5.Bölüm

Vera kapıyı kapattığında çantasını yere bıraktı.Ayakkabılarını çıkarmadı bile.
Ev sessizdi ama kafasının içi değildi.
İlk iş günü olması gerekenden daha yorucuydu.Toplantılar değil… bakışlar yormuştu.
Mutfakta bir bardak su aldı.İlk yudumda midesi hafifçe kasıldı.Durdu. Gözlerini kapatıp bekledi.
“İstanbul,” dedi kendi kendine.“Her şey buraya gelince karışıyor.”
Salona geçti. Perdeyi araladı.
Karşı binanın bir penceresinde ışık yandı.Yaman’ın evi.
Tesadüf olmadığını düşündü.Ama nedenini de bilmiyordu.
Telefonu masanın üzerinde titreşti.Bir iş maili.
Yaman’dan.
“Yarın sabah sunum dosyasını birlikte gözden geçirelim. 09.30 uygunsa.”

Kısa. Resmi.Ama Vera’nın içini sıkan bir resmiyet.
“Birlikte…” kelimesine takıldı.Sonra kendine kızdı.
“Uygun.”

Gönderdi.
Koltuğa oturdu.Başını geriye yasladı.
Otel odasının kokusu geldi aklına.Bilerek düşünmedi ama geldi.
Yaman’ın sesi.Yakınlığı.Sonra sabahın mesafesi.
“Bu sadece bir geceydi,” dedi sessizce.Ama bunu söylerken kalbi ikna olmadı.
Bir süre öylece oturdu.
Sonra ayağa kalktı, ışıkları kapattı.Yatmaya gitti.
Uykuya dalmadan önce tek bir düşünce geçti aklından:
“Neden hâlâ bu kadar yakındayız?”

Cevap yoktu.
Henüz.

Vera kapıyı kilitlerken saate baktı.Erken çıkmıştı. Bilerek.
Asansör düğmesine bastığında içi rahatsızdı.Sanki bir şey olacağını önceden biliyormuş gibi.
Kapı açıldı.
Yaman.
Bir anlık duraksama oldu.Ne “tesadüf” denecek kadar kısa,ne de kaçılacak kadar uzun.
“Günaydın,” dedi Yaman.
“Günaydın.”
İkisi de içeri girdi.Asansör kapısı kapandığında hava değişti.
Yaman’ın sesi sakindi.“Eve alışabildin mi?”
Vera omuz silkti.“Alışmaya çalışıyorum.”
Bu cümle her şeyi kapsıyordu.
Asansör inerken Vera’nın midesi yine hafifçe buruldu.Kaşlarını çattı. Elini çantasının askısına daha sıkı sardı.
Yaman fark etti.
“Bir şey mi oldu?” dedi refleksle.Sonra durdu.Fazla mıydı?
“Hayır,” dedi Vera hemen.“Uykusuzluk.”
Yaman başını salladı ama ikna olmadı.“Bugün yoğunum,” dedi.“Toplantıdan sonra sunuma bakarız.”
“Tamam.”
Asansör durdu. Kapı açıldı.
Yürürken aralarındaki mesafe olması gerekenden fazlaydı.Ama bu da bir çabaydı.
Ofise girdiklerinde herkes vardı.Gürültü, selamlaşmalar, kahve kokusu.
Vera masasına geçti.Bilgisayarını açtı.
Ekrana baktı ama odaklanamadı.
Bir süre sonra Yaman’ın odasından çıktığını gördü.Yanından geçerken durdu.
“Sunum dosyasını bana öğlene kadar atabilir misin?” dedi.
“Tabii.”
Yaman uzaklaştı.
Vera nefes verdiğini fark etti.Sanki o ana kadar tutmuştu.
Bir mail geldi.Takvim bildirimi.
“Toplantı – 14.00”
Altında küçük bir not vardı:
“Katılımın önemli.”

Vera ekrana baktı.Sonra sandalyeye yaslandı.
İçinden bir düşünce geçti.Net değildi ama rahatsız ediciydi.
“Bu sadece iş değil.”

Ama ne olduğunu henüz bilmiyordu.
Toplantı odası kalabalıktı.Cam duvarlardan içeri öğleden sonra ışığı vuruyordu.
Vera masaya oturduğunda ilk başta iyiydi.Notlarını açtı, kalemini eline aldı.
Yaman baş köşedeydi.Profesyonel. Mesafeli.Ama bakışları ara ara Vera’ya kayıyordu.
Sunum başladığında Vera konuşmayı dikkatle dinledi.İlk on dakika geçti.
Sonra…Bir şey oldu.
Oda bir an fazla sıcak geldi.Hava ağırlaştı.
Vera yutkundu.Midesinde tanıdık bir dalga yükseldi.
Kalemi masaya bıraktı.Derin bir nefes aldı.
“Geçecek,” dedi içinden.Ama geçmedi.
Görüş alanı daraldı.Sesler biraz uzaktan gelmeye başladı.
Yaman Vera’nın yüzüne baktığında rengi değişmişti.Not almayı bıraktı.
“Vera?” dedi biri masanın karşısından.“Fikrin ne?”
Vera başını kaldırdı.Konuşmak istedi ama kelimeler geç geldi.
“Ben—”Durdu.Nefesini toparlamaya çalıştı.
Elini masanın kenarına koydu.
Yaman ayağa kalktı.Refleks gibi.
“Bir ara verelim,” dedi net bir sesle.“Beş dakika.”
Kimse itiraz etmedi.Tonunda tartışılacak bir şey yoktu.
Vera sandalyesine daha fazla yaslandı.Gözlerini kapattı.
Yaman yanına geldi ama dokunmadı.Sesini alçalttı.“İyi misin?”
Vera başını salladı.“Biraz… başım döndü.”
“Su getireyim,” dedi Yaman.
“Gerek yok,” dedi hemen.Sonra yumuşattı:“Birazdan geçer.”
Ama Yaman çoktan kapıya yönelmişti.
Su bardağını uzattığında Vera’nın eli hafif titriyordu.Bunu fark etti.
“Bugün öğle yemeği yedin mi?” diye sordu.Sıradan bir soru gibi.
Vera duraksadı.“Pek… sayılmaz.”
Yaman kaşlarını çattı ama bir şey demedi.Sadece başını salladı.
“Toplantıya dönmek zorunda değilsin,” dedi.“Sunumu sonra da konuşuruz.”
Bu bir ricadan çok bir karardı.
Vera ona baktı.İlk kez teşekkür eder gibi değil, anlar gibi.
“İyiyim,” dedi.Ama sesi o kadar emin değildi.
Yaman bunu duydu.Ve ilk kez içinden net bir düşünce geçti:
“Bu sıradan bir yorgunluk değil.”

Ama yine…Hiçbir şey söylemedi.
Henüz.