35.Bölüm: His

Arın (Üniformalı)
“Siz giremezsiniz.”
Kimse bir Morhenaya emir veremezdi. Bu muhafız kendini ne sanıyordu?
“Önümden çekil,” dedi Arın.
İçinde, var olduğundan bile haberi olmadığı bir duygu kıpırdandı. Bu öfke miydi?
Eli yavaşça kılıcına giderken İlyara önüne geçti.
Muhafızı mı koruyordu?
Nedense bu düşünceden hiç hoşlanmadı.
“Ah, İlyara'cığım,” dedi bir kadın sesi. Bu, İlyara’nın bahsettiği Elna olmalıydı. “Veyra'nın kuklasının Konsey üyelerinin yanına daha fazla yaklaşmasına izin veremem.”
Kadının sesini her duyduğunda, nedenini anlayamadığı bir huzursuzluk hissediyordu.
“Onu buraya kadar getirerek bile birkaç Konsey kuralını çiğnedim.”
İlyara'nın konuşmasına bile fırsat vermiyordu. Böyle biriyle nasıl günlerce beraber kalabilmişti?
“Ben her zaman yanındayım,” dedi Arın. “Onu dinlemek zorunda değilsin.”
Evet, yanındaydı. Onunla bağ anlaşması yapmıştı. Artık birbirlerine bağlıydılar.
Elna'nın Arın'ın sözlerine gülmesi bile onun ölmesi için yeterliydi. Fakat İlyara ne düşünürdü?
“Affedersin,” dedi Elna İlyara'ya. “Bir kukladan beklenmeyecek sözler.”
Haksız da sayılmazdı. Sonuçta Arın için önemli olan tek şey… neydi?
Ardından beyaz zırhlı muhafızın sesini duydu.
“Konsey Başkanı'nı duydun,” dedi Kortegin İlyara’ya. “Kurallara uymayacaksanız sizi içeri alamayız.”
Sesi çok tanıdık geliyordu, ama hatırlamaya çalıştığı her seferinde kendini bir boşluğun içinde buluyordu.
“Gidelim,” dedi Arın ve İlyara'nın elini tuttu.
Fakat İlyara elini yavaşça onun elinden çekti.
“Neler olduğunu öğrenmeliyim,” dedi. “Kaybedecek hiçbir şeyim yok.”
Yok muydu gerçekten?
Arın bir an sessizce ona baktı. Sonra dimdik durarak elini göğsünün üzerine koydu.
“Ben varım.”
Arın bunu söylerken ciddiydi.
“Biliyorum,” dedi İlyara usulca. “Ama burada kalmak istiyorum.”
Tam o anda İlyara’nın karnı guruldadı.
İlyara hafifçe geri çekildi.
“Hem açım,” dedi gülümseyerek ve ardından arkasını döndü.
“Sizi misafir odasında beklesin,” dedi muhafız.
“Neden?” diye sordu İlyara.
“Kuklaların kulakları keskindir,” dedi Elna. “Sözlerimizi Veyra'ya taşımasına izin veremeyiz.”
Efendi Veyra emrederse, elbette emrini yerine getirirdi.
“Beni odamda bekler misin?” diye sordu İlyara.
Arın kaşlarını çattı.
“İsteğin bu mu?”
İlyara bakışlarını kaçırıp arkasını döndü.
“Evet.”
Kapı kapandığında Arın, kapının önünde bekleyen muhafızlarla baş başa kaldı.
“Gidelim,” dedi içlerinden biri. Ardından elindeki beyaz, püsküllü mızrakla Arın’ı dürttü.
Ölmek istiyor olmalılardı.
Ve öleceklerdi de.
Ama şimdi İlyara’nın isteğine uyacak ve odasına gidecekti.
Odaya girdiğinde muhafızlar arkasından kapıyı kilitledi. Ardından kapının önünde nöbet tutmaya başladılar.
Esir mi tutuluyordu?
Bir aptal ancak bir Morhenayı esir tutardı.
Dudağının yukarı doğru kıvrıldığını hissetti. Şimdi de gülümsüyordu.
Duygularını geri kazanıyor olabilir miydi? Bu düşünceyle kaşlarını çattı.
Bu mümkün müydü?
Peki... duyguları yeniden hissetmek ister miydi? Ne işine yarayacaktı?
Zihninde birden İlyara’nın görüntüleri belirdi. Gülümsüyor, kızıyor, ağlıyordu.
Onu hissetmek ister miydi? Dokunuşlarını, tenine değen nefesini...
Kalbinin hızlandığını hissedince düşüncelerinden sıyrılmak için başını salladı.
İlyara ondan çok uzaktaydı ama onu hayal ettiğinde kalbi adeta yeniden canlanıyordu.
İlyara gerçekten de kader eşi olabilir miydi?
---
Arın bir süredir odada tur atıp duruyordu. İlyara’yı o kadınla yalnız bıraktığı için pişman olmuştu. Belki de hepsini kılıçtan geçirip İlyara’yla yeniden ormanda kamp yapmalılardı.
Yemek ve koruma işini hallederdi. Güçlüydü, ölümsüzdü. İlyara da böylece yabancı duygulardan korunmuş olurdu.
Evet, bu mükemmel bir plandı.
Bir anda kalbinin kasıldığını hissetti. Sanki biri onu içeriden sıkmış, acı vermişti.
Bu hiç normal değildi.
Kapıya yaklaştı.
“Kapıyı açın,” diye emretti.
Önce bir gülme sesi geldi. Ardından kapıya mızrakla vuruldu.
“Kapa çeneni,” dedi muhafızlardan biri.
Çok yumuşak başlı olmuştu. Hiç kendisi gibi değildi. Yoksa bu yüzden mi onu küçük görmeye başlamışlardı?
