40.Bölüm: Sızı

Arın (Üniformalı)
“Sen… sen Morhena mısın?”
İlyara bunu neden Arın’a soruyordu? Onun zaten bir Morhena olduğunu bilmiyor muydu?
Arın kaşlarını çattı.
“Evet,” dedi.
İlyara birden ormana doğru koşmaya başladı. Arın, İlyara’nın ondan uzaklaşmaya başladığını görünce kalbi sızladı. Ama en azından çığlık atmıyordu—
“Aaa!”
Evet, artık çığlık da atıyordu.
Arın onun bu şekilde koşmasına daha fazla seyirci kalamadı. Ya ayağı köklerden birine takılıp düşerse? O zaman ne yapardı? İlyara acı çekmemeliydi.
Önce büyük köklerin ortasındaki dev ağaca baktı. Ne planlıyordu? İlyara’yı ondan koparacak mıydı? Buna izin veremezdi. Gerekirse o ağacı keserdi.
Ardından kılıcın kılıfını tutarak koşmaya başladı. Bu koşuş çok kısa sürdü. Çünkü kimse bir Morhenanın hızıyla yarışamazdı.
Bir anda İlyara’nın önünde belirdi. Onu son anda fark eden İlyara, Arın’a çarparak durabildi. Düşmemek için Arın’ın üniformasını o küçük elleriyle sıkıca kavramıştı.
Çok tatlıydı.
Ama bir o kadar da ürkütücüydü. Bedenindeki kara dumanlar bir anda Arın’ı da içine alarak ikisinin de etrafını sardı. Arın bu hissi biliyordu. O habis, kadim duygular ölü bedenini adeta sarsıyordu. Fakat yine de İlyara’dan uzaklaşmadı.
Onu göremediği birkaç yıl içinde bir şeyden emin olmuştu. Onu seviyordu… ya da gerçekten kader eşiydi ve onun böyle hissetmesini sağlıyordu. Bu sevgi kaderin işi bile olsa bu duyguyu kabul edecekti. Çok uzun zamandır hiçbir duyguyu hissedemiyordu. İnsan olduğu zamanlarda bile hissetmediği bu duyguyu kader ona bahşetmişti.
Bunu nasıl geri çevirirdi? İlyara ile karşılaşmadan önce oradan oraya savruluyordu. Şimdi ise gerçek bir amacı olabilirdi… İlyara’yı mutlu etmek.
Kayıp duygular bedenine hücum ederken çenesi gerildi. Bir an için acıyla inlese de İlyara’ya sarıldı. Sarılmasıyla İlyara’nın bedeninin gerildiğini hissetti. Ardından başını İlyara’nın saçlarına gömdü.
Onu gerçekten özlemişti.
Ayrıca duygular birkaç yıl öncesi kadar güçlü hissettirmiyordu. Belki de zamanla onları etrafına saçmıştı.
Bunca zamandır nerede yaşıyordu?
İlyara yavaşça Arın’ı kendinden uzaklaştırarak kollarından ayrıldı. Arın boş kollarına baktı. Bedenine yayılan siyah dumanlarla beraber İlyara’nın sıcaklığı da kaybolmuştu. İlk kez üşüdüğünü hissetti.
“Kimsin sen?”
İlyara’nın sorusuyla başını kaldırdı. İlyara çok zayıf görünüyordu. İyi beslenemiyor muydu? Ama yanakları kızarmıştı.
Arın elini İlyara’nın kızarmış yanaklarına doğru uzattı. Fakat İlyara’nın bir adım geri çekilmesiyle eli havada asılı kaldı.
Ona dokunmasını istemiyor muydu?
Kalbi yeniden sızladı. İlyara ona ne yapıyordu böyle?
“Benim, Arın,” diye cevap verdi.
İlyara bir süre boş gözlerle onu izledi.
“Arın,” diye mırıldandı İlyara.
Arın, adını İlyara’nın ağzından duymasıyla kalbinin hızlandığını hissetti.
“Beni rahat bırak, Arın,” diye devam etti. Ardından Arın’ı orada bıraktı ve uzaklaşmaya başladı.
Arın’ın kalbi bu kez taş kesti. O soğuk, çürük haline büründü.
Boşa mı çabalıyordu? Onu gerçekten bırakabilir miydi?
Onu bul.
Efendisi Veyra’nın emri zihninde yankılandı.
Evet. Bir görevi vardı. İlyara’yı bulacaktı ve onu bu kayboluştan kurtaracaktı. O zamana dek İlyara onu kovsa da gitmeyecekti. Çünkü bu bir emirdi.
