18.Bölüm

Engin arabayı kapıya yanaştırır.Elif kapıyı açar.
Vera zor adımlarla yürürken bir sancı daha vurur.Dudaklarını ısırır, gözlerinden yaş süzülür.
Yaman (panikle ama yumuşak):“Nefes al aşkım… bak bana… geçecek.”
Arabaya bindirirler.Vera arka koltuğa oturur, Yaman yanına geçer.Elini sımsıkı tutar.
Araba hareket eder etmez Vera inler.
Vera:“Çok sık geliyo… Yaman…”
Yaman başını ona doğru eğer.
Yaman:“Tamam… buradayım. Bırakmıyorum.”
Hastaneye vardıklarında sedye hazırdır.Vera’yı hemen indirirler.
Hemşire:“Doğum mu başladı?”
Yaman:“Suyu geldi… sancıları sık.”
Vera sedyeye alınır.Doğumhaneye doğru ilerlerler.
Koridor uzun, ışıklar parlaktır.Vera’nın nefesi iyice hızlanır.
Vera:“Yaman… gitme…”
Yaman elini bırakmaz.
Yaman:“Yanındayım. Son ana kadar.”
Doğum odasına girilir.Vera yatağa alınır.
Doktor muayene eder.
Doktor:“Açıklık başlamış. Doğum ilerliyor.”
Vera’nın yüzü gerilir.Bir sancı daha gelir, bu kez daha güçlü.
Vera (çığlığa yakın):“Aaaah…”
Yaman başucundadır.Alnını Vera’nın alnına dayar.
Yaman:“Nefes… benimle… al… ver…”
Saatler geçer.Sancılar artar, araları kısalır.Vera yorulmuştur ama vazgeçmez.
Vera (ağlayarak):“Yapamıcam… çok acıyo…”
Yaman’ın gözleri dolar ama sesi sakindir.
Yaman:“Bak bana… buraya kadar geldin. Az kaldı. Çok güçlüsün.”
Doktor sesini yükseltir.
Doktor:“Şimdi ıkınmamız gerekiyor.”
Vera başını sallar.Bir sancı daha…
Doktor:“Şimdi!”
Vera bütün gücüyle ıkınır.Yaman elini bırakmaz.
Bir çığlık…Sonra bir anlık sessizlik…
Ve…
Bir bebek ağlaması.
O an zaman durur.
Doktor bebeği kaldırır.
Doktor:“Tebrikler… bebeğiniz geldi.”
Vera ağlar.Yaman ağlar.Birbirlerine bakarlar.
Bebek Vera’nın göğsüne bırakılır.Minicik, sıcak, canlı.
Yaman eğilir, titreyen bir sesle fısıldar:
Yaman:“Hoş geldin…”
Vera gözlerini kapatır, gülümser.
Vera:“Artık… tamam…”
Bebek odası aydınlık.Camın arkasında sıralanmış küçük beşikler vardır.
Hemşirelerden biri Karan’ı getirir.Üzerinde minik hastane tulumu, başında şapka.Beşiğe dikkatle bırakılır.
Camın arkasında üç kişi durur.
Yaman önde.Elif yanında.Engin bir adım geride.
Karan kıpırdanır.Yüzünü buruşturur, sonra sakinleşir.
Elif camı işaret eder.
Elif:“Şuna bak…”
Yaman bir şey demez.Gözlerini ayıramaz.
Engin boğazını temizler.
Engin:“Hiç ağlamıyor.”
Yaman cama biraz daha yaklaşır.Eli istemsizce cama gider.
Yaman (kısık sesle):“Karan…”
Bebek sanki sesini duymuş gibi kıpırdar.
Elif gözlerini siler.
Elif:“Vera görse bayılır.”
Bir süre sessizce izlerler.Zaman yavaşlar.
Sonra bir hemşire yanlarına gelir.
Hemşire:“Anne odaya alınıyor. Birazdan bebeği yanına götüreceğiz.”
Yaman başını sallar.Derin bir nefes alır.
Biraz sonra Vera odaya getirilir.Yorgun ama ayıktır.
Yaman hemen yanına gider.
Yaman:“İyi misin?”
Vera:“İyiyim… Karan nerede?”
