3.Bölüm

Sabah, hastane odasına süzülerek girdi.Perdelerin arasından düşen ışık Vera’nın yüzüne vurduğunda kaşları hafifçe çatıldı. Gözlerini araladı.
İlk hissettiği şey ağrıydı.Sonra sessizlik.
Başını çevirmek istedi ama gücü yetmedi. Göğsünde bir ağırlık vardı. Nefesini yavaşça aldı.
Yanında biri vardı.
Yaman.
Sandalyede oturuyordu. Geceden kalma kıyafetleri üstündeydi. Başı öne düşmüş, eli Vera’nın elini tutuyordu. Uyuyordu ama uykusu hafifti.
Vera parmaklarını kıpırdattı.
Yaman irkilerek uyandı.
— “Vera?”
Gözleri bir an inanamadı. Sonra ayağa fırladı.
— “Buradayım.”— “Beni duyuyor musun?”
Vera zorla başını salladı.Sesi çıkmadı ama dudakları oynadı.
— “Karan?”
Yaman eğildi. Alnını onun alnına dayadı.— “İyi.”— “Yan odada.”
Vera’nın gözleri doldu.Derin bir nefes aldı, sonra acıyla yüzünü buruşturdu.
— “Hareket etmeye çalışma.”
Hemşire içeri girdi.— “Gözlerini açması çok iyi bir işaret.”— “Ama dinlenmesi gerekiyor.”
Günler yavaş geçti.
Vera bazen uyanıyor, bazen saatlerce uyuyordu.Her uyandığında ilk baktığı yer kapının yanıydı.
Yaman hep oradaydı.
Bazen konuşmuyordu.Bazen sadece elini tutuyordu.
Üçüncü gün, doktor iyi haberle geldi.
— “Yoğun bakımdan çıkabilir.”
Yaman o an ilk kez gerçekten nefes aldı.
Odaya alındığında Karan’ı getirdiler.Elif dikkatle kucağında taşıdı.
Vera oğlunu gördüğü an ağladı. Sessizce.
Karan annesini tanıdı.Ellerini uzattı.
Vera’nın göğsü sızladı ama kollarını açtı.Yaman destek oldu.
Karan annesinin boynuna başını koydu.O an Vera’nın titremesi durdu.
— “İyileşiyorum galiba…” dedi kısık bir sesle.
Yaman gülümsedi ama gözleri doluydu.— “Zaten en zorunu geçtin.”
Ama geceler…
Geceler zor geçiyordu.
Vera uykusundan sıçrayarak uyanıyordu.Nefesi hızlanıyor, gözleri odada bir şey arıyordu.
Yaman her seferinde yanındaydı.
— “Buradayım.”— “Kapı kilitli.”
Bir gece Vera fısıldadı:
— “Beni vurduğu an…”— “Karan’ın sesi gitti sandım.”
Yaman’ın çenesi kasıldı.— “Bir daha olmayacak.”
Vera gözlerini kapattı.— “Buna inanmak istiyorum.”
Doktorlar iyileşmenin zaman alacağını söyledi.Fiziksel yaralar toparlanacaktı.Ama ruh…
Yaman bunu biliyordu.
O yüzden taburcu günü geldiğinde, Vera’ya sadece bir söz verdi:
— “Artık hiçbir şeyi tek başına taşımayacaksın.”
Vera ona baktı.Yorgundu ama hayattaydı.
— “O zaman… birlikte iyileşelim.”
Karan, bebek koltuğunda mırıldandı.
Hastane kapısından çıkarken Yaman geri dönüp binaya baktı.Orada bir şey bırakmıştı.
Korkusunu.
Ama başka bir şey almıştı yanında:
Kaybetme ihtimalinin ağırlığını.
Zaman geçti.Sessiz, acele etmeyen bir zaman.
Vera artık sabahları ağrıyla uyanmıyordu. Yaraları kapanmış, yürüyüşü yeniden dengelenmişti. Aynaya baktığında hâlâ izleri görüyordu ama artık korku görmüyordu gözlerinde.
Ev yeniden ev gibi olmaya başlamıştı.
Karan salonda emekliyor, arada tutunup ayağa kalkmaya çalışıyordu. Kahkahaları duvarlara çarpıyor, o ses eve hayat katıyordu.
Vera mutfakta kahvaltı hazırlarken Yaman arkasından geldi.Sessizce sarıldı.
— “Ağrın var mı?”
Vera başını yana salladı.— “Yok.”— “Gerçekten yok.”
Yaman alnını onun saçlarına dayadı.İlk kez içi rahattı.
Günler geçtikçe Vera eski alışkanlıklarına döndü. Karan’ı tek başına parka götürdü, bankta oturup onu izledi. İlk başta kalbi hızlandı, etrafına bakındı… sonra derin bir nefes aldı.
— “Geçti.” dedi kendi kendine.— “Biz buradayız.”
Yaman da değişmişti ama karanlıklaşarak değil.Daha dikkatli.Daha sakin.
Akşamları işten erken gelmeye başladı.Karan’ı banyoya soktu, saçlarını köpürttü. Vera kapıdan izlerken gülümsedi.
Bir akşam, Karan uyuduktan sonra salonda oturdular. Işık loştu.
Vera sessizliği bozdu:— “Korkmuyorum artık.”
Yaman döndü.— “Emin misin?”
— “Evet.”— “Çünkü artık yalnız olmadığımı biliyorum.”
Yaman elini onun eline koydu.— “O gün seni yerde gördüğümde…”Sustu.Devam edemedi.
