7.Bölüm

Güneş batarken sahilden ayrıldılar.Tuz kokusu hâlâ üzerlerindeydi, saçlar ıslak ama içleri rahattı.
Gece erkenden bitmişti.Denizin tuzu hâlâ saçlarındaydı ama herkes yorgundu.
Odalarına çekildiler.Valizler yarım yamalak kapatıldı, bebek çantaları son kez kontrol edildi.
Vera, Karan’ı yatağa yatırırken fısıldadı:“Yarın erken kalkıyoruz küçük adam…”
Karan cevap vermedi.Zaten çoktan uyumuştu.
Ada da Elif’in kucağında uykuya dalmıştı.Engin sessizce ışığı kapattı.Ertesi sabah…
Güneş daha yeni doğuyordu.Otel koridorları sessizdi.
Valizler kapının önünde, kahveler karton bardaklardaydı.
Yaman arabaya önce Karan’ın koltuğunu yerleştirdi.Koltuğu biraz yatırdı, başını yana destekleyecek şekilde ayarladı.Küçük battaniyesini de üzerine serdi.
Vera arka koltuğa geçti.Karan’ın yanına oturdu, emniyet kemerini taktı.Saçlarını okşadı.
Karan kıpırdadı ama uyanmadı.
Elif ve Engin de aynı şekilde Ada’nın koltuğunu yerleştirdi.Elif arkaya geçti, Ada’nın yanına oturdu.Engin aynadan bakıp gülümsedi.
Engin:“Hazırsak çıkıyoruz.”
Yaman kontağı çevirdi.
Araba ağır ağır otelden çıktı.
Şehir arkada kalırken içeride tam bir sessizlik vardı.Sadece motorun sesi ve çocukların düzenli nefesleri.
Bir süre sonra Karan elini battaniyenin altından çıkardı.Vera parmağını uzattı.Karan sıkıca tuttu.
Elif arkadan fısıldadı:“Ada da uyudu.”
Vera gülümsedi.“İyi… yol uzun.”
Yaman dikiz aynasından Vera’ya baktı.Göz göze geldiler.
Yaman:“Yoruldun mu?”
Vera başını salladı.“Hayır. Böyle iyi.”
Araba ilerledikçe güneş yükseldi.Bebekler uyudu, büyükler sustu.
Dönüş yoluydu bu.Ama telaşlı değil.
Sadeceaynı arabada,aynı yöne giden,aynı hayatı paylaşan insanlar gibi…
Site kapısından içeri girdiklerinde hava iyice aydınlanmıştı.Yolun yorgunluğu üzerlerindeydi ama içleri rahattı.
Yaman arabayı yavaşça park etti.Motor sustuğunda bir an sessizlik oldu.
Vera arkasını döndü.Karan hâlâ uyuyordu.Yana düşmüş başını düzeltti, battaniyesini biraz daha çekti.
Elif de Ada’ya baktı.Minik nefesi düzenliydi.
Engin fısıldadı:“Uyandırmayalım.”
Yaman başıyla onayladı.
Valizler sessizce indirildi.Kapı açıldı.
Ev, onları olduğu gibi karşıladı.Temiz, tanıdık, sakin.
Vera ayakkabılarını çıkardıktan sonra Karan’ı kucağına aldı.Bir an kıpırdandı ama uyanmadı.Başını Vera’nın omzuna yasladı.
Elif de Ada’yı aldı.İkisi yan yana, iki anne gibi salona geçtiler.
Yaman valizleri içeri taşırken durup baktı.Bu manzara ona iyi gelmişti.
Engin yanına geldi.Sessizce:“Güzel döndük.”
Yaman:“Evet.”
Çocuklar odalarına yatırıldı.Perdeler hafif aralandı.Güneş içeri süzüldü.
Karan yatağına bırakıldığında mırıldandı.Vera yanağına küçük bir öpücük kondurdu.
Ada da Elif’in parmağını bırakmadan uyumaya devam etti.
Salon yeniden sessizdi.
Vera koltuğa oturdu.Derin bir nefes aldı.
Elif yanına çöktü.“İyi ki gitmişiz.”
Vera gülümsedi.“İyi ki dönmüşüz.”
Yaman mutfaktan seslendi:“Kahve yapan var mı?”
Engin güldü.“Tatilden döndük diye görevler bitmedi.”
Herkes hafifçe güldü.
Ev doluydu.Ama karmaşık değil.
Sadeceyolculuktan dönmüş bir aile gibi…yerine yerleşiyordu. 💛

Sabah ışığı perdelerin arasından sızarken ev yavaş yavaş uyanmaya başladı.
İlk uyanan Karan oldu.Yatağında doğruldu, etrafına baktı.Tanıdık oda…Oyuncağı…Annesinin kokusu.
Birazdan Vera geldi.Saçları dağınık, üstünde ev haliyle bir tişört.
Vera:“Günaydın yakışıklım…”
Karan gülümsedi.Minik elleriyle Vera’nın boynuna sarıldı.
Mutfakta kahve kokusu yayılırken Elif de Ada’yı hazırlıyordu.Ada henüz tam uyanamamıştı, Elif’in omzunda esniyordu.
