12.Bölüm

Altı ay…Vera aynanın karşısında durup karnına baktığında bunu net hissediyordu. Artık saklanacak gibi değildi; karnı kendini belli ediyor, elbisesi yuvarlağını nazikçe sarıyordu. Elini karnına koydu, hafif bir tekme hissetti.“Bugün nişan var,” dedi gülerek. “Hadi uslu dur.”
Salondan Yaman’ın sesi geldi.“Uslu falan dursun istemiyorum,” dedi. “Bırak tekmelesin, ben buradayım.”
Elif ve Engin’in nişanı için hazırlıklar sabahtan başlamıştı. Ev kalabalıktı ama Yaman herkesi tek tek uyarıyordu.“Vera ayakta kalmayacak.”“Vera ağır kaldırmayacak.”“Vera yorulursa haber verilecek.”
Elif dayanamadı.“Yaman,” dedi gülerek, “nişan mı yapıyoruz, askeri operasyon mu?”
Yaman hiç bozuntuya vermedi.“Altı aylık hamile bir eşim var. Operasyon.”
Vera gözlerini devirdi ama yüzündeki gülümseme gizlenmiyordu.
Elif hazırlanırken Vera yanına gitti. Elif’in heyecanı gözlerinden taşıyordu.“İnanabiliyor musun?” dedi. “Biz… nişanlanıyoruz.”
Vera duygulandı.“Çok yakışıyorsunuz,” dedi. “Gerçekten.”
Engin, kapıdan bakıp gülümsedi.“Sen de,” dedi Vera’ya. “Anne gibi parlıyorsun.”
Nişan saati yaklaştıkça evin havası değişti. Çiçekler yerleştirildi, tepsiler hazırlandı, yüzükler salondaki masanın ortasına kondu. Vera koltuğa oturtulmuştu; Yaman neredeyse başında nöbet tutuyordu.
Misafirler gelmeye başladığında herkesin gözü ister istemez Vera’ya kayıyordu.“Maşallah,” diyorlardı.“Ne kadar güzel hamile.”
Yaman her “maşallah”ta biraz daha dikleşiyordu.
Nişan anı geldiğinde Elif ve Engin karşılıklı oturdu. Yüzükler takılırken alkışlar yükseldi. Vera gözleri dolu dolu izliyordu. Yaman fark etti.“Ne oldu?” diye eğildi kulağına.
“Hiç,” dedi Vera. “Mutluyum.”
O sırada karnından bir tekme daha geldi. Vera istemsizce nefesini tuttu.“Yaman…”
Yaman hemen elini karnına koydu.“Ne var? Tekme mi?”
Vera gülümsedi.“Evet. Sanırım o da alkışlıyor.”
Yaman’ın yüzü yumuşadı. Gururla gülümsedi.“Benim oğlum,” dedi alçak sesle.
Nişan sonrası sohbet uzadı, kahkahalar arttı. Elif yanlarına geldi.“Bir sonraki kutlama sizde,” dedi göz kırparak.
Vera Yaman’a baktı.“Bizimkisi biraz daha kalabalık olacak.”
Yaman karnına bir kez daha baktı.“En kalabalığı,” dedi. “Ve en güzeli.”
O akşam, nişan yüzüklerinin parıltısı arasında Vera bir şeyi çok net hissetti:Bu bebek sadece onların hayatını değil, etrafındaki herkesin kalbini de büyütüyordu.
Elifle engin bi an önce evlenmek istiyordu evet haklılardıda
Akşamüstüydü. Vera koltuğa yayılmış, elinde telefon isim listelerine bakıyordu. Yaman karşısında oturmuş, kahvesini karıştırıyordu ama gözleri sürekli Vera’daydı.
“Bakıyorum da,” dedi Vera, ekrana dalmış halde, “çok fazla isim var.”
Yaman kaşını kaldırdı.“Seç,” dedi. “Bu kadar.”
Vera gülümsedi.“Öyle olmuyor işte.”
Ekrandan okumaya başladı.“Aras… Uraz… Sarp… Kaan…”
Yaman tek tek dinledi, pek mimik vermedi.
Vera durdu. Bir ismin üstünde parmağı kaldı.“Bir dakika,” dedi.
Yaman baktı.“Ne oldu?”
Vera hafif gülümseyerek ekrana tekrar baktı.“Karan…”
Yaman başını yana eğdi.“Karan mı?”
Vera başını salladı.“Evet,” dedi. “Bak… senin ismine benziyor.”
Yaman güldü.“Neresi benziyor?”
Vera telefonu bırakıp ona döndü.“Yaman gibi,” dedi. “Kısa, güçlü, biraz sert.”
Sonra gülerek ekledi:“Biraz da havalı.”
Yaman kaşlarını çattı, düşünür gibi yaptı.“Yani diyorsun ki,” dedi, “benim minik versiyonum.”
Vera kahkaha attı.“İkinci Yaman olmasın diye adını Yaman koymadık zaten.”
Yaman ayağa kalktı, Vera’nın yanına oturdu. Elini karnına koydu.“Karan,” dedi yavaşça.
Vera’nın içi ısındı.“Ağzından güzel çıkıyor,” dedi.
Yaman bir an sustu.“Fena değil,” dedi. “Ama bil ki…”
Vera kaşlarını kaldırdı.“Ne?”
“Bu çocuk bana çekerse,” dedi Yaman, “iki tane Yaman’la uğraşacaksın.”
Vera gülerek başını onun omzuna yasladı.“O zaman,” dedi, “ismi de ona göre olsun.”
Yaman hafifçe gülümsedi.“Düşünelim,” dedi. “Ama kötü bir his değil.”
Vera karnını okşadı.“Ne diyorsun Karan?” dedi fısıltıyla.
O an karnında hafif bir hareket oldu.
Yaman gururla gülümsedi.“Bak,” dedi. “Şimdiden söz hakkı var.”