Vera sıkıca tuttu elini.— “Ama ayağa kalktım.”— “Ve buradayım.”
O gece Yaman uzun zamandır ilk kez deliksiz uyudu.
Sabah Karan’ın sesiyle uyandılar.Minik adımlarla yatağa doğru geliyordu, dengesiz ama kararlı.
Vera hızla doğruldu.— “Bak… bak!”
Karan düştü, tekrar kalktı.Bir adım…Bir adım daha…
Yaman ve Vera aynı anda güldüler.
Yaman diz çöktü.— “Gel oğlum.”
Karan babasına ulaştı.Yaman onu kucağına aldı.
Vera o an anladı.
Bu ev yeniden nefes alıyordu.Korku geride kalmıştı.Acı bir hatıraydı artık.
Ve hayat, yeniden başlamıştı.

Sabah güneşi perdelerin arasından süzülürken ev yavaş yavaş uyanıyordu.Yaman çoktan hazırlanmıştı. Gömleğinin kol düğmelerini iliklerken salondan gelen küçük sesleri dinledi.
Karan yerde oyuncaklarıyla uğraşıyor, arada kendi kendine anlamsız kelimeler söylüyordu. Vera mutfakta kahvaltıyı hazırlıyordu. Üzerinde rahat bir elbise, saçları dağınık ama yüzü huzurluydu.
Yaman mutfağa girdi, Vera’nın beline hafifçe dokundu.— “Bugün erken çıkabilirim.”
Vera gülümsedi.— “Akşam misafirimiz var, unutma.”
— “Unutur muyum?”
Yaman eğilip Karan’ın başını okşadı.— “Baba işe gidiyor.”
Karan babasına baktı, gülümsedi, sonra elindeki oyuncağı uzattı.Yaman kahkaha attı.— “Akşam devam ederiz.”
Kapı kapandığında ev sessizleşti ama boşalmadı.Vera kahvaltıyı topladı, Karan’ı yıkadı, üstünü değiştirdi. Sonra salona geçip camları açtı. Yaz gelmişti. Hava sıcaktı ama bunaltıcı değil, tam dışarı çıkmalık.
Kapı zili çaldı.
Elif.
Kapıyı açtığında Elif, bir elinde Ada, diğerinde küçük bir çanta ile içeri girdi.— “Misafirliğe geldik!”
Vera sarıldı.— “Tam zamanında.”
Ada artık daha hareketliydi. Kucağından inmediği anlarda yere oturuyor, etrafı izliyordu. Karan kuzenini görünce hemen yanına gitti. Oyuncağını uzattı, sonra geri çekti, sonra tekrar uzattı. İkisi de güldü.
Vera çay koydu. Elif mutfakta yardım etmeye başladı.— “Yaz resmen geldi.” dedi Elif.— “Engin diyor ki, bu sene mutlaka tatile çıkalım.”
Vera sandalyesine oturdu.— “Biz de konuşuyorduk. Karan biraz büyüdü, artık daha rahat olur.”
Kadınlar çocukları izlerken sohbet koyulaştı.Plaj mı, yayla mı, sakin bir yer mi, kalabalık mı…Ada kucağa alınmak istiyor, Karan yere oturup kalkmaya çalışıyordu.
Öğleden sonra birlikte yemek yediler.Karan mama sandalyesinde, Ada Elif’in kucağında.
Saatler fark edilmeden geçti.
Akşamüstü kapı yeniden açıldı.
Önce Engin, sonra Yaman girdi.İkisi de kravatlarını gevşetmiş, günün yorgunluğu yüzlerinde ama evin havasıyla rahatlamışlardı.
Yaman Karan’ı kucağına aldı.— “Bugün neler yaptınız bakalım?”
Engin Ada’yı aldı.— “Bu kız büyüyor ya.”
Akşam yemeği için mutfakta bir telaş başladı. Vera yemekleri çıkardı, Elif salatayı getirdi. Masa kalabalıktı ama sıcak.
Yemek boyunca çocukların her hareketi konuşuldu.Karan’ın yeni öğrendiği sesler, Ada’nın tutunarak ayağa kalkma çabaları…
Yemekten sonra çaylar alındı. Balkon kapısı açıktı. Yaz akşamı serinliği içeri doluyordu.
Elif Yaman’a baktı.— “Biz bir şey soracaktık.”
Vera gülümsedi.— “Tatil.”
Yaman koltuğa yaslandı.— “Dinliyorum.”
Elif söze girdi.— “Deniz kenarı sakin bir yer düşünüyoruz. Çocuklar için rahat olur.”
Vera ekledi:— “Belki birlikte…”
Engin Yaman’a baktı.— “Fena fikir değil.”
Yaman bir an düşündü.Sonra başını salladı.— “İyi gelir.”— “Hepimize.”
Vera rahatladı.Elif sevindi.Çocuklar salonda oyun oynarken, büyükler yaz planlarını konuşmaya devam etti.
Gece ilerlediğinde Elif ve Engin kalktı.Vedalaştılar.
Kapı kapandığında ev yeniden sessizleşti ama bu sessizlik huzurluydu.
Vera Karan’ı yatağına yatırdı.Yaman kapıda izledi.
— “Normal olmak güzelmiş.” dedi Vera fısıldayarak.
Yaman başını salladı.— “Kıymetini bileceğiz.”
Işık kapandı.Ev uykuya daldı.
Ve bu kez…Hiçbir şey acele etmiyordu.Hayat olması gerektiği gibiydi.