8.Bölüm

Zaman sessizce geçti. Günler haftaya, haftalar aylara karıştı. Her şey bir anda olmadı; aceleyle de ilerlemedi. Aynı evde, aynı mutfakta, aynı sabahlarda yavaş yavaş yerlerini buldular.
Yaman sabahları Vera’dan önce uyanmaya başladı. Kahvaltı hazırladı. Kahveyi kesti, süt koydu.“Doktor öyle dedi,” diye geçiştirdi ama Vera nedenini biliyordu.
Vera’nın karnı üçüncü ayın sonuna doğru belli belirsiz yuvarlandı. İlk fark eden Yaman oldu. Gözleriyle, dokunmadan.“Bakıyorum ama bakmıyorum,” dedi bir gün.Vera güldü. “Saçmalama.”
Gerçekten seviyorlardı artık. Alışkanlıktan değil. Mecburiyetten hiç değil. Birlikte susabilmekten, birlikte gülmekten, aynı şeylere aynı anda sinirlenmekten.
Bir akşam Yaman durduk yere konuştu.“Ailene gidelim,” dedi.“Doğru düzgün. Her şeyi anlatalım.”
Vera’nın içi sıkıştı ama kaçmadı.“Gidelim,” dedi.“Hazırım.”
Ailesi sandığından daha sakindi. Annesi ağladı ama sarıldı. Babası uzun uzun baktı Yaman’a, sonra başını salladı.“Önemli olan sahip çıkman,” dedi.O gün kimse bağırmadı, kimse suçlamadı. Yük hafifledi.
Sonra her şey duyuldu. Ofiste, ailede, çevrede. Fısıltı olmadı bu kez. Açık açık söylendi.Düğün konuşulmaya başlandı. Tarih, salon, liste… Vera yoruldukça Yaman devreye girdi.
Bazen fazla girdi.
“Üstüne ceket al.”“Yavaş yürü.”“Onu taşıma.”“Onunla çok ayakta kalma.”
Vera bir gün durdu.“Yaman,” dedi, “hamileyim ama kırılmadım.”
Yaman elini hemen indirdi.“Haklısın,” dedi.Sonra ekledi:“Dayanamıyorum işte.”
Gerçek buydu. Kıskanıyordu. Herkesten, her şeyden. Vera’yı yoran her şeyden.
Düğün hazırlıkları başladı. Ev kalabalıklaştı. Planlar yapıldı. Arada tartıştılar, arada sustular ama hiç kopmadılar.
Bir akşam Vera karnına bakıp gülümsedi.“Biliyor musun,” dedi,“Biz gerçekten aile oluyoruz.”
Yaman yanına geldi, eğildi, fısıldadı:“Zaten olmuştuk.”
Ve bu kez, ikisi de buna inandı.
Düğün hazırlıkları hızlandı. Liste uzadıkça Vera yoruldu, Yaman daha da kontrolcü oldu.“Dinlen.”“Onu ben hallederim.”“Bu kadar ayakta durma.”
Vera bazen itiraz etti, bazen bıraktı. Karnı artık saklanmıyordu. Dördüncü ayı geçmişti; eli sık sık oraya gidiyordu. Bebek sakin ama varlığını hissettiriyordu. Her tekmede Vera gülümsüyor, Yaman panikliyordu.“Bir şey mi oldu?”“Yok,” diyordu Vera. “Sadece yaşıyor.”
Nikâh tarihi alındı. Düğün salonu tutuldu. Gelinlik son provaya girdi. Elbise karnını belli etmiyor ama gizlemiyordu da. Olduğu gibiydi.
Ve düğün günü geldi.
Sabah Vera erken uyandı. Evin içi kalabalıktı. Saç, makyaj, fısıltılar… Annesi odanın bir köşesinde sessizce ağlıyordu.“İyisin,” dedi Vera ona.“Gerçekten iyiyim.”
Hazırlık bittiğinde aynaya baktı. Gelindi ama sadece gelin değildi. Elini karnına koydu.“Hazır mıyız?” dedi fısıltıyla.