Kapıdan birkaç adım uzaklaştı, ardından kapıya doğru koşmaya başladı. Fakat önünde bir şey belirince olduğu yerde kaldı. Hemen kılıcını çekti.
“Sen de kimsin?” diye sordu.
Bordo pelerinli, bastonlu bir adam kapının önünde duruyordu.
“Benim bir önemim yok,” dedi adam.
Toz, taş gibi maddeler kullanarak farklı türlerde büyüler yapıyor olmalıydı. Aksi takdirde erkeklerin büyü güçleri olamazdı.
“İlyara,” dedi adam.
Arın, İlyara’nın adını duyduğu anda gerildi.
Ona bir şey mi olmuştu?
“Elna, Kadim,” dedi. “Yetişemezsen İlyara ölecek.”
Ölecek...
İlyara ölemez.
Arın hiç düşünmeden kapıya doğru koşmaya başladı. Önündeki adam yere bir şey atarak siyah dumanların içinde kayboldu. Arın ise hiç durmadan dumanların içinden geçti ve kapıya omuz attı.
Kapı büyük bir gürültüyle yerinden koparak karşı duvara gömüldü. Muhafızlar şaşkınlıklarını üzerlerinden atıp mızraklarını Arın’a çevirdiler. Fakat Arın’ın onlarla uğraşacak vakti yoktu.
İlyara tehlikedeydi.
İkisine de görünmeyecek bir hızla kılıcını savurdu ve onlar daha yere düşmeden yemek salonuna doğru koşmaya başladı.
“Hayır!”
İlyara’nın bağırışını duyduğu anda içindeki damarların gerildiğini hissetti. Kapıdaki muhafızlara kendilerini savunma fırsatı bile vermeden kılıcını yeniden savurdu. Beyaz saray artık adeta kırmızıya boyanmıştı.
Yemek salonuna ulaşana kadar karşısına çıkan herkesi indirmişti.
Kapıya tekme attığında kapı hızla açıldı ve sertçe yan duvara çarparak salonda yankılandı.
Arın önce odayı taradı. Pencerenin önünde, dışarıya bakan siyah giyinmiş bir kadın gördü. Ardından salonun ortasındaki uzun beyaz masayı fark etti. Fakat masa kanla kaplanmıştı.
İlyara’nın hıçkırıklarını duyduğunda hızla masanın başına geçti. İlyara, beyaz zırhlı bir adamın başında ağlıyordu.
Kimdi bu adam?
Yerdeki beyaz, püsküllü miğferi fark edince kaşlarını çattı. Ardından birkaç adım atarak İlyara’nın yanına geldi.
Bu Kortegin olmalıydı. Sanki bu yüzü daha önce bir yerde görmüştü. Ama nerede?
“Ah, kukla da gelmiş.”
Arın hızla kılıcını sese doğru çevirdi. Bu, dışarıya bakan kadındı. Elna olmalıydı... ya da Kadim mi?
“İlyara,” dedi Arın, gözlerini Elna’dan ayırmadan. “Sanırım Elna... Kadim.”
İlyara, Arın'ı duymamış gibi Kortegin'in boynuna baskı uygulamaya devam ediyordu. Kortegin’in boynundan bıçaklanmışa benziyordu.
“Baba,” diye fısıldadı İlyara. “Aç gözlerini.”
Baba mı?
“O senin baban mı?” diye sordu Arın.
Elna ise onları gülümseyerek izliyordu.
“Evet,” dedi Elna. “Ayrıca senin komutanın. Hatırlamadın mı?”
Komutanı mı?
“Boş ver,” dedi kadın. “Bir önemi yok.”
Elna kaşlarını çatarak Arın’ın boşta kalan elini işaret etti.
“O da ne?”
Arın, Elna’nın işaret ettiği elini kaldırıp incelemeye başladı.
“O-o bağ işareti mi?” dedi Elna. Sonra İlyara’ya baktı. “Bir de bir Morhenayla bağ anlaşması mı yaptın?”
Sesi tiksinti ve hayal kırıklığıyla doluydu. Fakat İlyara, Kortegin’in yarasına baskı uygulamaya devam ediyordu.
“Sana böyle bir bağın gereksiz olduğunu söylemiştim!” diye bağırdı Elna. Ardından bakışlarını Arın’a çevirdi.
“O seni yıkıma götürecek.”
Bakışlarını Arın’dan ayırmıyordu. Gözleri kırmızıya dönerken göz bebekleri tamamen kayboldu.
“Sana ihanet edecek,” dedi. Sesi her saniye daha da boğuklaşıyordu. “Her zaman ederler.”
Son sözlerini söylerken kahkaha atmaya başladı.
“Evet, ederler,” diye mırıldandı. Ardından gözlerini Arın’ın gözlerine dikti. “Seni bu dertten kurtaracağım.”
Arın istemsizce Elna’ya doğrulttuğu kılıcı yavaşça ondan uzaklaştırdı. Sonra havada tuttuğu işaretli eline doğru savurdu.
Eli bileğinden ayrılarak İlyara’nın önüne düştü.
Bunu neden yapmıştı?
Yapmalıydı.
O işarete kim sahip olabileceğini söylemişti?
O bunu hak etmiyordu.
Arın yere düşen eline aldırmadan Elna’yla olan göz temasını kesmiyordu... ya da kesemiyordu.
Evet. Evet... bunu o yaptırıyor olmalıydı. Kadim.
“Ahh!”
Kadim’in zihin oyunundan kurtulmaya çalışırken İlyara’nın çığlığını duydu.
İlyara Kadim’in üzerine koştu ve elindeki kanlı bıçağı ona doğru savurarak bağırdı:
“Onu da benden alamazsın!”