6.Bölüm

Plaj kalabalıktı.Güneş tepede, müzik uzaktan geliyordu.
Vera ve Elif şezlonglarına doğru yürürken ikisi de rahattı.Bikinileriyle, güneşten bronzlaşmış tenleriyle dikkat çekiyorlardı.
Vera Karan’ı kucağına aldı.Karan etrafa bakıyor, elini kumlara uzatıyordu.
Elif de Ada’yı tutuyordu.Ada güneşi görünce gülücükler saçtı.
O sırada havuzdan çıkan iki adam vardı.
Yaman gözlüğünü çıkarır çıkarmaz dondu.Engin de aynı anda durdu.
İkisi de baktı.Uzun uzun.
Yaman’ın çenesi kilitlendi.Engin içinden söylenmeye başladı.
— Engin:“Ben buna sinirlenmeye geldim zaten.”
— Yaman:“Bu… fazla.”
İkisi aynı anda şezlonglara doğru yürüdü.
Vera Yaman’ı gördü.Bakışından bir şeylerin kopacağını anladı.
— Vera:“Eyvah…”
Yaman şezlongun önünde durdu.Kollarını bağladı.
— Yaman:“Bu ne hâl?”
Vera sakin kaldı.— “Deniz.”
— Yaman:“Bunu giymek zorunda mıydın?”*
Elif araya girdi.— “Zorunda değiliz, istiyoruz.”
Engin sertçe baktı.— Engin:“Elif, herkes bakıyor.”
Elif omuz silkti.— “Baksınlar.”
Yaman gözlerini Vera’dan ayırmadan konuştu.— Yaman:“Ben rahatsız oluyorum.”
Vera ayağa kalktı.Karan’ı kucağında tuttu.
— Vera:“Ben de bu bakıştan rahatsız oluyorum.”
— Yaman:“Bakış değil bu.”*
— Vera:“Kontrol.”*
Plajda birkaç kişi dönüp baktı.
Engin sesini alçalttı ama sertti.— Engin:“Üstünüze bir şey alın.”
Elif güldü.— “O zaman siz de çıkarın.”
Engin şok oldu.— Engin:“Ne?”*
— Elif:“Madem eşitlik.”*
Yaman başını iki yana salladı.— Yaman:“Vera, bu kadar açık olma.”*
Vera gözlerinin içine baktı.— Vera:“Beni böyle sevdin.”*
Sessizlik.
Karan bir anda güldü.Ellerini çırptı.
Yaman’ın bakışı yumuşadı ama hâlâ gergindi.
— Yaman:“Oğlum burada.”*
— Vera:“Annesinin mutlu hâlini görmesi kötü mü?”*
Engin derin bir nefes aldı.— Engin:“Biz havuza dönüyoruz.”*
Elif el salladı.— “İyi yüzmeler.”
Yaman bir adım geri attı.Son kez baktı.
— Yaman:“Bu konu bitmedi.”*
Vera gülümsedi.— “Henüz başlamadı bile.”
Adamlar uzaklaşırken ikisi de homurdanıyordu.
Elif Vera’ya döndü.— “Bir fotoğraf daha mı?”
Vera gülerek başını salladı.— “Ama bu sefer gün batımı.”
Kamera güneşe döner.Plajın ortasında iki kadın, iki bebek ve arkalarında kopacak fırtınanın sessizliği kalır.
@vera.krhan

Yorumlar
🔥
@eliffalkn

Yorumlar
🔥
Havuz başı kalabalıktı.Karan, Yaman’ın kucağında suya minik minik vuruyordu.Ada ise Engin’in ellerinde, çığlık atıp gülüyordu.
Yaman bir eliyle Karan’ı tutarken diğer eliyle telefonu çıkardı.Güneş ekranı parlatıyordu.
Bir bildirim düştü.
Vera – yeni gönderi
Yaman durdu.Ekranı gölgeye aldı.
Fotoğraf açıldı.
Gün batımı.Deniz.Vera… bikinili.
Sırtı güneşe dönük, su belinde.Saçı ıslak, duruşu fazlasıyla iddialı.
Yaman’ın kaşları anında çatıldı.
Yaman (homurdanarak):“Bu ne şimdi…”
Engin kafasını kaldırdı.O da telefonuna bakıyordu.
Elif’in fotoğrafı açıldı.
Benzer kare.Deniz, gün batımı, bikini.
Engin yutkundu.
Engin:“…Bunu herkes görüyor mu şimdi?”
Yaman telefonu indirdi, havuza baktı.Vera yoktu.Denizdeydi.
Yaman:“Deniz geniş diye herkesin gözüne mi sokuyorlar kendilerini?”
Engin alaycı ama rahatsız bir gülüş attı.
Engin:“Biz havuzdayız diye mi bu özgürlük?”
Karan suya elini vurup güldü.Yaman oğluna baktı, yumuşadı ama kıskançlık geçmedi.
Yaman (dişlerinin arasından):“Birazdan konuşacağız.”

(Vera – Elif)
Vera suyun içinde yavaşça yürüyordu.Dalgalar beline çarpıyordu.
Elif yanındaydı.
Elif:“Paylaştın mı?”
Vera gülerek:“Paylaştım.”
Elif telefonuna baktı.
Elif:“Engin görürse var ya…”
Vera omuz silkti.
Vera:“Tatildeyiz Elif. Deniz bu. Bikini bu.”
Elif sırıttı.
Elif:“Yaman şu an kesin homurdanıyordur.”
Vera gülümsedi ama gözleri uzaktan havuza kaydı.
Vera:“Homurdanıyorsa hâlâ bana bakıyor demektir.”
İkisi de güldü.

Engin telefonu cebine koydu.
Engin:“Bak, ben karışmam ama…Elif’in o fotoğrafı fazla.”
Yaman ciddi bir sesle:“Benimki de.”
Engin kaş kaldırdı.
Engin:“Ne yapacaksın?”
Yaman gözlerini denize dikti.
Yaman:“Hiçbir şey.”
Bir duraklama.
Yaman (devam eder):“Sadece… yanlarına gideceğim.”
Engin sırıtıp ayağa kalktı.
Engin:“Tesadüf bu ya…Ben de tam yüzmek istiyordum.”
İkisi çocukları havuzdan çıkarırken Karan gülüyor, Ada alkış yapıyordu.
Ama babalarının yüzünde aynı ifade vardı:
“Benim olan, herkesin önünde olmaz.”
Vera ve Elif dizlerine kadar suda, dalgaların ritmine bırakmıştı kendilerini.Güneş ufka iyice yaklaşmıştı.
Vera saçlarını geriye atıp Elif’e döndü.
Vera:“Bugün deniz çok güzel…”
Elif:“Çok sakin… fazla sakin.”
Tam o anda suyun içinde iki gölge belirdi.
Vera başını kaldırdı.
Yaman.
Elif’in karşısında ise Engin.
İkisi de denize girmişti ama yüzleri…Hiç tatil yüzü değildi.
Vera kaşlarını kaldırdı.
Vera (sakin ama meydan okur gibi):“Hayırdır?”
Yaman bakışlarını Vera’dan ayırmadan konuştu.
Yaman:“Havuz kalabalıklaştı.Dedik denize girelim.”
Vera hafifçe gülümsedi.
Vera:“Ne güzel.Biz de tam burada yüzüyorduk.”
Yaman’ın gözleri Vera’nın üzerinde bir saniye fazla kaldı.Bikini.Islak saç.Gün batımı.
Çenesi kasıldı.
Yaman:“Fark ettim.”
Elif kollarını kavuşturdu.
Elif:“Fotoğraflardan mı?”
Engin boğazını temizledi.
Engin:“Evet… onlardan.”
Elif masumca gülümsedi.
Elif:“Beğenmediniz mi?”
Engin:“Beğenmek ayrı…Herkesin görmesi ayrı.”
Vera bir adım Yaman’a yaklaştı.Su dizlerinden beline çıktı.
Vera:“Yaman, burası deniz.Bikini giyilen yer.”
Yaman sesini alçalttı ama sertti.
Yaman:“Biliyorum.”
Bir duraklama.
Yaman:“Ama o fotoğraflar…”
Vera sözünü kesti.
Vera:“Ben senin eşinim, Yaman.Sahip olduğun bir eşya değil.”
Elif de boş durmadı.
Elif:“Aynı şey Engin için de geçerli.”
Engin gözlerini kaçırdı.
Engin:“Ben öyle demedim.”
Elif:“Ama öyle baktın.”
Sessizlik.
Sadece dalga sesi.
Yaman derin bir nefes aldı.Bir adım daha yaklaştı.
Yaman (daha yumuşak):“Kıskanıyorum.”
Vera’nın yüzü bir an yumuşadı ama geri adım atmadı.
Vera:“Bunu böyle söyleyebilirdin.”
Engin Elif’e baktı.
Engin:“Ben de.”
Elif kaşını kaldırdı.
Elif:“O zaman homurdanmak yerine söyleseydiniz.”
Yaman hafifçe gülümsedi ama bakışları hâlâ ciddiydi.
Yaman:“Akşam konuşacağız.”
Vera başını yana eğdi.
Vera:“Akşam yemeğe geç kalmayın.”
Elif sırıttı.
Elif:“Biz biraz daha yüzeceğiz.”
İki kadın denizin içine doğru ilerledi.Geriye dönmediler.
Yaman ve Engin arkalarından baktı.
Engin:“Bizimkiler çok rahat.”
Yaman:“Fazla.”
Ama gözlerini Vera’dan ayıramadı.
Gün batarken,denizde iki kadın özgürce yüzüyordu.
Ve iki adam,kıskançlıkla karışık hayranlıkla onları izliyordu.
Oda loştu.Balkon kapısı aralıktı, denizin sesi içeri doluyordu.
Vera saçlarını havluyla kurularken aynaya baktı.Yaman yatağın kenarında, kolları göğsünde bağlı, sessizdi.
Bu sessizlik tanıdıktı.Fırtına öncesi sessizlik.
Vera havluyu sandalyeye bıraktı, yavaşça döndü.
