41.Bölüm: Değer

Bu küçük velet, Arın’ın yüzüne karşı İlyara’dan intikam alacağını mı söylüyordu? Yürek mi yemişti?
“Buna izin vermem,” dedi Arın.
Yitan, Arın’a kısa bir an dik dik baktı.
Arın belki bu küçük adamı ayağıyla ezerdi. İlyara’ya da yanlışlıkla olduğunu söylerdi. Bu plan mükemmel görünüyordu.
Arın’ın yüzünde küçük bir gülümseme belirdi.
“Aç mısın?”
İlyara’nın sesiyle Arın düşüncelerinden sıyrıldı.
Yitan bakışlarını bu kez İlyara’ya çevirdi.
“Senin o pis ellerinden yemek yiyeceğimi mi sanıyorsun!” diye bağırdı İlyara’ya.
Arın daha fazla dayanamadı ve ayaklarının dibinde oturan Yitan’ı ayağıyla sertçe itti. Genç adam acıyla tahta zemine yapıştı. Ardından ona doğru eğildi.
“O ne isterse yapacaksın,” dedi Arın. Sesi derin ve tehditkârdı.
Yitan’ın gözleri korkuyla büyüdü.
“Ondan uzak dur!” diye bağırdı İlyara.
Bu gençten kurtulmalıydı. Onun yüzünden İlyara ona kızıp duruyordu.
Arın ellerini teslim olur gibi havaya kaldırdı. Ardından birkaç adım geri giderek Yitan’dan uzaklaştı.
Arın’ın ondan uzaklaştığını gören genç adam derin bir nefes verdi. Fakat buna hemen pişman oldu. Acıyla inleyerek başını tuttu.
“Dur bakayım,” diyerek İlyara Yitan’ın yanına çömeldi. Eline dokunur dokunmaz Yitan, İlyara’nın elini itti.
“Bana dokunma—”
Yitan, Arın’ın ona baktığını fark edince sözünü tamamlamadı. Yutkunarak tekrar konuştu.
“Ben hallederim,” dedi ve yavaşça ayağa kalktı.
İlyara hızla yemek masasının yanına giderek bir sandalye aldı ve oturabilmesi için Yitan’ın yanına getirdi.
Arın genç adama baktığında, şaşkınlıkla İlyara’yı izlediğini gördü. Demek o da İlyara’nın bu davranışlarına anlam veremiyordu.
“İlyara,” dedi Arın. “Ne yapıyorsun?”
İlyara, genç adamın oturduğundan emin olduktan sonra Arın’a döndü.
“Ne demek istiyorsun?” diye sordu.
“Seni öldürmek için burada,” dedi Arın ve parmağıyla Yitan’ı işaret etti.
İlyara bir süre sessiz kaldı.
“O küçük,” dedi İlyara, Yitan’a bakarak. “O korunmalı.”
Bu da ne demekti?
Zihni ne kadar zarar görmüştü? Adeta düşmanını koruyordu.
“Arın.”
İlyara ona seslenmişti. Kalbi bu seslenişle yeniden canlandı.
“Bir şeyler yakalayabilir misin?” dedi İlyara. “Evde bir şey yok gibi.”
Elbette yakalardı ama velet ne olacaktı?
“Kalk,” diye emretti Arın, Yitan’a.
Yitan olduğu yerde irkilerek hızla ayağa kalktı.
İlyara hemen Yitan’ın yanına geldi ve onu tekrar yerine oturtmak istedi. Fakat Yitan ona dokunmasına yine izin vermedi ve kendi başına yerine oturdu.
Yitan’ın oturduğundan emin olan İlyara, Arın’a döndü.
“Sen git,” dedi. “Ona pansuman yapmam lazım.”
Bir de onu tedavi mi edecekti?
“Gitmiyorum,” dedi Arın ve kollarını önünde birleştirerek duvara yaslandı.
“İyi,” dedi İlyara. “Ben sonra giderim.”
Arın hızla duvardan uzaklaşarak dik durdu.
“Tamam, ben giderim,” dedi ve sonra Yitan’a döndü. “İlyara’ya en ufak bir şey olursa, sana bunu ödetirim.”
Ardından arkasını döndü ve kulübeden dışarı çıktı.
---

Arın hızlıca birkaç tavşan yakaladı. İlyara’yı o genç adamla fazla yalnız bırakamazdı.
Kapıyı açtığında ilk olarak o veledi gördü. Bıraktığı yerde hâlâ oturuyordu.
Tembel piç.
Mutfağa baktığında İlyara’nın tencere falan çıkardığını gördü. Arın’ı fark ettiğinde tezgâhın üzerinden bir bıçak alarak ona doğru yürüdü. Bıçağı doğrudan Arın’a doğrultmuştu.
