7.Bölüm

Vera kontrolden sonra ofise döndü. Masasına geçti, bilgisayarı açtı. Çalıştı. Dikkatini vermeye zorladı. Gelen mailleri yanıtladı, dosya kapattı. Kimse bir şey fark etmedi.
Saat ilerledikçe yorgunluğu arttı ama belli etmedi. İş çıkışında çantasını topladı, normal bir günmüş gibi.
Eve geldiğinde koridorda biri vardı.
Ebe kapının önünde bekliyordu. Orta yaşlı, sakin biri. Vera’yı görünce gülümsedi.“Vera Hanım?”
Vera duraksadı.“Evet.”
Tam o sırada karşı kapı açıldı.
Yaman.
İkisi göz göze geldi. Yaman önce ebeye, sonra Vera’ya baktı.“Bir şey mi oldu?” dedi.
“Yok,” dedi Vera hızlıca. “Yanlış daire sandım.”
Ebe bir şey söylemedi, sadece bekledi.
Vera çantasını karıştırmaya başladı. Anahtarını ararken eli titredi. Bir şey kaydı. Sert bir sesle yere düştü.
Yaman eğilip aldı.
Bir an durdu.
Elindeki şeye baktı. Siyah beyaz bir görüntü. Üzerinde tarih, ölçüler, hastane adı.
Ultrason.
Vera’nın yüzü bembeyaz oldu.“Ver,” dedi ama sesi çıkmadı gibi oldu.
Yaman gözlerini ondan ayırmadan kâğıdı uzattı.“Bu ne?” dedi.
Vera anahtarı hâlâ bulamamıştı.Kapı önünde sessizlik ağırlaştı.
Artık saklanacak bir şey kalmamıştı.
Yaman kâğıdı geri vermedi. Sert de değildi ama geri çekilmedi de.“Vera,” dedi. “Bu nedir?”
Vera anahtarı sonunda buldu ama kapıyı açmadı. Elinde anahtarla öylece kaldı.“Yaman, şimdi değil,” dedi.“Yoruldum.”
Yaman bir adım yaklaştı.“Bunu şimdi öğrendim ben,” dedi. “Sen kaç gündür biliyorsun.”
Ebe boğazını temizledi.“İsterseniz ben—”
“Bir dakika,” dedi Yaman, gözünü Vera’dan ayırmadan.
Vera derin bir nefes aldı. Gözleri doldu ama ağlamadı.“Ofiste konuşmak istemedim,” dedi.“Evde konuşmak istemedim. Çünkü… bilmiyordum nasıl söyleyeceğimi.”
Yaman’ın sesi biraz daha sertleşti.“Hiç söylememek çözüm müydü?”
Sessizlik oldu. Uzun, rahatsız edici bir sessizlik.
Vera sonunda başını kaldırdı.“Kontrolüm vardı,” dedi.“Doktor detaylı baktı. Her şey yolunda dedi. Daha fazlasını… ben de yeni yeni anlıyorum.”
Yaman ultrasona tekrar baktı. Sonra Vera’ya.“Benden sakladın,” dedi. Bu bir suçlama değildi. Bir tespitti.
Vera başını salladı.“Sakladım.”
Ebe hafifçe geri çekildi.“Ben içeri geçeyim,” dedi. “Hazır olunca haber verirsiniz.”
Kapı kapandı.
Koridorda sadece ikisi kaldı.
Yaman yavaşça sordu:“Ben bunun neresindeyim, Vera?”
Vera cevap vermeden önce kapıyı açtı.“İçeri girelim,” dedi.“Kaçamayacağımı biliyorum artık.”
Yaman onu izledi.Bu konuşma ertelenmişti belki…Ama artık durdurulamazdı.
İçeri girdiler. Kapı kapandı. Anahtar kilitte döndü ama ses normalden fazla çıktı.
Vera montunu çıkarmadı. Çantasını sehpanın üzerine bıraktı. Ayakta kaldı.
Yaman da oturmadı. Ultrasonu masaya koydu. Düzgünce.“Bunu böyle öğrenmek istemezdim,” dedi.
