10.Bölüm

Ofisten erken çıktılar.Gün henüz bitmemişti ama Yaman için saatlerin bir önemi yoktu. Arabaya biner binmez kemeri kontrol etti, klimayı kısık bir dereceye aldı, müziği kapattı.
— Yaman, dedi Vera hafifçe gülerek.— Hastaneye gidiyoruz, ameliyata değil.
— Biliyorum, dedi.— O yüzden sakinim zaten.
Ama değildi.Direksiyonu tutuşundan belliydi.
Yol boyunca fazla konuşmadılar. Vera camdan dışarı bakıyordu. Karnında hafif bir ağırlık, ama rahatsız edici değil. Daha çok… farkındalık gibi. Yaman arada bir dikiz aynasından ona bakıyor, yüzündeki ifadeyi okumaya çalışıyordu.
— Bir şey hissediyor musun? diye sordu aniden.
— Şu an mı? dedi Vera.— Hayır. İyiyim.
Yaman başını salladı.— Tamam.
Hastaneye girdiklerinde tanıdık bir koku karşıladı onları. Temiz, serin, biraz da insanı suskunlaştıran cinsten. Kayıt yapıldı, bekleme salonuna geçtiler.
Yaman oturmadı.Ayakta durdu.Ellerini cebine soktu, çıkardı, tekrar soktu.
— Gel otur, dedi Vera.
— Sonra, dedi.— Sen rahat mısın?
Vera koltuğa yaslandı.— Rahatım.
Doktorun adı anons edildiğinde Yaman ilk ayağa kalkan oldu. Odaya birlikte girdiler. Doktor gülümseyerek karşıladı onları.
— Nasılsınız bakalım anne baba? dedi.
Yaman bir an durdu.“Baba” kelimesi…Bir adım daha yaklaştırmıştı onu.
Vera yatağa uzandı. Doktor jel sürdüğünde Vera ürperdi. Yaman hemen elini tuttu.
— Soğuk, dedi.
— Geçer, dedi Vera.
Ekran açıldı. Siyah beyaz görüntü belirdi. Önce anlamak zordu. Doktor açıklamaya başladı.
— Bakın, dedi.— Burada başı… burası gövdesi… kalp atışlarını duyuyor musunuz?
O an odada bir ses yankılandı.Düzenli, net, hızlı.
Vera’nın nefesi kesildi.Yaman’ın eli sıkılaştı.
— Bu… dedi Yaman kısık sesle.— Onun sesi mi?
— Evet, dedi doktor.— Gayet güçlü.
Vera’nın gözleri doldu.— Hep böyle mi atıyor? diye sordu.
— Bazen daha hızlı, bazen daha sakin, dedi doktor.— Ama çok iyi durumda.
Doktor ölçümleri yaparken ekranda bebeğin küçük bir hareketi göründü.
— Bakın, dedi.— Şu an hareket ediyor.
Yaman ekrana kilitlendi.— Bizi duyuyor mu?
Doktor gülümsedi.— Sesinizi, ritminizi hissediyor.
Yaman eğildi, Vera’nın karnına doğru konuştu.— Buradayız, dedi fısıltıyla.— Merak etme.
Kontrol bitince doktor raporu yazdı.— Her şey yolunda, dedi net bir sesle.— Ama bu hafta biraz daha dinlenme istiyorum.— Ve mümkünse… yanınızda biri olsun.
Yaman hemen atıldı:— Ben varım.
Doktor başını salladı.— Zaten öyle olduğunu tahmin etmiştim.
Odadan çıktıklarında Vera’nın yüzü hem rahatlamış hem de duyguluydu.— Duydun mu? dedi.— Kalbini…
Yaman cevap vermedi.Bir süre yürüdü. Sonra durdu, Vera’ya döndü.
— Ben bugün bir şey öğrendim, dedi.— Kontrol edemediğim tek şeyin… en çok sevdiğim şey olduğunu.
Vera gülümsedi.— Alış buna, dedi.— Daha yeni başlıyoruz.
Yaman elini Vera’nın karnına koydu.— Başlayalım o zaman, dedi.— Birlikte.
Akşam ev daha sakindi.Vera koltukta uzanmıştı, ayakları hafifçe yukarıda. Yaman mutfakta çay koyuyor ama kulağı sürekli salondaydı. Bardakları tepsiye dizerken bile arada bir dönüp bakıyordu.
Kapı çaldığında Yaman hemen kapıya yöneldi.Elif içeri girer girmez sesiyle evi doldurdu:— Evettt! Geldik!
Arkasında Engin vardı. Daha rahat, ama bu kez yüzünde başka bir ifade… Daha ciddi. Daha “buradayım” diyen cinsten.
— Hoş geldiniz, dedi Vera gülümseyerek.— Özlemişim sizi.
Elif Vera’ya sarılırken karnına dikkat etti.— Bak buna alışıyorum ama yine de çok garip, dedi.— Az önce insan yoktu, şimdi var.
Engin hafifçe güldü.— Daha dur, dedi.— Alışacaksın.
Oturuldu, çaylar geldi. Bir süre havadan sudan konuşuldu. Ama Elif yerinde duramıyordu. Belli ki söylemek istediği bir şey vardı. En sonunda dayanamayıp Engin’e baktı.
— Söylüyorum, dedi.
Engin başını salladı.— Söyle.
Elif derin bir nefes aldı.— Biz… dedi.— Barıştık.
Vera’nın gözleri büyüdü.— Ne?!
Yaman kaşlarını kaldırdı ama sessiz kaldı.
— Eski sevgiliydik biliyorsunuz, dedi Elif.— Çok kötü bitmişti.Bir an durdu.— Ama bazı insanlar var ya… ne kadar kaçsan da peşini bırakmıyor.
Engin söze girdi.— Zaman gerekiyordu, dedi.— İkimize de.
Elif gülümsedi.— Şimdi sevgiliyiz, dedi.Sonra cümleyi yavaşça tamamladı:— Ve nişanlanmayı düşünüyoruz.
Vera bir anda duygulandı.— Elif… dedi.— Çok sevindim.
Elif’in gözleri doldu.— Sen hamileyken benim yalnız kalmam yakışmazdı, dedi şaka yapmaya çalışarak.— Ama ciddiyim… bu sefer gerçekten doğru.
Yaman ilk kez konuştu.— Karar net mi? diye sordu Engin’e bakarak.
Engin tereddütsüz cevap verdi.— Net.
Yaman başını salladı.— O zaman hayırlı olsun.
Elif Vera’nın yanına kaydı.— Seninle aynı döneme denk gelmesi çok güzel, dedi.— Düğün, bebek, nişan…— Hayat baya hızlandı.
Vera karnına baktı.— Galiba biz başlattık, dedi gülerek.
Yaman çayından bir yudum aldı.— Evet, dedi.— Zincirleme reaksiyon.
Engin gülümsedi.— O zaman sırada nişan var, dedi.— Ama şimdiden söyleyeyim…— Bu evde bebek varken kimse sessiz olmayı beklemesin.
Yaman hafifçe gülümsedi.— Alışacaksınız, dedi.— Daha bu başlangıç.
Elif ayağa kalktı, Vera’nın yanına eğildi.— Bu çocuk, dedi karnına bakarak,— Bizim de hayatımızı toparladı haberin olsun.
Vera’nın gözleri doldu.— Öyle görünüyor, dedi.
O akşam evde kahkahalar vardı.Geçmiş konuşuldu, kırgınlıklar geride bırakıldı.Ve ilk kez herkes şunu hissetti:
Bu ev artık sadece bir çiftin evi değildi.Burası… hayatların kesiştiği yerdi.
Elif mutfağa geçerken Vera’yı da kolundan çekti.— Gel, dedi.— Bir şeyler konuşacağız.
Yaman’la Engin salonda kaldı. Televizyon açıktı ama ikisi de bakmıyordu.

