22.Bölüm

Oda biraz sakinleşmiştir.Ama Elif’in içi hâlâ fırtınadır.
Hemşireler Ada’yı tartar, ölçer.Küçük bedeni beyaz örtülerin arasında daha da küçüktür.
Doktor Elif’e yaklaşır.
Doktor:“Bir süre küvezde kalacak.Sadece destek.”
Elif başını sallar.Ama gözleri Ada’dan ayrılmaz.
Ada hemşirenin kucağında taşınırkenElif doğrulmaya çalışır.
Elif:“Görebilir miyim?”
Hemşire tereddüt eder ama yaklaşır.
Küvezin yanına getirilir.
Şeffaf camın arkasındaAda vardır.
Minicik.Kırılgan.
Hemşire küçük kolunu nazikçe tutar.Bir damar arar.
Elif bunu görür.
O an…
Elif’in nefesi kesilir.
Elif:“Hayır… hayır…”
Gözlerinden yaşlar boşanır.Kontrol edemez.
Elif:“Canı yanacak…O daha çok küçük…”
Vera Elif’i tutar.Ama Elif’in bedeni titremektedir.
Vera:“Bak bana.Bak bana Elif.”
Ama Elif bakamaz.Gözleri Ada’dadır.
İğne koluna dokunduğu anAda ağlar.
İnce, güçsüz ama canlı bir ses.
Elif hıçkırır.
Elif:“Benim yüzümden…Ben tutamadım…”
Engin Elif’in yanına çöker.Elif’in yüzünü ellerinin arasına alır.
Engin:“Hayır.Onu buraya sen getirdin.Yaşattın.”
Ada’nın ağlaması kısa sürer.Sonra sakinleşir.
Küvezin içindeki ışık yanar.Monitörde küçük bir kalp atar.
Düzenli.
Doktor yumuşak bir sesle konuşur.
Doktor:“Bakın…Güçlü.”
Elif camın önüne eğilir.Avucunu cama koyar.
Elif (ağlayarak):“Anne buradayım…”
Sanki hisseder gibiAda minik ayağını kıpırdatır.
Vera da ağlamaktadır.Sessizce.
O an Elif anlar:Anneliğin acısı da sevgisi kadar derindir.
Ada küvezdedir.Ama yalnız değildir.Oda loştur.
Perdeler yarıya kadar kapalıdır.Gece ışığı duvara vurur.
Elif yatağa alınmıştır.Ama kolları boştur.
Yanındaki beşik…Boştur.
Elif başını çevirir.Bakmamak ister ama bakar.
Gözleri dolar.
Vera sandalyesini yatağın yanına çeker.Sessizce oturur.
Engin ayakta durur.Ne yapacağını bilmez gibi.
Elif’in sesi kısık çıkar.
Elif:“Onu yanımda sanıyorum hâlâ…”
Vera elini Elif’in elinin üzerine koyar.
Vera:“Kalbin alışmadı daha.”
Elif gözlerini kapatır.Ama kapatır kapatmaz…
Ada’nın ağlama sesi kulağında çınlar.
Elif hıçkırır.
Elif:“Üşür mü şimdi?”
Engin hemen cevap verir.
Engin:“Hayır.Sıcak.Güvende.”
Ama Engin’in sesi de titrer.
Gece ilerler.
Koridordan ayak sesleri gelir.Bebek ağlamaları duyulur.
Ama Ada’nın sesi değildir.
Elif irkilir.
Elif:“O değil…”
Vera başını sallar.
Vera:“Değil.”
Elif karnına elini koyar.Orada olmayan bir ağırlığı arar.
Elif:“İçimdeyken daha kolaydı…”
Vera’nın gözleri dolar.
Vera:“Şimdi dışarıda…Ama hâlâ senin.”
Hemşire odaya girer.Sessizdir.
Hemşire:“İsterseniz küveze bakabilirsiniz.Kısa süre.”
Elif hemen doğrulmak ister.Ama gücü yoktur.
Engin yaklaşır.
Engin:“Yarın sabah.Birlikte.”
Elif başını sallar ama yüzü buruşur.
Gece iyice koyulaşır.
Vera Elif’in saçlarını okşar.Elif yavaşça uykuya dalar.
Ama uykusu derindir denemez.Sık sık irkilir.
Her seferinde aynı fısıltı dökülür dudaklarından:
Elif:“Ada…”
Sabah olmamıştır henüz.Ama annelik çoktan başlamıştır.

Hastane koridoru daha aydınlıktır.Geceki ağırlık biraz çekilmiştir ama gitmemiştir.
Elif tekerlekli sandalye ile çıkarılır.Üzerinde ince bir battaniye vardır.