Salon doluydu. Yaman içerideydi. Takım elbisesi üstündeydi ama hiç bu kadar gergin görünmemişti. Kapıya bakıp duruyordu. Müzik başladığında nefesini tuttu.
Vera göründü.
Yaman o an her şeyi unuttu. Kalabalığı, sesi, zamanı. Sadece Vera vardı. Ve karnı. Ve birlikte geldikleri yer.
Vera yürürken yavaşladı. Yaman bir an tereddüt etti, sonra dayanamayıp birkaç adım attı. Yan yana geldiler. Kimse bir şey demedi.
Nikâh memuru konuşurken Vera’nın eli Yaman’ın elindeydi. Yaman başını eğdi, fısıldadı:“İyi misin?”
Vera gülümsedi.“Çok.”
İmzalar atıldı. Alkış koptu. Yaman Vera’yı kendine çekti ama sıkmadı.“Artık resmen,” dedi.“İkimiz.”
Sonra ekledi, eli karnına giderken:“Üçümüz.”
Dans ettiler. Vera yoruldukça oturdu. Yaman yanından ayrılmadı. Herkes fark etti ama kimse yadırgamadı. Bu düğün acele değildi. Zorunlu hiç değildi. Gerçekti.
Gecenin sonunda Vera başını Yaman’ın omzuna koydu.“Biliyor musun,” dedi,“her şey olması gerektiği gibi oldu.”
Yaman saçlarını öptü.“Daha yeni başlıyoruz,” dedi.
Anne karnında dört buçuk aylık bir hayat vardı.Salonda bir evlilik.Ve ikisi de, ilk kez, geleceği korkmadan düşünüyordu.
Ertesi sabah Vera hazırlanırken telefon çaldı. Hastaneydi.“Bugünkü kontrol için arıyoruz,” dedi sekreter.“Detaylı bakılacak. Yanınızda bir kişi getirmeniz iyi olur.”
Vera kısa bir duraksamadan sonra Elif’i aradı.“Benimle gelir misin?” dedi.Elif’in cevabı netti. “Gelmem mi.”
Hastaneye birlikte girdiler. Bekleme salonu sakindi. Vera’nın eli karnındaydı, Elif ise yanında durup hiç susmadı.“Bak,” dedi, “ne olursa olsun ben buradayım.”
İçeri alındılar. Doktor önce dosyaya baktı, sonra Vera’ya döndü.“Nasılsın?” dedi.“İyiyim,” dedi Vera. “Biraz heyecanlı.”
Ultrason başladı. Doktor uzun uzun baktı. Ölçümler yaptı, ekrana yaklaştı, tekrar uzaklaştı.“Gelişim haftasına çok uygun,” dedi.“Kalp atımı güzel. Hareketli bir bebek.”
Vera’nın yüzü gevşedi. Elif ekrana bakmamaya çalıştı ama dayanamadı.
Doktor gülümsedi.“Cinsiyet net görünüyor,” dedi.Sonra Vera’ya baktı.“Öğrenmek istiyor musunuz?”
Vera hemen başını salladı.“Hayır,” dedi.“Şimdilik sürpriz olsun.”
Doktor anlayışla başını salladı. Çekmeceden küçük bir kâğıt aldı. Bir şey yazdı, katladı. Sessizce Elif’e uzattı.“Kimseye söylemiyorsun,” dedi.“Zamanı gelene kadar.”
Elif’in gözleri büyüdü. Kâğıdı aldı, çantasına koydu.“Tamam,” dedi. “Söz.”
Kontrol bittiğinde Vera rahatlamıştı.“Her şey yolunda,” dedi doktor.“Bir ay sonra tekrar görüşürüz.”
Koridora çıktıklarında Elif Vera’ya sarıldı.“Her şey çok güzel gidiyor,” dedi.
Vera gülümsedi.“Biliyorum,” dedi.“Artık hissediyorum.”
Yaman’a hiçbir şey söylemediler.O gün üç kişi bir sırla eve döndü: