FİNAL

Gece, kumsalın üzerine simsiyah ama pürüzsüz bir kadife gibi çökmüştü. Bahçeye açılan geniş cam kapıdan içeri süzülen deniz kokusu, odadaki şöminenin çıtırtılarına ve salonda yankılanan çocuk kahkahalarına karışıyordu.

Salondaki büyük koltuğa geçip oturduğumda, kucağımdaki yastığa sarılıp odayı izlemeye başladım. Kalbimdeki o tarif edilemez mutluluğu ve tamamlanmışlık hissini kelimelere dökmek imkansızdı. Bütün o fırtınalı günlerden, karanlık kaçışlardan sonra... Şimdi kocaman, cıvıl cıvıl bir aileydik.

Ne çok şey yaşamıştık ama değil mi

Bizim küçük hanım Gece, elinde pembe tavşanıyla salonda neşeyle turluyordu. Bacak kadar boyuyla oyuncak tavşanını bir oraya bir buraya sürüklüyor, kendi kendine mırıldanarak oyunlar oynuyordu. Onun bu tatlı dünyasını izlerken, abisi Akın ile Berk ve İdil’in oğlu Toprak salonda fırtına estirmekle meşguldü! Akın ile Toprak yine bir olup evi birbirine katıyor, koltukların arkasından atlayıp süper kahramanlık oynuyorlardı. İkisinin enerjisine yetişmek imkansızdı; tam anlamıyla katıksız birer yaramazlık abidesiydiler.

Sahi buraya nasıl gelmiştik biz

Herşey ilk okula gelmemizle başlamıştı değil mi

Bakın, şuan neredeyiz

İdil, Toprak’ın arkasından "Düşeceksiniz, yavaşlayın biraz!" diye seslenirken Berk koltuğa kurulmuş, oğlunun ve Akın'ın bu çılgın hallerini gururla izleyip kahkaha atıyordu. İdil dönüp Berk'in omzuna hafifçe vurduğunda, Berk eşini belinden çekip kendine sarıldı ve kulağına bir şeyler fısıldayıp gülümsetti onu. Onların bu hallerini görmek içimi sıcacık yaptı.

İdil mutluydu

Berk mutluydu

Diğer tarafta ise Ozan ve Beren’in biricik kızları Kumsal vardı. Kumsal, adının hakkını verir gibi tam bir deniz kızıydı ama en çok da babasının kızıydı... Ozan şöminenin yanındaki tekli koltuğa oturmuştu, Kumsal ise babasının kucağına kurulmuş, minik elleriyle Ozan’ın sakallarını oynuyordu. Ozan’ın bir zamanlar herkese korku salan o sert, aşılmaz duruşu, kızı Kumsal ona sarıldığı an adeta eriyip gidiyordu. Kumsal babasının boynuna sarılıp "Babacım beni hiç bırakma tamam mı?" dediğinde, Ozan kızının saçlarına derin bir öpücük kondurdu. Beren ise yanı başlarında oturmuş, kocası ve kızının bu aşkını gözleri parlayarak izliyordu.

Ozan kızına aşıktı gördüğünüz gibi

Ay neyse kızlar bende şaşkınım valla

En son Kaanı dövmek için yer arayan ben

Onunla aile kurmuştum

Derken arka taraftan mutfaktan çıkan Kaan elinde içeceklerle yanıma yaklaştı. Tepsiyi masaya bırakıp yanıma çöktü ve kolunu omzuma attı. Beni kendine doğru çekerken gözleri salondaki bu tatlı kaosa takıldı. Önce elinde tavşanıyla koşturan kızımız Gece’ye, sonra Toprak’la birlikte koltuğun tepesinde korsancılık oynayan oğlumuz Akın’a baktı.

"Çok yaramaz bu Akın, kesin sana çekmiş," diye fısıldadı Kaan kulağıma, muzip bir tebessümle. "Hiç de bile, tamamen senin küçüklüğün!" diyerek dirseğimle hafifçe fenerine vurdum.

Feneri sorgulamayın bence.

Annelik zordu yapamam demiştim ama

Yapmıştım,

Yapmıştık.

Kaan gülerek başımı öptü ve beni daha sıkı sardı.