Gözleri doğrudan camlara gider.
Küvez odası.
Kapının önünde dururlar.
Elif’in kalbi deli gibi atar.
Doktor yaklaşır.Elindeki dosyaya bakar, sonra Elif’e.
Doktor:“Güzel haberlerimiz var.”
Elif nefesini tutar.
Elif:“Ne… ne durumda?”
Doktor gülümser.Bu kez daha nettir.
Doktor:“Ada geceyi çok iyi geçirdi.Solunumu stabil.Kalp atışı güçlü.”
Elif’in omuzları düşer.Sanki ilk kez rahatlar.
Elif:“Canı… canı çok acımadı değil mi?”
Doktor yumuşak bir sesle cevap verir.
Doktor:“Hayır.Çok kısa sürdü.Ve çok çabuk toparladı.”
Vera Elif’in arkasından sessizce ağlar.Engin gözlerini kapatır.
Doktor camı işaret eder.
Doktor:“Bakın.”
Küvezin içinde Ada vardır.Minik göğsü inip kalkar.
Monitörde çizgiler sakindir.
Elif cama yaklaşır.Avucunu yine cama koyar.
Elif (fısıldayarak):“Buradayım…”
Doktor devam eder.
Doktor:“Eğer böyle giderse,birkaç gün içindeannenin kokusuna daha çok ihtiyaç duyacak.”
Elif’in gözleri dolar.
Elif:“Yanına girebilecek miyim?”
Doktor:“Evet.Çok yakında.”
Engin Elif’in omzuna elini koyar.
Engin:“Duydun mu?”
Elif başını sallar.Gülümserken ağlar.
Elif:“Dayandı…”
Doktor son kez ekler.
Doktor:“Erken geldi ama güçlü geldi.Belli ki aceleci.”
Vera hafifçe güler.
Vera:“Aileden.”
Küvezin içindeki Adaminik elini oynatır.
Sanki duymuş gibi.
O an Elif’in içindeki korkuilk kez yerini umuda bırakır.
Ve bekleyiş…artık biraz daha hafiftir.Hastane koridorunda bu kez adımlar telaşlı değildir.Yavaş ama heyecanlıdır.
Yaman kucağında Karan’la yürür.Karan artık minicik bir bebek değildir.
Başını dik tutar.Etrafına merakla bakar.Işıklara gözünü diker.
Bazen anlamsız sesler çıkarır.
“agu… eee…”
Yaman gülümser.
Yaman:“adayla tanışmaya geldin.”
Odaya girdiklerinde Vera başını kaldırır.
Bir an durur.
Sonra…
Karan’ı görür görmez ayağa kalkar.
Vera:“Canım…”
Yaman Karan’ı uzatır.
Vera onu kucağına alır almazsıkı sıkı sarılır.
Yüzünü Karan’ın boynuna gömer.Derin derin koklar.
Bebek kokusu.Tanıdık.İyileştirici.
Vera (fısıldayarak):“Anneciğim…”
Karan annesinin sesini tanır.Yüzünü Vera’ya çevirir.
Güler.
Bilerek.Kocaman.
Vera gülüşle ağlama arasında kalır.
Vera:“Beni tanıyor…”
Yaman’ın boğazı düğümlenir.
Karan ellerini oynatır.Vera’nın saçına dokunmaya çalışır.Tam tutamaz ama niyeti bellidir.
Vera tekrar koklar.
Vera:“Ev kokuyorsun…”
O sırada hemşire yaklaşır.
Hemşire:“Ada’yı çıkarıyoruz.”
Vera donar.Elindeki Karan’ı daha sıkı tutar.
Küvezin camı açılır.Ada yavaşça dışarı alınır.
Miniktir.Ama artık daha sakindir.
Vera birkaç adım atar.Karan’la birlikte yaklaşır.
Karan Ada’yı görür.Bakakalır.
Sessizleşir.
Sonra küçük bir ses çıkarır.
“ııh…”
Sanki fark etmiştir.
Vera eğilir.
Vera:“Bak…Bu da Ada.”
Ada’nın minik eli oynar.Karan’ın hareketine doğru.
İki küçük hayat.Yan yana.
Elif gözyaşlarıyla izler.
Engin Elif’in elini tutar.
Engin:“Bak…Biri büyümüş, biri direnmiş.”
Vera gözlerini Ada’dan ayıramaz.Ama Karan’ı da bırakmaz.
İki bebeği kalbine sığdırmaya çalışır.
Vera’nın sesi titrer.
Vera:“Hoş geldin…İkiniz de.”
Oda doludur.Gülüşle.Nefesle.Kokuyla.
Ve ilk kez…Her şey tamam gibidir.