6.Bölüm

– 2 Ay

İki ay böyle geçti.
Vera sık sık erken çıkmak zorunda kaldı
Mide bulantıları bazen geçti, bazen şiddetlendi
Regl konusu hiç düşünülmemiş gibi yapıldı
Yaman daha korumacı oldu ama sınırı aşmadı
Aralarında bir şey olmadıAma hiçbir şey de bitmedi

Ofiste herkes bir şeylerin farkındaydı ama kimse ad koymuyordu.
Vera artık sabahları aynaya daha uzun bakıyordu.Yüzü değişmişti.
Ve inkâr yorucu hâle gelmişti.

Vera o gün öğleye doğru karar verdi.Kimseye söylemeden ofisten çıktı.
Eczaneye girdi.
Bu kez durmadı.Sormadı.Sadece aldı.
Çantasına koyduğunda elleri titremiyordu.Bu onu daha çok korkuttu.
Eve döndü.Kapıyı kilitledi.
Testi çantadan çıkardı.Masaya koydu.
Ama yapamadı.
Banyoya gitti.Lavaboya eğildi.
Baş dönmesi bu kez farklıydı.Daha sert.
Duvara tutundu.
Sonrasını net hatırlamadı.

Sireni ilk duyan Vera değildi.
Yaman siteye girdiğinde sesi duydu.Bir ambulans durmuştu.
Kalbi anlamsız bir şekilde hızlandı.
Arabanın kapısını bile kilitlemeden indi.
Ambulansın önünde bir kalabalık vardı.
Ve sedyede…Vera.
Yaman’ın adımları hızlandı.“Ne oldu?” dedi.
Sağlık görevlisi kısa konuştu:“Baygınlık. Dehidrasyon. Muhtemelen daha fazlası.”
Muhtemelen.
Bu kelime Yaman’ın içini buz gibi yaptı.
Vera’nın yüzü bembeyazdı.Gözleri kapalıydı.
Yaman refleksle sedyenin yanına geldi.“Ben geliyorum,” dedi.
Bu bir soru değildi.
Ambulans kapıları kapandı.
Ve Yaman ilk kez şunu kabul etti:
Bu sadece merak değil.
Bu korku.

Acil servisin ışıkları Vera’nın yüzünü daha da solgun gösteriyordu. Yaman sedyenin yanında yürürken ne yapacağını bilmiyordu; ilk kez bu kadar çaresiz hissediyordu. Doktorlar hızlıydı, kelimeler kısaydı. Yaman’ın kulağına giren tek şey monitörün ritmik sesi oldu.
“Yakını mısınız?” diye sordu hemşire.
Yaman tereddüt etmedi.“Evet.”
Bu kelime ağzından çıktığında ağırlığını hissetti.
Vera gözlerini açmadı. Serumu koluna bağlanırken yüzü hafifçe buruştu ama uyanmadı. Yaman parmaklarını istemsizce sıktı. Onu ilk gördüğü günü düşündü. Kırmızı elbiseyi. Gülüşünü. Hiçbir şeyin bu kadar ciddi olmadığını sandığı günleri.
Saatler geçti.
Doktor sonunda durdu.“Şimdilik stabil. Ama bazı testler yapacağız.”
Yaman başını salladı. Soramadı. Korktuğu cevapları duymaktan.

Vera gözlerini açtığında tavanı gördü. Beyaz. Fazla beyaz. Başının içi hâlâ dönüyordu.
Yanında biri vardı.
Yaman sandalyede uyuyakalmıştı. Ceketi omzundan kaymış, elleri dizlerinde kilitliydi. Vera onu bir süre izledi. Uyurken daha savunmasız görünüyordu.
Kıpırdadı.
Yaman hemen uyandı.“İyi misin?” dedi, sesi gereğinden hızlıydı.
Vera başını hafifçe salladı.“Ne oldu?”
“Baygınlık. Susuz kalmışsın dediler.”Durdu. “Biraz da yorgunluk.”
Vera gözlerini başka yere çevirdi. Yalan değildi… ama tam da doğru sayılmazdı.
Serumdan koluna doğru yayılan soğukluğu hissetti. Elini karnına götürdü, farkında olmadan. Sonra hemen çekti.
Yaman bunu gördü. Bir şey demedi.
O an ikisi de aynı şeyi düşündü ama kimse kelimelere dökmedi.
Vera içinden geçirdi:Henüz değil.
Yaman ise şunu fark etti:Bu, geçici bir şey değildi.
Ve ilk kez anladı;bazı gerçekler söylenmeden de büyürdü.