Elif & Vera

Mutfakta Elif sandalyeye oturdu, Vera’ya baktı.— Şaka gibi, dedi.— Sen hamilesin, ben nişan konuşuyorum.
Vera gülümsedi.— Hayat bazen üst üste geliyor, dedi.— Ama güzel geliyor.
Elif ciddileşti.— Bu sefer farklı, Vera.— Kaçmadık. Konuştuk. Yorulduk ama… vazgeçmedik.
Vera’nın eli istemsizce karnına gitti.— Ben de korkuyorum bazen, dedi.— Ama korkmak gitmek istemek değilmiş, onu anladım.
Elif başını salladı.— Nişanı çok kalabalık istemiyorum, dedi.— Sade ama gerçek olsun.
— Tıpkı senin gibi, dedi Vera.
Elif gözlerini doldurdu.— Sen yanımda ol yeter, dedi.— Karnınla bile gel yeter.
Vera gülümsedi.— Söz, dedi.— Bu sefer ben seni tutarım.

Yaman & Engin

Salonda Yaman sessizce oturuyordu. Engin yanına geçti.— Zor mu? diye sordu.
Yaman kısa bir nefes aldı.— Güzel zor, dedi.— Kontrol edemediğim tek şey bu.
Engin gülümsedi.— Baba olmak mı?
— Baba olmadan önce baba gibi hissetmek, dedi Yaman.— Her şeyden korumak istiyorsun ama… dünya büyük.
Engin başını salladı.— Elif’te de aynısını hissediyorum, dedi.— Kaybetme korkusu.
Yaman ilk kez rahatladı.— Demek yalnız değilim, dedi.
— Değilsin, dedi Engin.— Ve şunu söyleyeyim…— Erkek çocuk babayı çok değiştiriyor.
Yaman kaşlarını kaldırdı.— Nereden biliyorsun?
Engin güldü.— Kendi babamdan.
Yaman bir an düşündü.— Umarım ben… dedi.— Daha iyisini yaparım.
Engin ciddileşti.— Yaparsın, dedi.— Şimdiden yapıyorsun.
Mutfaktan kahkaha sesleri geldi. İkisi de başlarını çevirdi.Yaman hafifçe gülümsedi.— İyi ki geldiniz, dedi.
Engin omzuna vurdu.— Bu ev iyi bir ev, dedi.— Bebek şanslı.
Elif ve Vera salona döndüğünde ortam değişmişti. Daha sıcak, daha dolu.Elif çantasını alırken durdu.— Biz yakında tekrar konuşuruz, dedi.— Nişan için.
Vera başını salladı.— Buradayım, dedi.
Kapı kapandığında Yaman Vera’ya döndü.— Bugün çok şey oldu, dedi.
Vera elini karnına koydu.— Daha da olacak, dedi gülerek.
Yaman yanına oturdu.— Hazırım, dedi.— Hepsine.
Ve ev o gece uzun süre sessiz kalmadı.Ama o sessizlik…huzurluydu.