Yaman gülümser.
Yaman:“Bebek odasında. Camdan baktık.”
Vera’nın yüzü yumuşar.
Vera:“Gördün mü?”
Yaman:“Evet… aynen hayal ettiğimiz gibi.”
Kapı açılır.Hemşire Karan’ı kucağında getirir.
Vera’nın kollarına bırakır.
Vera bebeğe bakar.Sessizce ağlar.
Vera:“Hoş geldin…”
Yaman yatağın yanına gelir.Üçü aynı karede.
Artık gerçekten başlamıştır.
Hemşire Karan’ı Vera’nın kollarına dikkatle bırakır.Bebek sıcak, minik ve kıpır kıpırdır.
Vera bir an ne yapacağını bilemez.Sonra içgüdüsel bir hareketle onu kendine yaklaştırır.
Hemşire:“Hazırsan ilk emzirmeyi deneyebiliriz.”
Vera başını sallar.Yaman yatağın yanına biraz daha yaklaşır, nefesini tutar.
Vera Karan’ı göğsüne yerleştirir.Bebek önce huysuzlanır, sonra sakinleşir.Dudakları arar… bulur.
O an Vera’nın gözleri dolar.Sessizce ağlar.
Vera (fısıltıyla):“Bak… beni buldu…”
Yaman’ın boğazı düğümlenir.Elini Vera’nın omzuna koyar.
Yaman:“İkinizi de izlemek… başka bir şey.”
Oda sessizdir.Sadece Karan’ın minik nefesi.
Bir süre sonra kapı tıklanır.Yaman başını çevirir.
Yaman:“Gel.”
Kapı aralanır.Elif içeri girer, arkasında Engin.
Elif bir adım atar atmaz durur.Manzarayı görür.
Vera,kucağında Karan,Yaman yanında.
Elif’in gözleri dolar.
Elif (kısık sesle):“Rahatsız etmiyorum değil mi?”
Vera:“Hayır… gel.”
Elif yavaşça yaklaşır.Beşiğin kenarına değil, doğrudan Vera’ya bakar.
Elif:“Anne olmuşsun…”
Vera gülümser.
Vera:“Öyle galiba…”
Engin sessizce Yaman’ın yanına geçer.Omzuna hafifçe dokunur.
Engin:“Oğlun çok sakin.”
Yaman başını sallar.
Yaman:“Annesinden.”
Elif Karan’a biraz daha yaklaşır ama dokunmaz.Sadece bakar.
Elif:“Adı… Karan’dı değil mi?”
Vera & Yaman (aynı anda):“Karan.”
Elif gülümser.
Elif:“Çok yakışmış.”
Karan emzirmeyi bırakır, mırıldanır.Vera onu yeniden kendine çeker.
O an…Oda doludur.Sessiz, sade, gerçek.
İlk temas…İlk tanıklık…Aynı anın içinde
Hastanenin çıkışı serin.Kapının önünde araba hazırdır.
Elif arka kapıyı açar.Engin pusetin kilidini kontrol eder.
Hemşire Karan’ı dikkatle yerleştirir.Minik battaniyesi düzeltilir.
Hemşire:“Hazırız.”
Vera yavaş adımlarla gelir.Yaman koluna girer.
Yaman:“Acele yok.”
Vera arabaya oturur.Gözleri bir an pusetten ayrılmaz.
Yaman sürücü koltuğuna geçer.Dikiz aynasından arkaya bakar.
Yaman (kendi kendine):“Tamam…”
Araba hareket eder.Şehir camların ardından akıp gider.
Karan uyur.Vera da sessizdir.
Bir süre sonra Vera fısıldar.
Vera:“Eve gidiyoruz…”
Yaman:“Evet.”
Ev kapısı açılır.Işıklar yanar.
Salon sessizdir ama tanıdıktır.Karan’ın odasının kapısı aralıktır.
Yaman pusetle içeri girer.Vera arkasından.
Odaya girerler.Her şey hazırdır: beşik, battaniye, minik kıyafetler.
Yaman Karan’ı beşiğe bırakır.Yavaşça.
Vera yatağın kenarına oturur.Derin bir nefes alır.