Arın’a mı saldıracaktı?
Arın’ın Morhena içgüdüsü saldırmasını söylüyordu. Ama Arın bu sesi dinlememeye çalışarak olduğu yerde kıpırdamadı.
“Al,” dedi İlyara, elindeki bıçağı Arın’a uzatarak. “Bununla kesersin.”
Arın hiç sorgulamadan İlyara’nın elindeki bıçağı aldı.
“Kahretsin,” diye fısıldadı Yitan kendi kendine. “Niye saldırmadı?”
Arın yemek masasına doğru yürüdü ve Yitan’ın yanındaki boş sandalyeyi çekerek oturdu. Ardından ölü tavşanları masanın üzerine koydu.
Yitan sandalyesini Arın’dan uzaklaştırmak için iterken Arın ayağıyla sandalyenin bacağını yakaladı. Sonra da kendine doğru çekti.
Yitan sandalyeden kalkmaya hazırlanırken Arın bu kez de bıçağı sertçe masaya sapladı. Bu ani hareketle Yitan irkilerek sandalyeye iyice yapıştı.
Arın bir süre sessizce tavşanlarla uğraşarak önce derilerini yüzdü ve ardından onları doğramaya başladı. Yitan ise yerinden kıpırdayamayarak Arın’ı izlemek zorunda kaldı.
Arın etle uğraşırken birkaç parça Yitan’ın üzerine sıçradı. Yitan bundan rahatsız olsa da bir şey söylemedi. Ama Arın söylemesini çok isterdi.
İlyara masaya gelerek Arın’ın doğradığı etleri aldı. Sonra da pişirmek için ocağa götürdü.
Arın masadan kalkar kalkmaz Yitan derin bir nefes vererek sandalyeden kalktı. Ardından kapıya yöneldi.
“Nereye gidiyorsun?”
İlyara’nın sorusuyla genç adamın eli kapı kolunun üzerinde kaldı.
“Evet. Nereye gidiyorsun, Yitan?” diyerek İlyara’nın sorusunu tekrarladı Arın.
“Geç oldu, eve gideyim artık,” dedi Yitan. Eski cesur hâlinden eser kalmamış gibiydi.
“Olmaz,” dedi İlyara. “Yemek birazdan hazır olur.”
Burada kalması daha iyi olurdu. Böylelikle Arın onun her hareketini izleyebilirdi. Kulübe zaten küçüktü. Tek bir odası vardı. Duvarın kenarında çift kişilik bir tahta yatak, ortada da dört kişilik bir yemek masası bulunuyordu. Cam kenarında ise mutfak vardı.
Yitan kapıya tekrar dönünce Arın konuştu:
“İlyara’yı duydun,” dedi. Sonra da önündeki sandalyeyi çekti. “Gel, otur.”
Yitan, Arın’a kısa bir bakış attıktan sonra yemek masasındaki eski yerini aldı. Arın da hemen onun yanındaki yerini aldı.
İlyara bir şarkı mırıldanarak sofrayı hazırlamaya başladı. Arın yardım teklif etse de buna izin vermedi. Dediğine göre Arın misafiriymiş. Arın misafir falan değildi. O… o, onun kader eşiydi. Evet, öyleydi. Bu hissin başka açıklaması olamazdı.
İlyara masaya üç tabak koymuştu. Arın için de mi yemek hazırlamıştı? Arın bu düşünceyle kalbinin ısındığını hissetti.
Düşünülmek böyle mi hissettiriyordu?
Sofra hazır olduğunda İlyara, Arın’ın tam karşısına oturdu. Yitan ise Arın’ın yanında oturuyordu. Gerçi başka bir seçeneği de yoktu.
“Afiyet olsun,” dedi İlyara ve yemeğe başlandı. Fakat Yitan hiçbir şey yemiyordu. Öylece oturmuş, tabağına bakıyordu.
Arın bir elini Yitan’ın sandalyesinin arkasına götürdüğü sırada İlyara, Yitan’a baktı.
“Neden yemiyorsun?” diye sordu İlyara. “Yemeği beğenmedin mi?”
“Dayak istiyor sadece,” diyerek araya girdi Arın.
İlyara bu kez bakışlarını Arın’a çevirdi ve gözlerini açabildiği kadar açarak ona bakmaya devam etti.
İlyara Arın’a o güzel gözlerini mi gösteriyordu?
Hâlâ o ürkütücü kırmızı renk gözlerinden tamamen kaybolmamış olsa da İlyara güzelliğinden hiçbir şey kaybetmemişti.
Yitan, önce İlyara’ya, ardından Arın’a baktı.
“Siz sevgili misiniz?”