Vera gözlerini kâğıttan kaçırdı.“Ben de böyle anlatmak istemezdim.”
“Ne zamandır biliyorsun?” diye sordu Yaman.
“Kesin olarak… bugün,” dedi Vera.“Öncesi şüpheydi. Korkuydum.”
Yaman başını salladı. Sinirlenmedi ama sesi netti.“Bunu tek başına taşıyamazdın.”
“Taşıdım,” dedi Vera.Sonra durdu.“Ya da öyle sandım.”
Yaman bir adım yaklaştı.“Beni dışarıda bıraktın,” dedi.“Bilerek ya da bilmeyerek.”
Vera nihayet ona baktı.“Çünkü senin ne diyeceğini bilmiyordum,” dedi.“Kalmak mı gidecek misin… buna hazır değildim.”
Sessizlik oldu. Bu kez kaçacak yer yoktu.
Yaman derin bir nefes aldı.“Hazır olmakla ilgili değil bu,” dedi.“Bu zaten oldu.”
Ultrasona tekrar baktı.“Ve ben… bundan kaçmam.”
Vera’nın omuzları ilk kez gevşedi.“Emin misin?” diye sordu.
Yaman başını kaldırdı.“Eminim,” dedi.“Şimdi kızgınım. Kafam karışık. Ama buradayım.”
Vera’nın gözleri doldu. Bu kez saklamadı.“Ben de korkuyorum,” dedi.
Yaman elini uzattı ama dokunmadan durdu.“Beraber korkarız,” dedi.“Beni yine dışarıda bırakma yeter.”
Vera başını salladı.
O akşam her şey çözülmedi.Ama ilk kez, aynı taraftaydılar.Ebe salondan seslendi.“Hazırsanız başlayabilir miyim?”
Vera irkildi. Yaman’a baktı.“İstersen—” diye başladı ama cümleyi bitirmedi.
Yaman masadaki ultrasonu aldı, bir kez daha baktı, sonra yerine bıraktı.“Kalırım,” dedi.“En azından dinlemek istiyorum.”
Ebe içeri geçti. Çantasını açtı, sakin sakin konuşmaya başladı. Ne yapılacağı, hangi haftada neyin normal olduğu, nelere dikkat edileceği… Hepsi sade, netti. Vera arada başını salladı. Yaman sessizce dinledi.
“Şimdilik her şey yolunda,” dedi ebe.“En önemlisi dinlenme ve düzen.”
Ebe gittikten sonra ev yeniden sessizleşti. Bu kez rahatsız edici değildi.
Vera mutfağa geçti, su aldı. Yaman arkasından baktı.“Yarın izin al,” dedi. Sormadı. Söyledi.
Vera itiraz etmedi.“Alırım.”
Yaman montunu çıkarıp sandalyeye bıraktı.“Bunu birlikte planlayalım,” dedi.“Benim bilmem gereken bir şey varsa… söyle.”
Vera başını salladı.“Söylerim.”
O gece erken yattılar. Konuşulacak çok şey vardı ama hepsi bir anda çıkmadı. Işık kapandığında Vera tavana baktı. Yanında birinin nefesini duymak tuhaftı. Ama yalnız olmamak da.
Yaman karanlıkta konuştu.“Yarın kahvaltı yaparız,” dedi.“Evden çıkmadan.”
Vera hafifçe gülümsedi.“Olur.”
Her şey hâlâ belirsizdi.Ama ilk kez, o belirsizliğin içinde bir düzen

Ertesi sabah kapı zili erken çaldı. Yaman mutfaktaydı. Vera salondaydı, pijamasıyla kalakaldı.
Yaman kapıya gitti. Açtığında annesi, babası ve babaannesi kapının önündeydi. Beklenmedik ama tanıdık bir kalabalık.
“Anne?” dedi.“Bu saatte—”
“Konuşmamız lazım,” dedi annesi. Gözleri doğrudan içeri kaydı.
Vera’yı gördüler.
Kısa bir sessizlik oldu.
Yaman geri çekildi.“İçeri gelin,” dedi.