Vera:“Gerçek…”
Yaman yanına oturur.
Yaman:“Artık buradayız.”
Karan kıpırdanır, sonra yeniden uyur.Ev sessizleşir.
İlk gece başlamıştır.Bu kez evde.
Gece derinleşmiştir.Ev karanlık, sadece bebek odasından loş bir ışık sızar.
Vera kanepede yarı uyuklar.Yaman koltukta ama gözleri kapalı değildir.
Bir ses…
Önce küçük bir mırıldanma.Sonra daha belirgin.
Karan.
Yaman hemen doğrulur.Vera da aynı anda gözlerini açar.
Vera:“Uyandı…”
Yaman ayağa kalkar.Sessiz adımlarla bebek odasına gider.
Beşiğin başına eğilir.Karan yüzünü buruşturmuş, huzursuzdur.
Yaman (fısıltıyla):“Tamam… buradayım…”
Ama Karan’ın sesi kesilmez.Aksine biraz daha yükselir.
Vera arkasından gelir.
Vera:“Acıkmıştır.”
Yaman dikkatle bebeği alır.Kucağında tutuşu hâlâ temkinlidir.
Vera kanepeye oturur.Karan’ı göğsüne alır.
Bebek kısa bir arayıştan sonra sakinleşir.Sesler yavaşça diner.
Yaman karşılarında ayakta durur.Onları izler.
Evde sadece saat sesi vardır.Ve Karan’ın minik nefesi.
Bir süre sonra Karan yeniden uyur.Vera başını koltuğa yaslar.
Vera:“Yoruldum ama… güzel.”
Yaman gülümser.Karan’ı alıp beşiğe bırakır.
Battaniyesini düzeltir.Bir saniye daha fazla bakar.
Yaman:“Uyanırsan… ben buradayım.”
Vera yanına gelir.Omzuna yaslanır.
Ev yeniden sessizleşir.Ama artık o sessizlik boş değildir.
İlk gece böyle geçer.Uykusuz…Ama tamam.
Sabah ışığı perde arasından süzülür.Ev sessizdir.
Banyoda su akıtılır.Yaman dirseğiyle kontrol eder, sonra bir kez daha.
Yaman:“Ne çok mu sıcak?”
Vera elini suya sokar.
Vera:“İyi… tam bebek suyu.”
Küçük küvet hazırlanmıştır.Havlu, sabun, temiz kıyafetler yan yana dizilidir.
Yaman Karan’ı kucağına alır.Bebek uyanıktır, etrafına bakar.
Karan’ın saçları ince ince görünür.Sarışın…Tıpkı Vera gibi.
Vera gülümser.
Vera:“Saçları benimki gibi…”
Yaman eğilir, dikkatle bakar.Karan’ın yüz hatlarını inceler.
Küçük burun, belirgin kaş çizgisi…Bakışı…
Yaman:“Ama bakışı… bana benziyor.”
Vera başını sallar.
Vera:“Evet… ikimizin karışımı ama sana daha yakın.”
Yaman hafifçe gülümser.Karan’ı yavaşça küvete indirir.
Suya değen an Karan irkilir.Sonra sakinleşir.
Yaman (fısıltıyla):“Tamam… korkma.”
Vera Karan’ın başını tutar.Yaman minik ellerini, ayaklarını yıkar.
Karan suyla oynar gibi kıpırdanır.Minik bir ses çıkarır.
Vera:“Bak… sevdi.”
Yaman saçlarını yavaşça ıslatır.Sarışın teller suyla daha belirginleşir.
Yaman:“Gerçekten saçlı doğmuş.”
Vera güler.
Vera:“İlk günden belliydi.”
Banyo kısa ama sakindir.Karan huzurludur.
Yaman onu havluya sarar.Dikkatle.
Vera yanağından hafifçe öper.
Vera:“Mis gibi oldun.”
Yaman Karan’ı kucağında tutarken bir an durur.Bebeğin yüzüne bakar.
Yaman (kısık sesle):“Bana benziyorsun…”
Vera yanına gelir.
Vera:“Ve bana da.”
Karan mırıldanır.Sonra sakinleşir.
O an…Banyo değil sadece.Bir başlangıçtır.