Ayağa kalkıp bahçe kapısına doğru birkaç adım attım. Gece rüzgarı denizden esip yüzümü okşarken kumsaldaki dalga seslerini dinledim. Ne çok şey atlatmış, ne çok yoldan geçmiştik. Ama şimdi arkama döndüğümde; koşturan çocukların neşeli çığlıklarını, Berk ve İdil’in takılmalarını, Ozan ve Beren’in Kumsal ile olan o sıcacık bağını ve Kaan’ın bana bakarken gözlerinde gördüğüm o aşkı hissedebiliyordum.

Ve başardım galiba

Biz sadece fırtınayı atlatmamıştık; o fırtınadan yepyeni, kocaman bir hayat inşa etmiştik.

Yüzümde kocaman bir gülümsemeyle arkamı döndüm, eşime ve evlatlarıma doğru bir adım attım. Gece kumsala vuruyordu ama bizim evimizde güneş hiç batmayacaktı.

Size soruyorum aşklarım

Bizi hiç unutmayın olur mu

Çünkü biz sizi asla unutmayacağız.

Bu hikâyeye ilk başladığımızda; karanlığın, fırtınaların ve aşılması imkânsız görünen engellerin ortasındaydık. Kaç kez düştük, kaç kez yolun sonuna geldiğimizi sandık, sayamadım. Ama siz... Siz her satırda, her yeni bölümde elimizi hiç bırakmadınız. Bizimle birlikte korktunuz, bizimle birlikte umut ettiniz ve en çok da bizimle birlikte sevdiniz.

Şimdi geriye dönüp baktığımda; Kaan’ın gülüşünü, Ozan ve Beren’in Kumsal’a olan aşkını, Berk ve İdil’in o sarsılmaz bağını, evde koşturan küçük Gece’nin, Akın’ın ve Toprak’ın cıvıltılarını görüyorsunuz değil mi? Onlar sadece birer karakter değil; sizin sevginizle, sabrınızla nefes alan birer aile oldular.

Her hikaye bir gün biter ama gerçek sevgiler ve kurulan dostluklar asla son bulmaz. Ne zaman fırtınaya yakalansanız, ne zaman yolunuzu kaybetmiş gibi hissetseniz bu kumsalı, bu evi ve bizi hatırlayın. Çünkü en zifiri gecelerin sonunda bile güneşin doğacağını bize en çok siz öğrettiniz.

Bizimle bu uzun, tehlikeli ve tutku dolu yolculuğa çıktığınız için, kalbinizin en güzel köşesinde bize yer açtığınız için minnettarım.

Gece kumsala vuruyor olabilir ama bizim hikâyemiz sizin kalbinizde yaşamaya devam edecek.

♡༄♡༄♡

SON

Yazar notu.

Bu satırları yazarken hem içimde kocaman bir huzur hem de her vedada olduğu gibi hafif bir burukluk var.

İlk bölümü paylaştığım o ilk günü dün gibi hatırlıyorum. "Acaba severler mi?", "Mina'nın sesini duyurabilir miyim?", "Kaan, Ozan, Beren, İdil, Berk ve diğerleri kalbinize dokunabilir mi?" diye ne kadar heyecanlı olduğumu anlatsam yetersiz kalır. Ama siz, ilk günden itibaren bu hikayeyi sadece okumadınız; yaşadınız, hissettiniz ve kendi eviniz gibi benimsediniz.

Her yorumunuzda bizimle birlikte üzüldünüz, her satır arasında karakterlerimizi koruyup kolladınız. Küçük Gece’nin oyuncaklarıyla koşuşturmasını, Akın ve Toprak’ın yaramazlıklarını, Kumsal’ın babasına sarılışını hep birlikte izledik. Onlar benim zihnimde birer hayaldi, sizin sevginizle can bulup dev bir aileye dönüştüler.

Bu yolculukta beni yalnız bırakmadığınız, bölümleri sabırsızlıkla beklediğiniz ve her koşulda arkamda durduğunuz için sonsuz teşekkür ederim. İyi ki yollarımız kesişmiş, iyi ki bu güzel kumsalda hep birlikte toplanmışız.

Bir hikayenin sonuna geldik belki ama bu bir veda değil; yepyeni maceralarda, yepyeni satırlarda tekrar buluşmak üzere verilmiş bir söz!

Kendinize çok iyi bakın. Sevgiyle, umutla ve hep kitaplarla kalın...✨