Yılmaz ailesinin doğum alarmı

Araziden eve döndüğümüzde tek hayalim, o çamurlu botları fırlatıp Bay Egonuz'un ukala suratını birkaç saatliğine unutmaktı. Ama Yılmaz ailesinin çatısı altında sakin bir gün geçirmek, Kaan'ın egosuz bir cümle kurması kadar imkansızdı.

Salona adımımızı atmamızla birlikte evdeki atmosferin anormalliğini hissettik. Annem, koltuğun ortasına bağdaş kurmuş, ellerini karnına koymuş ve gözlerini tavana dikmişti. Babam ise elinde koca bir sürahi suyla salonun içinde tur atıyor, turlar arasında da kendi kendine mırıldanıyordu.

"Anam!" dedi İdil çantasını yere bırakırken. "Siz yine ne yapıyorsunuz? Annem yine evi pozitif enerjiyle şarj etme seansına mı başladı?"

Annem derin bir nefes alıp gözlerini yavaşça açtı. Yüzünde garip bir ciddiyet, dudaklarında ise felaket habercisi bir titreme vardı.

"Kızlar..." dedi annem, sesi bir anda panik teline bastı. "Galiba geliyor. Doğuruyorum ben!"

Ne

Kızlar memati geliyor

Sıçtık

Babam elindeki sürahiyi son anda düşürmekten kurtarıp masaya güm diye bıraktı. "Nurten! Ne doğurması? Daha iki haftamız var dedin ya sabah! Çocuğa takvim mi verdik, kafasına göre ne zaman geliyor bu?"

Çok haklısın babacım.

Çocuğa takvim vermiş ya

Normal kişi yok lan evde

"Mustafa bana bağırma, Fasulye sabırsız çıktı işte!" diye bağırdı annem, birden koltuğun kenarına tutunarak. "Ay tutun , düşecek! Çocuk düşecek, tutun!"

İdil’le ikimiz olduğumuz yerde kaskatı kesildik. Şoktan ilk sıyrılan ben oldum ama kurduğum cümlenin mantığını ben bile sorgulayamadım:

"Anne ne demek düşecek?!" diye çığlığı bastım, ellerimi havaya açıp anneme doğru iki adım atarak. "İçindeki çocuğu biz dışarıdan nasıl tutalım?! Yer çekimine karşı mı koyalım, ne yapalım anne?!"

"Mina saçmalama, manevi olarak tutun diyorum, auranızla destek olun!" diye inledi annem.

Hay aurana her şeyi auraya çeviriyor buda ha

Babam o sırada salonun ortasında tam bir panik atak geçiriyordu. Ellerini kafasına koymuş, bir sağa bir sola koşuyordu. "Tamam, sakiniz! Mustafa Yılmaz kriz yönetiminde bir numaradır. Önce ne yapıyorduk? Çanta! Hastane çantası nerede?!"

Çok sakinsin baba aynen

Bizim doğumumuzda hastanede İdili kaybetmişlerdi

Ciddiyim. Babam ikizdi bunlar Nurten biri içinde kaldı diye doktorlara bida ameliyata girsin demişti.

İdilse kundakta etrafa bakarken bulmuşlardı

"Baza altında babacım!" diye bağırdı İdil.

Babam koşarak koridora fırladı ama iki saniye sonra içeri elinde kapı arkasına asılan ütü masasıyla geri döndü. "Bu değil! Baza altı neresiydi Nurten?!"

"Babam aklını kaybetti," dedi İdil dehşetle. "Mina, babam resmen gitti!"

Babama ulaşılamıyor...

Ay memati oğlum az daha dayan

"Baba o ütü masası, çocuğu üzerine mi yatıracaksın, kendine gel!" diye bağırdım babamın elinden masayı çekip alırken. "İdil sen koş çantayı getir! Ben ambulansı arıyorum!"

"Ambulans mı?" dedi annem aradan, aniden sesi gayet normal bir tona dönerek. "Ay yok kızım, ambulansın sirke kokulu dezenfektan aurası çocuğun çakrasını kapatır, babanız sürsün arabayı."

Niye bu kadar sakin lan anam

Babam doğurcak yerine valla

"Nurten ben arabayı çalıştırabilir miyim emin değilim, ayaklarım titriyor!" diye bağırdı babam, salondaki zigon sehpayı devirerek.

İdil koridordan elinde devasa hastane çantasıyla fırladı. "Çantayı buldum! Ama içine annem üç demet adaçayı koymuş, bebek kıyafetleri nerede bilmiyorum!"

"Her şeyi geçtim, şu an bu çocuk gerçekten geliyor mu?!" dedim, annemin tepesinde dikilip ellerim açılmış vaziyette. Annem her "Ay!" dediğinde sanki tutabilecekmişim gibi ellerimi havada refleks olarak ileri uzatıyordum.

Belki tutarım diye la bakmayın

Evde tam bir kıyamet senaryosu yaşanıyordu. Babam anahtarı ararken kendi cebindeki anahtarı düşürüyor, İdil çantanın içindeki adaçaylarını salona saçıyor, ben ise 'içindeki çocuğu tutma' stresiyle annemin başında nöbet tutuyordum.

Yılmazlar ailesi yine yapmıştı yapacağını