Vera:“Denizde konuşamadık.Şimdi konuşabiliriz.”
Yaman başını kaldırdı.Bakışları sertti ama altında başka bir şey vardı.
Yaman:“O fotoğrafları gördüğüm an—”
Durdu.Cümleyi toparladı.
Yaman:“Bir an herkes sana bakıyor gibi hissettim.”
Vera kollarını kavuşturdu.
Vera:“Bakabilirler.Ama bana dokunamazlar.”
Yaman ayağa kalktı.Aralarındaki mesafe kapandı.
Yaman:“Benim sorunum o değil.”
Vera:“Neymiş o zaman?”
Yaman bir an sustu.Sonra dürüstçe:
Yaman:“Kaybetme korkusu.”
Bu cümle odayı yumuşattı.
Vera’nın yüzü gevşedi ama geri adım atmadı.
Vera:“Ben seninle buradayım, Yaman.Tatile çıktım, ailemle.”
Yaman:“Biliyorum.”
Bir adım daha yaklaştı.
Yaman:“Ama sen böyleyken…”
Sözünü bitiremedi.
Vera başını kaldırdı, gözlerinin içine baktı.
Vera:“Nasıl?”
Yaman:“Güçlü.Özgür.Güzel.”
Vera hafifçe gülümsedi.
Vera:“Bundan rahatsız mısın?”
Yaman başını iki yana salladı.
Yaman:“Hayır.”
Bir nefes aldı.
Yaman:“Sadece… kıskanıyorum.”
Vera elini uzattı, Yaman’ın bileğini tuttu.
Vera:“Kıskanabilirsin.Ama beni kısıtlayamazsın.”
Yaman elini Vera’nın elinin üzerine koydu.
Yaman:“Bunu anlıyorum.”
Kısa bir sessizlik.
Sonra Yaman ekledi:
Yaman:“Bir daha homurdanırsam…beni uyar.”
Vera kaşını kaldırdı.
Vera:“Söz mü?”
Yaman:“Söz.”
Vera gülümsedi.
Vera:“O zaman sorun yok.”
Kapı çaldı.
Vera geri çekildi.
Yaman kapıyı açtı.
Koridorda Engin duruyordu, yüzünde aynı ifadeyle.
Engin:“Biz de konuşmayı bitirdik.”
Yaman hafifçe gülümsedi.
Yaman:“Kolay olmadı, değil mi?”
Engin:“Hiç.”
Arkadan Elif’in sesi geldi.
Elif:“Çocuklar uyuduysa aşağı iniyoruz.”
Vera çantasını aldı.
Vera:“Bu gece deniz kenarında yürüyüş var.”
Yaman Vera’ya baktı.
Yaman:“Yanındayım.”
Vera:“Biliyorum.”
Dört kişi koridora çıktığında,gerilim yerini sessiz bir anlaşmaya bırakmıştı.
Ama herkes biliyordu…
Bu tatil,sadece dinlenme değilsınanma tatiliydi.
Güneş iyice yükselmişti.Otelde sabahın serinliği yerini yaz sıcağına bırakmıştı.
Vera ve Elif çocuklarla birlikte havuza geçti.Karan, kolluklarıyla suya alışmaya çalışıyor;Ada ise Elif’in kollarında, etrafa merakla bakıyordu.
Vera, Karan’ı suyun içinde yavaşça yürütürken gülüyordu.
Vera:“Bak bak, adım atıyor gibi.”
Karan suyun içinde ayaklarını bastıkça çığlık atıyor,havuzun kenarındaki çocuk kahkahaları ortalığı neşeyle dolduruyordu.
Elif de Ada’yı dizlerine oturtmuş,suyun yüzeyine dokunduruyordu.
Elif:“Şaşkın ama mutlu… aynen annesi gibi.”Bu sırada Yaman ve Engin denizdeydi.Dalgalarla boğuşuyor, arada sahile bakıyorlardı.
Engin gözlerini kısıp havuz tarafını işaret etti.
Engin:“Onlar havuzda biz denizdeyiz ama… sahne yine onların.”
Yaman, kollarını denizin içinde çaprazladı.Bakışları Vera’ya kaydı.
Yaman:“Farkında mısın, çocuklarla daha da dikkat çekiyorlar.”
Engin telefonu çıkardı.Uzaktan, havuzdaki görüntüyü yakaladı.
Engin (gülerek):“Birazdan biz de karşı hamle yapacağız.”
Yaman kaşını kaldırdı.
Yaman:“Dün bize yaptıklarını bugün onlar tadacak.”
@yaman.krhan

