19.Bölüm

Banyo bitmiştir.Karan temiz pijamasının içindedir.Saçları hâlâ hafif nemli, sarı teller alnına düşer.
Vera onu kucağında tutar.Yaman battaniyeyi düzeltir.
Kapı zili çalar.
Yaman irkilir.
Yaman:“Onlar geldi.”
Kapıyı açar.Elif içeri girer, elinde küçük bir poşet.Arkasında Engin.
Elif:“Rahatsız etmiyoruz değil mi?”
Vera (gülümseyerek):“Hayır… tam banyodan çıktık.”
Elif’in gözleri hemen Vera’nın kucağına kayar.Yaklaşır ama durur.
Elif:“Bakabilir miyim?”
Vera başını sallar.
Elif eğilir.Karan’a dikkatle bakar.
Elif:“Saçlarına bak… bildiğin sarışın.”
Yaman gülümser.
Yaman:“Annesi gibi.”
Engin de yaklaşıp dikkatle bakar.
Engin:“Yüzü… ikinize de benziyor ama—”
Durur, Yaman’a bakar.
Engin:“—Yaman’a daha çok.”
Vera hafifçe güler.
Vera:“Herkes onu söylüyor.”
Elif Karan’ın minik eline bakar.Parmaklarını kıpırdatır.
Elif:“Ne kadar sakin…”
Karan mırıldanır.Gözlerini yarım açar.
Elif nefesini tutar.
Elif:“Uyandırdım sandım.”
Yaman:“Hayır… böyle yapıyor.”
Vera Karan’ı beşiğine bırakır.Battaniyesini örter.
Elif ve Engin bir süre sessizce izler.
Elif:“Gerçekten… olmuş.”
Yaman başını sallar.
Yaman:“Evet.”
Ev yine sessizleşir.Ama bu kez kalabalık bir sessizliktir.Paylaşılan.
Elif beşiğin yanında biraz daha durur.Bakışlarını Karan’dan ayıramaz.
Elif:“Kucağıma alabilir miyim…?”
Vera hiç tereddüt etmez.
Vera:“Tabii.”
Yaman beşiğe yaklaşır.Karan’ı dikkatle alır, Elif’e uzatır.
Yaman:“Başını destekle.”
Elif nefesini tutarak kucağına alır.Kolları biraz gergindir ama kararlıdır.
Karan kıpırdanır.Sonra Elif’in göğsüne yaslanır.
Elif’in gözleri dolar.
Elif (fısıltıyla):“Merhaba Karan…”
Minik el Elif’in parmağına dokunur.Elif tamamen donar.
Elif:“Tuttu…”
Vera gülümser.
Vera:“Seviyor seni.”
Elif başını eğip Karan’ın saçlarını okşar.Sarışın teller parmaklarının arasından kayar.
Elif:“Saçları ipek gibi…”
Yanağını Karan’ın başına yaklaştırır.Hafifçe öper.
Elif:“Çok güzel kokuyorsun…”
Karan küçük bir ses çıkarır.Ağlamaz.Sakin.
Engin uzaktan izler, gülümser.
Engin:“Bak… sus pus oldu.”
Elif hafifçe sallanır.İçgüdüsel bir hareketle.
Elif:“Beni korkutacağını sanmıştım ama… hiç değil.”
Yaman bir an onları izler.Sessiz ama dolu.
Bir süre sonra Elif yavaşça Karan’ı geri verir.Vera kucağına alır.
Elif gözlerini siler.
Elif:“Çok özel bir çocuk.”
Yaman başını sallar.
Yaman:“Öyle.”
Karan yeniden uykuya dalar.Oda sakinleşir
Akşamüstü olur.Güneş camdan içeri yumuşak yumuşak düşer.
Elif koltuğa oturmuştur.Engin yanında, sessizce etrafı izler.
Karan beşikte uyur.Odanın içi sakindir.
Vera kanepeye oturur.Bir süre konuşmaz.Sonra sesi yavaşça gelir.
Vera:“Bazen… böyle hayal etmiştim.”
Elif ona döner.
Elif:“Nasıl?”
Vera beşiğe bakar.Gözleri doludur ama gülümser.
Vera:“Evde sessizlik… ama boş değil.Birinin nefesi var.Birinin varlığı.”
Yaman sessizce dinler.Engin başını hafifçe sallar.
Engin:“Gerçek olmuş.”
Vera derin bir nefes alır.
Vera:“Hamileyken hep korktum.Yetebilir miyim diye…”
Elif hemen araya girer.
Elif:“Bakışından bile belli… yetiyorsun.”
Vera gözlerini siler.
Vera:“Yaman olmasa… zor olurdu.”
Yaman başını çevirir.Bir şey söylemez ama yüzü yumuşar.
Karan mırıldanır.Herkes bir an susar.
Vera ayağa kalkar, beşiğin yanına gider.Minik battaniyeyi düzeltir.
Vera (kısık sesle):“Büyüyecek… ve biz de onunla büyüyeceğiz.”
Elif ayağa kalkar.Vera’nın yanına gelir.
Elif:“Yalnız değilsiniz.”
Vera başını sallar.
Vera:“Biliyorum.”
Ev yine sessizleşir.Ama bu sessizlik artık korkutmaz.
Akşam yavaşça geceye döner.Salonun ışığı kısılır.
Elif ve Engin koltukta sessizce oturur.Bir süre sonra Engin saate bakar.
Engin:“Biz kalkalım artık.”
Elif başını sallar.Vera ayağa kalkar, onları kapıya kadar geçirir.
Kapı kapandığında ev yeniden sessizleşir.
Yaman perdeyi biraz daha çeker.Dışarıda sokak lambası yanmıştır.
Karan beşikte kıpırdanır ama uyanmaz.Vera yanına gider, bakar.
Yaman arkasında durur.
Yaman:“Yoruldun.”
Vera:“Biraz… ama güzel bir yorgunluk.”
Vera kanepeye oturur.Yaman yanına geçer.
Bir süre konuşmazlar.Sadece otururlar.
Vera başını Yaman’ın omzuna yaslar.
Vera:“Bugün çok şey oldu.”
Yaman:“Ve hepsi gerçek.”
Gece ilerler.Saat sesi duyulur.
Karan’ın nefesi düzenlidir.Ev artık üç kişilik bir ritme alışmaya başlar.
Işık tamamen kısılır.Gecenin ilk sessizliği çöker.