15.Bölüm

Sabah Vera’nın telefonu çaldığında Yaman hâlâ hazırlanıyordu. Ekranda Elif’in adı vardı.
“Günaydın,” dedi Elif neşeyle.“Bugün kahvaltı yapalım mı? Seni biraz kaçırıyorum.”
Vera gülümsedi.“Olur,” dedi. “İyi gelir.”
Yaman anahtarı alırken konuşmayı duydu.“Elifler mi?” diye sordu.
“Evet.”
Yaman tereddüt etmedi.“Bırakırım,” dedi. “Zaten Engin’i de oradan alırım.”
Yarım saat sonra Eliflerin evinin önündeydiler. Yaman arabadan inip Vera’ya döndü.“Çıkınca arayacaksın,” dedi.“Yaman,” dedi Vera gülerek.“Arayacaksın,” diye tekrarladı.
Elif kapıda karşıladı Vera’yı.“Gel,” dedi. “Karnım acıktı demiş.”
Vera içeri girerken Yaman ve Engin çoktan tokalaşmıştı.“Ofiste görüşürüz,” dedi Yaman.
Engin montunu alıp çıktı. Arabaya bindiklerinde Yaman direksiyona geçti.“Nasıl hissediyorsun?” diye sordu.
Engin duraksadı.“Garip,” dedi. “Ama iyi.”
Yaman başını salladı.“Alışacaksın,” dedi. “Baba olmak kafanın içine bir kere girince çıkmıyor.”
Engin güldü.“Ben daha baba değilim.”
Yaman kısa bir bakış attı.“Ama düşünmeye başlamışsın.”
Ofise vardıklarında kahveler alındı. Masaya oturduklarında konu kendiliğinden açıldı.
“Her şey değişiyor,” dedi Yaman. “Öncelikler… sabır… korkular.”
Engin dinledi.“En zor kısmı ne?”
Yaman düşünmeden cevap verdi.“Kontrol edememek.”
Sonra ekledi:“Ve buna razı olmak.”
Engin derin bir nefes aldı.“Elif hazır gibi,” dedi. “Ben de… adım adım.”
Yaman ona baktı.“Bu yeter.”Elif’in evinde ise masa çoktan kurulmuştu. Vera sandalyeye oturur oturmaz Elif tabağını uzattı.“Yaman yokken ye,” dedi gülerek.
Vera güldü.“Yokluğu bile baskı.”
Kahvaltı ilerlerken Elif sustu. Sonra yavaşça konuştu.“Dün Engin’le konuştuk.”
Vera baktı.“Hissettim.”
“Bizim olsa,” dedi Elif. “Nasıl olurdu diye…”
Vera’nın yüzü yumuşadı.“Korkuyor musun?”
“Elbette,” dedi Elif. “Ama senin bu halini görünce…”Bir an durdu.“Cesaret geliyor.”
Vera elini Elif’in eline koydu.“Kimse hazır hissetmiyor,” dedi. “Ama sevgi varsa yol bulunuyor.”
Elif gülümsedi.“Yaman çok mu değişti?”
Vera düşündü.“Evet,” dedi. “Ama güzel değişti.”
Elif karnına baktı.“Belki biz de bir gün…”
Vera gülümsedi.“Belki değil,” dedi. “Zamanı gelince.”
İki ev, iki sohbet…Aynı sabah,aynı ihtimal etrafında dönüyorduAkşamüstü Yaman ofisten çıktığında ilk işi Vera’yı aramak oldu.“Hazır mısın?” dedi.“Hazırım,” dedi Vera. “Elif’teyim.”
Yaman arabayı Eliflerin evinin önüne çektiğinde Engin de aşağı indi. Vera arka koltuğa geçti, Yaman kısa bir bakış attı.“İyi misin?”“İyiyim,” dedi Vera. “Bugün güzeldi.”
Önce Engin’i bıraktılar. Arabadan inerken Yaman omzuna dokundu.“Konuşuruz,” dedi.Engin başını salladı. “Sağ ol.”
