24.Bölüm

Bahar güneşi yumuşaktır.Hava ne serin ne sıcak.
Geniş bir örtü serilmiştir.Ağaçların altında.
Vera örtünün kenarında oturur.Karan kucağındadır.
Karan artık 6 aylıktır.Desteksiz kısa süreli oturabilir.Etrafı merakla inceler.
Önündeki oyuncağı iki eliyle tutar.Bir elinden diğerine geçirir.Sonra tabii ki ağzına götürür.
Vera:“Hayır…Çim değil.”
Karan dinlemez.Gülümser.
Yaman yanlarında çömelir.Karan’a bakar.
Yaman:“Her şeyi tatma dönemi.”
Karan babasının sesini tanır.Hemen döner.
“ba-ba!”
Net.
Yaman’ın yüzü istemsizce aydınlanır.
Biraz ileride Elif oturuyordur.Kucağında Ada.
Ada 3 aylıktır.Hâlâ küçük ama artık daha uyanık.
Gözleri parlak.Etrafı izler.Seslere tepki verir.
Elif Ada’yı sırtüstü yatırır.Ada ellerini izler.Parmaklarını açıp kapar.
Engin başını eğilir.
Engin:“Bak…Karan’ı izliyor.”
Gerçekten de Ada’nın bakışlarıörtünün diğer ucundaki Karan’dadır.
Karan ses çıkarır.
“da-ga!”
Ada irkilir.Sonra yüzü aydınlanır.
Gülümser.
Bu onun ilk bilinçli gülüşlerinden biridir.
Elif’in gözleri dolar.
Elif:“Buna gülüyor…”
Vera yaklaşır.Karan’ı Ada’nın yanına,güvenli mesafede oturtur.
Karan destekle oturur.Dengesini korur.
Ada’ya bakar.
Bir an durur.Sonra elini uzatır.
Tam değmez.Ama niyeti bellidir.
Yaman hemen araya girer.
Yaman:“Yavaş…”
Karan durur.Sonra kendi ayağını tutar.
Bu da yeni öğrendiği bir şeydir.
Herkes güler.
Ada bu kahkahayaküçük bir sesle karşılık verir.
“ııh…”
Elif heyecanlanır.
Elif:“Ses çıkardı!”
Engin eğilir.
Engin:“Daha bu başlangıç.”
Piknik ilerler.
Yaman Karan’ı yüzüstü yatırır.Karan kollarıyla kendini yukarı iter.Başını dimdik tutar.
Çimlere bakar.Rüzgâr saçlarını oynatır.
Vera uzaktan izler.
Vera:“Büyüyor.”
Elif başını sallar.
Elif:“İkisi de.”
Ada bu sıradaannesinin sesine dönüp bakar.Başını sağa sola çevirir.
Elif parmağını uzatır.Ada refleksle kavrar.
Sıkı değil ama bilinçli.
Gün yavaş yavaş akşama döner.
Örtüde iki bebek.Etraflarında dört yetişkin.
Biri dünyayı keşfetme hızında.Diğeri dünyaya alışma sürecinde.
Ama aynı güneşte,aynı kahkahada.
Ve herkes şunu hisseder:
Bu pikniksadece bir gün değildir.
Bir hatıradır.Piknik örtüsünün üstü sakindir.Bir anlığına.
Karan çimleri incelerkenağzına götürmek ister.
Vera hemen eğilir.
Vera:“Hayır hayır—”
Tam o sıradaKaran’ın yüzü değişir.
Alt dudağı titrer.
Bir saniye.
Sonra…
Ağlama.
Kalın, net, kararlı.
Yaman hemen refleksle ayağa kalkar.
Yaman:“Tamam tamam buradayım.”
Ama bu sesbaşka bir sesi tetikler.
Ada.
Ada önce irkilir.Sonra kaşlarını çatıpo da ağlamaya başlar.
İnce ama yüksek.
Elif bir an donar.
Elif:“Hayır…Şimdi değil.”
İki bebek.İki ayrı ton.Aynı anda.
Engin etrafa bakar.
Engin:“Hangisi önce?”
Vera Karan’ı kucağına alır.Karan ayaklarını tekmeler.Ağlaması güçlenir.
Yaman yanına çöker.
Yaman:“Alt mı?Aç mı?”
