14.Bölüm

Yaman sabah erkenden evden çıkmıştı. Kapıdan çıkarken Vera’nın karnına son kez dokunmuş,“Dinlen,” demişti.Vera başını sallamıştı ama ev sessizleşince yorgunluğu daha çok hissetmişti.
Koltukta uzanırken telefonu çaldı.Elif.
“Yoldayım,” dedi Elif. “Kapıyı açman yeter.”
Vera itiraz edemeden yarım saat sonra Elif kapıdaydı. Elinde poşetler, yüzünde tanıdık bir gülümseme.“Yaman işteyse,” dedi, “ben vardayım.”
Vera rahatladı.“İyi ki geldin.”
Elif mutfağa girip çay koydu.“7 ay,” dedi. “Az kalmış.”
Vera karnını okşadı.“Bazen çok ağır geliyor.”
Elif yanına oturdu.“Normal,” dedi. “Yalnız değilsin.”
Bir süre sessizce oturdular. Sonra Vera’nın yüzü biraz soldu.“Biraz başım dönüyor,” dedi.
Elif hemen ayağa kalktı.“Uzan,” dedi. “Hemen.”
Yastıkları düzeltti, battaniyeyi örttü. Vera gözlerini kapattı.“Yaman görse panik yapardı,” dedi.
Elif gülümsedi.“Yapsın,” dedi. “Baba oluyor.”
Bir süre sonra Vera kendine geldi.“Geçti,” dedi.
Elif rahatladı ama temkinliydi.“Yine de Yaman’a söyleyeceğiz.”
Vera itiraz edecekti ama vazgeçti.
Akşamüstü Yaman aradı. Elif telefonu açtı.“Merak etme,” dedi. “Ben buradayım. Her şey kontrol altında.”
Yaman’ın sesi karşıdan bile gergindi.“Yanından ayrılma.”
“Zaten ayrılmıyorum,” dedi Elif.
Telefon kapandıktan sonra Vera Elif’e baktı.“İyi ki varsın.”
Elif elini Vera’nın karnına koydu.“Bu çocuk,” dedi, “çok şanslı.”
Tam o anda bir tekme geldi. Elif gülümsedi.“Beni onayladı.”
Akşam Yaman eve geldiğinde manzarayı gördü: Vera koltukta dinlenmiş, Elif yanında. Bir an durdu.“Rahatladım,” dedi.
Vera gülümsedi.“Destek ekibi geldi.”
Yaman Elif’e baktı.“Sağ ol,” dedi sadece.
Elif omuz silkti.“Biz aileyiz.”
Ve o gün Vera şunu hissetti:Yaman işteyken bile yalnız değildi.
Engin evdeydi. Üzerini bile tam değiştiremeden kapı açıldı. Elif içeri girerken çantasını kenara bıraktı, derin bir nefes aldı.
“Geldim,” dedi.
Engin gülümsedi.“Vera’lardaydın.”
Elif ayakkabılarını çıkarırken başını salladı.“Evet… Bugün bayağı bebek doluydum.”
Engin güldü.“Nasıl yani?”
Elif kanepeye oturdu.“Her şey Karan üzerinden dönüyor. Tekmeler, hareketler, Yaman’ın halleri…”Bir an durdu. Sonra istemsizce ekledi:“İnsanın aklına geliyor.”
Engin yanına oturdu.“Ne geliyor?”
Elif dizlerini karnına çekti.“Bizim olsa,” dedi yavaşça. “Nasıl olurdu diye.”
Engin sustu. Cevabı hemen vermedi.“Nasıl olurdu sence?” diye sordu.
Elif düşündü.“Sanırım,” dedi, “çok hareketli olurdu.”Gülümsedi.“Seninki gibi sabırsız.”
Engin kaşlarını kaldırdı.“Ben mi?”
“Elbette,” dedi Elif. “Kesin erken yürür, her yere tırmanır.”
Engin hayal eder gibi tavana baktı.“Ben de diyordum ki,” dedi, “biraz yaramaz olur ama çok güler.”
Elif ona baktı.“Sen hemen bağlanırsın,” dedi.“Gece uykusuz kalırsın ama şikâyet etmezsin.”
Engin gülümsedi.“Ederim,” dedi. “Ama yine de kalkarım.”
Elif’in sesi yumuşadı.“Biliyor musun… Vera’yı görünce korkmadım. Tam tersine…”Bir an durdu.“İçim ısındı.”
Engin elini Elif’in elinin üzerine koydu.“Zamanı gelince,” dedi. “Bizimki de olur.”
Elif başını omzuna yasladı.“Belki de,” dedi. “Bizimki daha sakin olur.”
Engin güldü.“Hiç sanmıyorum.”
İkisi de sustu. Sessizlik ağır değildi. Sanki konuşulmamış bir hayalin etrafında dolanıyordu.
Elif fısıldadı:“Garip değil mi… Başkasının bebeğiyle kendini düşünmek.”
Engin elini sıktı.“Değil,” dedi. “İnsan hazırlandığını fark ediyor.”
Elif gözlerini kapattı.“Belki de,” dedi, “o kadar uzak değildir.”
Engin cevap vermedi.Ama gülümsemesi her şeyi söylüyordu.
Akşam ilerlemişti. Ev sessizdi. Elif mutfakta bardakları yerine koyarken Engin masada oturmuş, onu izliyordu. Biraz önce konu kapanmış gibi görünse de ikisinin de aklı hâlâ aynı yerdeydi.
Engin sessizliği bozdu.“Bugün söylediklerin…” dedi.“Elif,” diye ekledi, “aklımda kaldı.”
Elif durdu. Arkasını döndü.“Hangisi?”
“Bizim olsa,” dedi Engin net bir şekilde. “Nasıl olurdu dedin ya.”
Elif yavaşça masaya oturdu.“Boşuna çıkmadı ağzımdan,” dedi. “Biliyorum.”
Engin ellerini birleştirdi.“Ben de düşünüyorum,” dedi. “Sadece konuşmak için değil.”
Elif gözlerini kaldırdı.“Engin…”
“Dur,” dedi Engin. “Baskı değil bu.”Bir an durdu.“Ben seninle bir hayatı düşünüyorum. Ciddi ciddi.”
Elif’in nefesi derinleşti.“Zaten evliyiz,” dedi yarı şaka yarı ciddi.
Engin gülümsedi ama gözleri ciddiydi.“Evet,” dedi. “Ama bir sonraki adımı da.”
Elif sustu. Sonra yavaşça konuştu:“Ben korkuyorum,” dedi. “Ama istemediğimden değil.”
Engin başını salladı.“Ben de korkuyorum,” dedi. “Ama korkum seni istememekten değil.”
Elif gözlerini kapattı.“Zamanı gelince,” dedi. “Biz hazır olunca.”
Engin elini uzattı. Elif elini onun eline bıraktı.“Hazır olmadan olmaz,” dedi Engin.“Olursa da biz olmazdık.”
Elif gülümsedi.“Bunu senden duymak iyi geldi.”
Engin elini sıktı.“Ben buradayım,” dedi. “Adım adım.”
Elif başını salladı.“Tamam,” dedi. “O zaman bu… ilk ciddi adım olsun.”
Engin gülümsedi.“Anlaştık.”
O gece bir karar alınmadı.Ama bir yol açıldı.
Ve bazen,en önemli adımsadece aynı yönde yürümeye karar vermektir.