Oturuldu. Çay kondu ama kimse içmedi. Yaman sözü uzatmadı. Doğrudan konuştu.
“Vera benimle,” dedi.“Ve bir durum var. Dün netleşti.”
Annesi endişeyle baktı. Babası sessizdi. Babaannesi ise Vera’yı baştan aşağı süzdü ama bakışında sertlik yoktu.
Yaman devam etti:“Vera hamile.”
O an odanın havası değişti.
Annesi ağzını kapattı.“Gerçekten mi?” dedi.
Babaannesi bastonunu hafifçe yere vurdu.“Ee?” dedi.“Ne duruyorsunuz öyle?”
Yaman şaşırdı.“Babaanne?”
“Evlenip çocuk sahibi olsun diye dua ediyordum zaten,” dedi kadın net bir sesle.“Şimdi olmuş işte.”
Vera gerildi. Yaman hemen konuştu:“Kimseyi zorlamıyorum,” dedi.“Bu benim sorumluluğum. Vera’yı da—”
Babaannesi sözünü kesti.“Evladım,” dedi.“Çocuk varsa, evlilik de olur. Hele ki kız evladıysa—”
“Babaanne,” dedi Yaman.
“Dinle,” dedi kadın.“Bu çocuk artık ailenin parçası. Kız ya da erkek fark etmez ama kızsa… daha da sahip çıkılır.”
Vera başını öne eğdi.
Yaman kararlıydı.“Ben evlenmekten kaçmıyorum,” dedi.“Ama Vera ne isterse onu konuşacağız.”
Babaannesi Vera’ya döndü.“Kızım,” dedi yumuşak bir sesle.“Kimse seni yalnız bırakmaz. Ama bu iş böyle yarım kalmaz.”
O an Vera ilk kez bu kadar çok gözün arasında nefes almaya çalıştı.
Bu konuşma daha bitmemişti.Ama artık sadece Yaman’la Vera arasında da değildi.
Vera başını kaldırdı. İlk kez konuşmak istediğini hissetti.“Benim de bir şey söylemem lazım,” dedi.
Herkes ona döndü. Yaman olduğu yerde kaldı. Müdahale etmedi.
“Bu karar tek başıma aldığım bir şey değil,” dedi Vera.“Ama aceleyle de alınacak bir karar olsun istemiyorum.”
Annesi yumuşak bir sesle konuştu.“Kimse seni sıkıştırmak istemiyor,” dedi.“Sadece merak ediyoruz.”
Babaannesi başını salladı.“Merak değil bu,” dedi.“Bu işin bir yolu yordamı var.”
Yaman araya girdi.“Babaanne,” dedi net bir sesle,“Vera’nın hazır olmadığı bir şeye kimse zorlayamaz.”
Babaannesi Yaman’a baktı. Uzun uzun.“Hazır olunur,” dedi.“Yanında durulursa olunur.”
Vera’nın gözleri doldu ama bu kez korkudan değil.“Ben kaçmıyorum,” dedi.“Yaman da kaçmıyor. Ama bunu doğru yapmak istiyoruz.”
Yaman başını salladı.“Aynen bu,” dedi.
Bir süre kimse konuşmadı. Sonra babası öksürdü.“Önce sakinleşelim,” dedi.“Doktorlar, süreç… hepsi konuşulur.”
Babaannesi derin bir nefes aldı.“Tamam,” dedi sonunda.“Ama ben torunumu beklerim. Gelinimi de.”
Bu cümle odada asılı kaldı.
Aile bir süre sonra kalktı. Kapıda sarılmalar oldu. Her şey çözülmemişti ama kopuk da değildi.
Kapı kapandığında Vera koltuğa oturdu.“Çok yoruldum,” dedi.
Yaman yanına oturdu. Bu kez mesafe bırakmadı.“Ben buradayım,” dedi.“Adım adım gideriz.”
Vera başını onun omzuna yasladı. İlk kez.“Adım adım,” dedi.
Dışarıda hayat devam ediyordu.İçeride ise yeni bir düzen yavaş yavaş kuruluyordu.