Vera kontrol eder.
Vera:“Altı temiz…”
Bu sırada Elif Ada’yı kucağına alır.Ada hâlâ ağlıyordur.
Elif onu hafifçe sallar.Şşş sesleri çıkarır.
Elif:“Tamam kızım…”
Ada durmaz.
İki ağlama sesiörtünün üstünde yankılanır.
Yaman bir an durur.Sonra güler.
Yaman:“Bu bir seviye.”
Engin de güler ama çaresiz.
Engin:“Boss level.”
Vera Karan’ın oyuncağını uzatır.Karan oyuncağı görür.Ağlama bir an kesilir.
Sonra tekrar başlar.
Yaman eğilir,Karan’la göz göze gelir.
Yaman:“Bak bana.”
Karan durur.Gerçekten bakar.
Ağlama sesi azalır.Sonra susar.
Bu kez Ada kalmıştır.
Elif Ada’yı omzuna alır.Sırtını yavaşça sıvazlar.
Ada birkaç saniye sonrahıçkırarak susar.
Sessizlik.
Dört yetişkinaynı anda nefes verir.
Karan bir anda güler.
Sanki az önce olanlarhiç yaşanmamış gibi.
Ada da annesinin omzundauykuya dalar.
Vera örtüye bakar.
Vera:“Bu anı hatırlayacağız.”
Yaman başını sallar.
Yaman:“Kesin.”
Engin gülerek ekler.
Engin:“Bir gün anlatırız.Bize inanmazlar.”
Güneş biraz daha alçalır.
İki bebek susmuştur.Ama piknik artıkeskisi gibi değildir.
Daha gerçek.Daha kalabalık.Daha aile.

Akşamüstü serinliği çökmüştür.
Arabalar yan yana ilerler.
Vera arka koltuğa döner.Karan koltuğunda, başı yana düşmüştür.6 aylık bir bebeğin o ağır uykusu…
Ağzı hafif aralık.Nefesi düzenli.
Yaman aynadan bakar.
Yaman:“Gitti.”
Vera gülümser.
Öndeki arabada Ada da uyumuştur.Elif arada dönüp bakar.3 aylık uykusu daha hafif ama derindir.
Engin yavaş sürer.
İki araba.İki aile.Sessiz bir yoEvde ışıklar loştur.
Bebekler yatırılmıştır.
Vera ve Elif mutfakta oturur.Çaylar masadadır ama hâlâ sıcaktır.
Elif sandalyesine yaslanır.
Elif:“Bugün beni çok yordu ama…çok güzeldi.”
Vera başını sallar.
Vera:“İlk başta her şey zor.Sonra alışıyorsun.Sonra onsuz düşünemiyorsun.”
Elif sessizleşir.
Elif:“Ada bana bakınca…sanki beni tanıyor.”
Vera gülümser.
Vera:“Tanıyor.Sesini, kokunu…Her şeyini.”
İki anne göz göze gelir.Söze gerek yoktur.
Yorgunluk vardır.Ama pişmanlık yoktur.
Yaman ve Engin salondadır.
Ayakta dururlar.Kollar çapraz.
Sessizlik olur.
Sonra Engin konuşur.
Engin:“Ben hiç böyle hayal etmemiştim.”
Yaman başını çevirir.
Yaman:“Ben de.”
Engin hafifçe güler.
Engin:“Güçlü olursun sanıyorsun.Meğer kırılgan oluyormuş insan.”
Yaman koltuğa oturur.
Yaman:“Karan güldüğünde…her şey susuyor.”
Engin başını sallar.
Engin:“Ada ağladığında…her şey başlıyor.”
İkisi de güler.
Kısa bir sessizlik.
Bu kez Yaman konuşur.
Yaman:“Korkuyor musun?”
Engin düşünür.
Engin:“Evet.Ama kaçmıyorum.”
Yaman derin bir nefes alır.
Yaman:“Ben de.”
Salondan bebek odasına doğrukısa bir bakış atarlar.
Kapılar kapalıdır.
Ama kalpleri açık.Gece olur.
Evler sessizdir.Bebekler uyur.Yetişkinler yorgundur.
Ama herkes şunu bilir:
Bugün sadece piknik yapılmadı.Bir aile daha büyüdü