Engin saatine baktı.“Geç kalacağız.”
Yaman ceketini alırken Vera’ya döndü.“Akşama bir şey ister misin?”
Vera başını salladı.“Yok, hallederim.”
Elif çantasını aldı, kapıya yöneldi.“Biz de çıkıyoruz.”
Kısa vedalar…Kapı kapandı.
Ev bir anda sessizleşti.
Vera derin bir nefes aldı.Sonra kollarını sıvadı.
Valizleri salona çekti.Birini açtı.
Kirli–temiz ayrıldı.Plaj kıyafetleri ayrı…Bebeklerin minik tulumları ayrı…
Çamaşır makinesi çalıştı.O sırada süpürge çıktı.Toz alındı.Mutfak silindi.
Karan oyuncaklarının arasında kendi kendine oyalanıyordu.Ara ara annesine bakıyor, Vera da gülümseyerek başını okşuyordu.
Saatler geçti.
Ev toparlandı.Her şey yerine girdi.
Vera sonunda koltuğa oturdu.Ellerini dizlerine koyduVera temizlik işini bitirdiğinde saat öğleni geçmişti.Ev sessizdi, her yer mis gibi kokuyordu.
Karan bebek arabasında sıkılmıştı.Ayaklarını sallıyor, huysuz huysuz sesler çıkarıyordu.
Vera montunu aldı.“Bahçeye çıkalım,” dedi.
Site bahçesi sakindi.Güneş yumuşak vuruyordu.
Vera Karan’ı çimlerin kenarına indirdi..
Karan önce durdu.Etrafına baktı.
Sonra Vera’ya doğru bir adım attı.
Vera’nın eli ağzına gitti.Ses çıkarmadı.
Bir adım daha.
Karan dengesini zorladı ama bırakmadı.
Üç…dört…
Sonra düştü.
Ama ağlamadı.Kahkaha attı.
Vera’nın gözleri doldu.Telefonu cebinden çıkardı, kamera açıktı
Bu kez gerçekten yürüyordu.
Bahçeden geçen bir teyze durdu.“Maşallah,” dedi.“Yürüyor bu çocuk.”
Vera sadece başını sallayabildi.
Videoyu kapattı.Hemen Instagram’ı açtı.
Video.Altına tek cümle:
“Bahçede ilk adımlar.”
Paylaştı.
Telefonu cebine koyar koymaz titremeye başladı.
Bildirimler.
Elif:“GERÇEK Mİ BU?”
Annesi:“Maşallah 🧿”
Ama en üstte bir isim vardı.
Yaman.
Yorum.
“Ben yokken yürümüş…”
Bir saniye sonra ikinci yorum geldi.
“Akşam geliyorum.”
Vera gülümsedi.Karan’ı kucağına aldı.
“Baban görecek,” dedi fısıltıyla.
Bahçede rüzgâr esti.Balon sesleri uzaktan geliyordu.
Karan tekrar ayaklarını yere bastı.
Bu kezVera’ya değil,hayata doğru yürüdü.
Bahçede zaman yavaş akıyordu.
Vera bankta oturmuş, Karan’ın çimlerin üstünde oyalanışını izliyordu.Küçük elleriyle yapraklara dokunuyor, arada ayağa kalkmayı deniyordu.
O sırada site kapısından bir araba girdi.
Vera başını kaldırdı.
Yaman.
Arabadan indiği an etrafına bakındı.Gözleri bahçeyi taradı.
Sonra gördü.
Vera.Ve birkaç metre önünde, yere çömelmiş Karan.
Yaman olduğu yerde kaldı.
Karan babasını fark etti.
Önce durdu.Gözlerini kısarak baktı.
Sonra yüzü aydınlandı.
“Ba… ba…”
Yaman’ın kalbi duracak gibi oldu.
Ceketini bile çıkarmadan çömeldi.Kollarını açtı.
“Gel,” dedi kısık bir sesle.“Gel aslanım.”
Karan ayağa kalktı.
Bir an sallandı.Ama gözünü Yaman’dan ayırmadı.
Bir adım.Bir adım daha.
Vera nefesini tuttu.
Yaman yerinden kıpırdamadı.Sadece kollarını biraz daha açtı.
Karan düşmedi.
Babası için yürüdü.
Son adımı atarken dengesini kaybetti,Yaman onu havada yakaladı.
Karan kahkahayla güldü.Yaman oğlunu sımsıkı sarıldı.
Gözleri doluydu.
“Bana yürüdün,” dedi.“Sırf bana.”
Vera yerinden kalktı.Onlara yaklaştı.
Yaman Karan’ı bir an bile bırakmadı.Başını oğlunun saçlarına gömdü.
“İlk kez bana geldi,” dedi Vera’ya bakarak.
Vera gülümsedi.“Babasını bekliyormuş demek.”
Yaman başını kaldırdı.Vera’nın gözlerinin içi doluydu.
“İkinize de borçluyum,” dedi.“Bu anı.”
Bahçede kısa bir sessizlik oldu.Sadece Karan’ın kahkahası duyuldu.
Ve o anüçü de biliyordu:
Bu, sadece ilk adım değildi.Bu, bir aileninbirbirine doğru yürüyüşüydü. 🤍