Deniz bizde havuz sizde

@enginnalkn

Vera, Karan’ı kucağına alıp havuzdan çıkardı.Elif de Ada’yı havluyla sardı.
Telefonlar titredi.
Tam o sırada…
Vera’nın telefonu titredi.
Ekranda bir bildirim.
Yaman bir fotoğraf paylaşmıştı.
Denizde, güneşin tam ortasında.Islak saçlar, omuzlar açık.Engin de yanındaydı.
Altına tek bir şey yazmışlardı:
“Biz de denizi unutmadık 😉”

Vera kaşlarını kaldırdı.Elif’e döndü.
Vera:“Buna bak…”
Elif telefonu alır almaz yüzü düştü.“Ciddi misin ya?”
Aynı anda Elif’in telefonu da titredi.Engin’in hikâyesi düşmüştü.
Daha yakın bir açı.Daha net.
Elif derin bir nefes aldı.“Bak bak… Bilerek yapıyorlar.”
Vera dudaklarını büzdü.“Dün bizim yaptığımızın aynısı.”
Havuz kenarında yan yana oturmuşlardı.İkisi de telefona bakıyor, ikisi de aynı duyguyu hissediyordu.
Kıskançlık.
Vera başını kaldırıp denize baktı.Uzaktan Yaman’ı seçti.Gülüyordu.
Vera içinden söylendi:“Bir de mutlu çıkmış fotoğraflarda.”
Elif kollarını bağladı.“Akşam konuşucam ben bununla.”
Vera hafifçe güldü ama gülüşünde kıskançlık vardı.“Konuş. Ben de.”
Karan o sırada suya elini vurdu.Küçük bir sıçrama oldu.
Vera hemen dikkatini ona verdi.“Tamam tamam… sinirlenme anne, buradayım.”
Ada da Elif’in kolunda kıpırdandı.Elif onu öptü.
Ama ikisinin de aklı hâlâ denizdeydi.
Bu kez roller değişmişti.Ve kızlar hiç alışık olmadıkları kadar kıskançtı.Denizden çıktıklarında saçlarından hâlâ su damlıyordu.Yaman omzuna havlusunu atmış, Engin’le birlikte havuz tarafına doğru yürüyordu.
Vera ve Elif onları uzaktan gördü.
İkisi de aynı anda ayağa kalktı.
Vera, şezlongun üstündeki havluyu kaptı.Elif de kendi havlusunu aldı.
Erkekler yanlarına geldiği an—
Şlap.
Vera havluyu Yaman’ın omzuna attı.Elif de Engin’in göğsüne doğru fırlattı.
Vera (masum bir gülümsemeyle):“Üşümüşsünüzdür.”
Elif:“Deniz serin ya… hasta olmayın.”
Yaman kaşını kaldırdı.Engin havluyu tutarken duraksadı.
Engin:“Biz gayet iyiydik aslında…”
Vera kollarını bağladı.“Öyledir. Fotoğraflarda çok… rahattınız.”
Yaman gülümsedi.O gülümsemede her şeyi anlamıştı.
Yaman:“Hımm… kıskançlık mı görüyorum ben?”
Vera başını çevirdi.“Ne kıskançlığı? Sadece gözümüz var.”
Elif araya girdi.“Evet, bakıyoruz. Deniz güzel mi diye.”
Engin güldü.“Emin misiniz? Hikâyeyi izlerken kaşlarınız biraz çatıldı sanki.”
Vera gözlerini kısarak Yaman’a baktı.“Bir de bilerek yakın çekim atmışsın.”
Yaman omuz silkti.“Dün sizinkiler de tesadüf değildi ama.”
Elif dudak büktü.“Biz çocuklarla denizdeydik. Siz poz veriyordunuz.”
Engin havluyla saçını silerken Elif’e yaklaştı.“Yani… hoşunuza gitmedi mi?”
Elif bakışlarını kaçırdı.“Gitmedi demedim. Sinir bozucuydu.”
Yaman Vera’ya yaklaştı.Karan’ın başını okşadı.
Yaman (alçak sesle):“Biraz kıskandın.”
Vera istemsiz gülümsedi.“Belki.”
Yaman eğildi.“Hoşuma gitti.”
Vera hemen karşılık verdi.“Abartma.”
O sırada Karan gülerek ellerini çırptı.Ada da Elif’in kucağında sevinçle ses çıkardı.
Engin kahkaha attı.“Bak, çocuklar bile gerilimi sevmedi.”
Yaman gülümsedi.“Tamam. Barış ilan ediyorum.”
Vera kaşını kaldırdı.“Nasıl?”
Yaman:“Hep beraber dondurma.”
Elif hemen atladı.“Ben varım.”
Vera da başını salladı.“Ben de.”
Yaman Engin’e baktı.“Gördün mü? Kıskançlık çözülünce her şey kolay.”
Engin güldü.“Demek ki bazen rol değiştirmek lazımmış.”
Dörtleri birlikte yürürken,havuz kenarında güneş parlıyordu.
Kıskançlık kalmamıştı.Sadece tatlı bir gülüş ve ailece geçen bir tatil günü kalmıştı. ☀️💙