, korkuyla,ama en çok da hayatta kalmış bir sevinçle.
Ada doğmuştur.