Ve emirler her zaman önemliydi.
Evet… emir.
Arın, İlyara ile arasındaki mesafeyi koruyarak onu takip etmeye başladı. İlyara ara sıra arkasını dönüp ona baktığında Arın hemen başka yöne bakıyordu. Sanki ormanda ağaçları, böcekleri, gökyüzünü inceliyormuş gibi davranıyordu. Ama İlyara tekrar arkasını döndüğünde gözlerini bir an bile ondan ayırmıyordu. Eli her zaman kılıcının kabzasındaydı.
Bir süre sonra bir açıklığa yaklaştılar. Biraz daha ilerlediklerinde bir oduncu eviyle karşılaştılar. Bu ev, İlyara ile ilk karşılaştığında geldikleri kasabaya çok yakındı. Neyse ki İlyara’nın varlığından haberdar değil gibiydi. Eğer öyle olsaydı bu evi çoktan yakmış olurlardı.
İlyara kapıyı açmadan önce arkasını yeniden döndü. Arın hızla bir ağacın arkasına saklanarak İlyara’nın onu görmesine engel oldu.
İlyara bir süre daha etrafı izledikten sonra kapıyı açtı. Ancak kapıyı açmasıyla biri ortaya çıktı.
Kimdi bu?
Arın kaşlarını çattı.
On altı, on yedi yaşlarında görünen bir delikanlıydı ve iri, geniş bir vücut yapısı vardı.
“Seni elimden kaçırdığımı sanmıştım,” dedi genç adam.
Arın kılıcın kabzasındaki tutuşunu sıkılaştırdı.
“Gitmeye çalıştım,” diye cevap verdi İlyara. “Ama gidemedim.”
Ardından İlyara kıkırdadı. Genç adam ise şaşkınlık ve tiksintiyle İlyara’ya baktı.
Bu velet de kimdi?
İlyara’dan hoşlanmıyor gibi görünüyordu. Arın bu düşünceyle dişlerini sıktı.
İlyara, Arın’ındı. Yani… onun koruyucusuydu.
Genç adam kılıcını bir anda çekince Arın hızla İlyara’nın önüne geçerek kılıç darbesini omzundan karnına kadar yedi.
“M-Morhena mı?” diye kekeledi ve bir adım geri çekildi. Ardından kılıcını yeniden kaldırdı ve bu kez gelişigüzel, korkuyla Arın’a doğru savurdu.
Arın gözle takip edilemeyecek bir hızla kılıcını çekti ve saldırıya karşılık verdi. Bu ani hız ve güçle genç adamın elindeki kılıç fırlayarak odanın içinde bir süre havalandıktan sonra tahta zemine çakıldı. Ardından yere düşerek tok bir ses çıkardı.
Arın hiç beklemeden önündeki gence omuz atarak onu sırtüstü yere düşürdü. Ardından kılıcını havaya kaldırdı ve saplamak için ucunu gence çevirdi.
Öfkesi bütün bedenine yayıldı. Kılıcını ayaklarının altında korkuyla titreyen genç adama doğru indirdi.
“Hayır!”
İlyara’nın haykırışıyla hareketini durdurdu. Kılıç genç adamın tam kalbinin üzerinde asılı kaldı.
İlyara, Arın’ı iterek genç adamdan uzaklaştırdı.
İlyara onu neden koruyordu?
Bu durum onu daha da öfkelendirdi. Bu duygular onun mantıklı düşünmesini engelliyordu. Belki de hisler yükten başka bir şey değildi.
“Ondan uzak dur!” diye devam etti ve yerde şaşkınlık ve korkuyla Arın’a bakan gence uzandı. Ancak genç, İlyara’nın ona dokunmasına izin vermeyerek elini çekti.
“Bana dokunma!” diye bağırdı İlyara’ya.
Kendini ne sanıyordu?
“Kapa lan çeneni!” diye tehdit etti Arın. Bütün bedeni öfkeyle titriyordu. Belki de İlyara’dan fazla duygu çekmişti.
İlyara geri çekilse de genç adamın yakınında durmaya devam etti.
“İyi misin?” diye sordu İlyara gence. Ardından başını iki yana salladı.
“İyi,” diye devam etti mırıldanarak.
“Kimsin sen?” diye sordu Arın. “Ve neden buradasın?”
Genç adam, ona şefkatle bakan İlyara’yı gördüğünde hızla başını Arın’a çevirdi.
“Adım Yitan,” dedi.
Daha önce bu adı duymamıştı.
“Neden buradasın?” diyerek sorusunu yineledi Arın. Sesi bu kez daha kalındı.
“İntikam için.”