Araba uzaklaştığında Elif kapının önünde bir süre öylece kaldı. İçeri girdiğinde Engin montunu çıkarmıştı. Ev sessizdi, sakin…“Elif,” dedi Engin, sesi her zamankinden daha yumuşaktı.“Bugün kendimi hazır hissediyorum.”
Elif ona baktı. Bu kez kaçmadı, gülmedi.“Ben de,” dedi sadece.
Konuşmalar kısa kaldı. Yakınlık kendiliğinden geldi. Acele yoktu, korku yoktu. İkisi de ilk kez bu kadar netti. O akşam, “ya olursa” sorusu yerini “olabilir” duygusuna bıraktı.Yaman’la Vera eve vardıklarında hava kararmıştı. Yaman montunu askıya asarken Vera kanepeye oturdu.“Yoruldun mu?” diye sordu Yaman.
“Biraz,” dedi Vera.Yaman yanına oturdu, elini karnına koydu. Alışkanlık olmuştu.“Bugün hareketliydi,” dedi.
Vera başını onun omzuna yasladı.“Elif iyi,” dedi.Yaman bir şey demedi ama anladı.
Bir süre sessizlik oldu. Sonra Yaman fısıltıyla konuştu.“Her şey yavaş ama doğru ilerliyor.”
Vera gülümsedi.“Evet,” dedi. “İlk defa bu kadar eminim.”
Gece ilerlerken iki evde de aynı duygu vardı:Hazır olma hali.Ve artık bazı şeyler geri dönülmez şekilde başlamıştı.

Birkaç Hafta Sonra (8. Ay)
Vera artık sekiz aylıktı. Karnı iyice belirginleşmiş, yürürken elini beline koyma alışkanlığı başlamıştı. Yaman bunu fark ettiğinden beri yanından bir an olsun ayrılmıyordu.
“Yavaş,” diyordu.“Taşıyayım.”“Onu değil, bunu yap.”
Vera bazen kaşlarını kaldırıp bakıyordu.“Yaman… ben hâlâ buradayım.”
Yaman eğilip karnına konuşuyordu.“Ben ona konuşuyorum.”Elif tarafında ise beklenen haber gelmişti. Test sonucu kesindi. Elif hâlâ şaşkındı, Engin ise sessiz ama gururluydu. O akşam Engin, Vera’yı aradı.
“Yaman’la beraber gelir misiniz?” dedi.“Geliriz,” dedi Vera.
Akşamüstü Yaman Vera’yı aldı. Arabada Vera bir şeyler hissediyordu ama tam adını koyamıyordu.“Bir şey var,” dedi.Yaman direksiyondan göz ucuyla baktı.“Belli.”
Eliflerin evine girdiklerinde hava bambaşkaydı. Elif gergin ama mutlu görünüyordu. Engin elini Elif’in omzuna koydu.
“Bir şey söyleyeceğiz,” dedi.
Elif derin bir nefes aldı.“Ben…” dedi, sesi titredi.“Hamileyim.”
Vera bir an durdu. Sonra gözleri doldu.“Elif…” dedi ve ona sarıldı.“Bak,” dedi gülerek ağlarken. “Bulaşıcı bu.”
Yaman önce şaşırdı, sonra Engin’e baktı. Yüzünde kocaman bir gurur vardı.“Hoş geldin kulübe,” dedi.
Engin güldü ama gözleri doluydu.“Senin kadar panik olur muyum?”Yaman netti.“Daha fazla.”O akşam dört kişi aynı masadaydı. İki anne adayı, iki baba adayı. Konuşmalar bebekler etrafında döndü.“İsim düşündünüz mü?”“Odası?”“Benimkisi gece çok hareketli.”
Vera karnını okşadı.“Bizimki sabırsız,” dedi.Yaman elini onun elinin üstüne koydu.“Babası gibi.”
Sekiz ayın ağırlığı,iki yeni hayatın haberi,aynı masada birleşmişti.