4 bölüm

Vera için yeni başlangıçlar başlamakta hayalleri gerçek oluyo teker teker onu üzen şey İzmir’de ailesini bırakmak olmaktı ama hallerinize devam etmek için devam etmeliydi 2 hafta sonunda artık hazırlanmış babasıyla beraber hava limanına geldiler vedalaşma anı geldi babasına sarılıp ağladı sıra annesindeydi “kızım oralarda aç açıkta kalma merakta bırakma bizi kızım “ Vera”tamam annem merak etme sen “ vedalaşıp uçağa geldi koltuğunu bulup oturdu onu yeni bir hayat yeni bi şehir bekliyordur engin yamanın odası gelir “napıyosun dostum “ yaman napiyim yeni reklam projelerini konturol ediyorum sen “ engin “bugün kız geliyo şimdi şehirler arası transfer ya ona ev vercez eşyalı olsun o sonradan düzenler aylıcaklar artık öyle haber veriyim dedim “
Saatler akşam 7 sularıdır yaman şirketten ayrılır ve evine doğru yol alır o sırada verada taksiyle ona ayarlanan eve doğru gider yamanın arabasıyla verayı getiren taksi karşılaşır vera iner “teşekkür ederim diyip valizlerini alıp kapıya doğru ilerler yaman verayı görür “yok artık “ arabayı park edip siteye girer kapının önünde verayı görür karşi dairesindeye yaman oturuyordur vera arkasını döner ve yamanı görür ve anahtarı hızlı hızlı bulup kapıyı açar ve kuscakmış gibi olur ve lavaboya koşar kapıyı açık bırakır yamanda bişi olduğunu düşünüp arkasından girer “İyimisin”Vera baygın bi şekilde “iyim iyim “ yaman tutup kaldırır “gel gel içeri geç yatıralım seni sen yat ben sana su getirim “ yaman mutfağa gider ve bardağa su doldurup getirir “iç biraz “ verada hala o günün utancı vardır “teşekkür ederim bu aralar miğdem kötü sanırım “ Yaman “yediklerine dikkat etmelisin ozaman Bem gidiyorum zaten artık komşuyuz yarında şaşırmaman için ben çalıştığın şirketin sahibiyim haberin olsun yarın görüşmek üzere sen kalkma ben giderim sen üst dinlen “ yaman evden çıkar vera gene kusmaya gider “of Bune ya “ Vera eşyalarını yerleştirir ve yorgunluğu ile başa çıkamaz uyuya kalır yaman eve gittiği gibi duş almıştır duştan çıkar “şaka gibi kız hayatımın ortasına pat diye girdi “ yamanda günün yorgunluğu vardır oda yatar uyur

Vera alarmı kapattığında içini garip bir huzursuzluk kapladı.Bu his son günlerde ona yabancı değildi.
İki haftadır.
İzmir’deyken başlamıştı ama yoğunluktandır diye üstünde durmamıştı.
Hazırlanıp evden çıktı.İstanbul sabahı soğuktu.
Asansör kapısı açıldığında nefesi kesildi.
Yaman.
Bu kez şaşırmadı.Onu bekliyormuş gibi hissetti.
“Günaydın,” dedi Yaman, sesi kontrollüydü.
“Günaydın,” dedi Vera.
İkisi de göz göze gelmemeye çalıştı.
Şirkete vardıklarında Yaman tamamen profesyoneldi.“Hoş geldin. İnsan kaynakları seni birazdan alır.”
“Teşekkür ederim.”
Vera yürürken midesi yine kasıldı.Durdu, derin bir nefes aldı.
Yaman arkasından baktı.
Bu artık tesadüf gibi gelmiyordu.
Toplantı sırasında Vera’nın sesi bir an titredi.Elini masaya koyup toparlandı.
Yaman not alıyormuş gibi yaptı ama tek bir kelime yazmadı.
Zihninde tek bir cümle vardı:
“O geceden sonra mı?”

Ama kendine kızdı.
“Saçmalama. İki hafta geçti.”

Yine de gözlerini ondan alamadı
Vera işten çıktığında başı ağrıyordu.Gün boyu midesini bastırmaya çalışmıştı.
Siteye girdiğinde Yaman’ın arabasını gördü.
“Tesadüf,” dedi içinden.Ama bu kelimeyi artık kendisi bile inandırıcı bulmuyordu.
Merdivenlere yöneldiğinde arkasından ses geldi:“Vera.”
Durdu.
“İyi misin?” dedi Yaman.Bu kez patron gibi değil, insan gibi.
“İyiyim,” dedi hemen.Çok hızlı.
Yaman bunu fark etti.“Son günlerde pek iyi görünmüyorsun.”
Vera bir an sustu.“Yoğunluk,” dedi kısa bir cevapla.
Yaman başını salladı.“Eğer bir şeye ihtiyacın olursa—”
“Gerek yok,” dedi Vera istemeden sert.
Sessizlik oldu.
Yaman geri çekildi.“Peki. İyi akşamlar.”
“İyi akşamlar.”
Vera dairesine girdiğinde kapıyı kapattı.Arkasını yasladı.
Elini karnına götürdü.
İlk kez