İtiraf

Ozan’ın kantindeki olaylı öpücüğünün yankıları okulda hala sürerken, günün yorgunluğuyla eve dönmüştük. Yılmaz ailesinin evinde sakin bir gece yaşanıyordu. İkizlerimiz mışıl mışıl uyuyor, babam alçılı bacağıyla salonda televizyon karşısında kestiriyordu.

İyileşmişti biraz daha iyiydi

Gece yarısına doğru odamızda İdil’le yataklarımıza çekilmiştik. Kafam inanılmaz karışıktı. Kaan’ın son zamanlardaki halleri, kantinde arkamda duruşu, fısıltıları, o sinir bozucu ama kalbimi sıkıştıran bakışları aklımdan çıkmıyordu.

Tam gözlerimi kapatmak üzereydim ki...

Pencereye yine o tanıdık taş sesi çarptı.

İdil yatağında anında dikleşti. "Mina... Yine mi bunlar ya?!"

"Sakin ol," dedim yataktan fırlayarak. Hızla pencereye varıp perdeyi araladım. Aşağıda, sokak lambasının altında Berk ve Kaan duruyordu. Ama bu sefer Kaan’ın yüzünde o her zamanki ukala gülüş yoktu. Ciddiydi. Çok ciddi.

Pencereyi hafifçe açtım. "Siz kafayı mı yediniz?!" diye fısıldadım sinirle. "Gecenin ikisi! Babam uyuyor diyorum size!"

Kaan başını yukarı kaldırdı. Gözlerimizin kesiştiği an sesi pürüzlü ve kararlı çıktı: "Mina, aşağı in. Seninle konuşmam lazım."

"Ne konuşacaksın gecenin bu saatinde Bay Egonuz?!" dedim kaşlarımı çatarak. "Yarın okulda konuşuruz, gidin şuradan!"

"Şimdi iniyorsun fırtına," dedi Kaan, geri adım atmayacağını belli eden bir tonla. "Yoksa içeri girer, Mustafa Bey’in alçılı bacağının yanına oturur orada anlatırım."

İdil arkamdan fısıldadı: "Mina in şunun yanına, valla eve girer bu deli! Ben Berk’le yukarıdan nöbet tutarım."

Öfkeyle soluyarak üzerime hırkamı geçirdim. Parmak uçlarımda salondan süzülüp dış kapıyı sessizce kapattım. Bahçeye çıktığımda Berk, İdil’le pencereden fısıldaşmak için kenara çekilmişti. Kaan ise büyük erik ağacının altında, elleri ceplerinde beni bekliyordu.

Hızlı adımlarla yanına vardım. Sinirden ellerim titriyordu.

"Derdin ne senin he?!" diye fısıltıyla karışık bağırdım, parmağımı göğsüne doğru sallayarak. "Ne yapmaya çalışıyorsun Kaan?! Neden sürekli etrafımdasın, neden sürekli bana bu kadar yakınsın?!"

Kaan bir adım öne attı. "Çünkü uzak duramıyorum Mina."

"Bana bak!" dedim, öfkem iyice kontrolden çıkarken. Göğsünden itekledim onu. "Ben senin o etrafındaki yapmacık kızlara benzemem! Oyun mu oynuyorsun benimle? Akıl sağlığımla mı oynuyorsun?! Yeter ya! Sıktır git hayatımdan, rahat bırak beni! Git kiminle uğraşıyorsan uğraş, uzak dur benden!"

Kaan itilmesine rağmen tek bir adım bile gerilemedi. Aksine, aramızdaki mesafeyi tamamen kapatarak üzerime doğru yürüdü. Yüzündeki o soğuk maske ilk defa tamamen yok olmuştu. Gözlerinde daha önce hiç görmediğim kadar derin, hırçın ve yakıcı bir ifade vardı.

Bileğimden yakaladı ama canımı yakmayacak bir incelikle tuttu.

"Hiçbir yere de gitmiyorum!" dedi Kaan, sesi gecenin sessizliğinde yankılanarak.

Ne diyordu bu

Neden bu kadar ciddiydi

"Neden lan, neden?!" diye bağırdım, gözlerim dolmuştu. Ondan nefret ediyordum. Duyguylarımı altüst ediyordu şerefsiz

Kaan ellerimi tutup durdurdu.

"Çünkü âşık oldum sana!"

Siktir lan

Sözleri gecenin ortasında patlayan bir bomba gibi düştü aramıza. Bütün öfkem, söyleyeceğim bütün sözler boğazımda tıkandı. Kalbim öyle bir çarpmaya başladı ki göğsümden fırlayacak sandım.

Kaan gözlerimin içine bakmaya devam etti. Sesi bu sefer kısık, savunmasız ve bambaşka bir tonda çıktı:

"Âşık oldum Mina... O hiç kimseden çekinmeyen hırçın hallerine, herkesi dize getiren o gözlerine, bana her sinirlendiğinde kaşlarını çatışına âşık oldum. En çok da... O öfkenin arkasından aniden beliren, dünyadaki her şeyi unutturan o güzel yüzüne ve gülüşüne âşık oldum."

Ağzım açık kalmış halde, Kaan’ın tuttuğu ellerime ve yüzüme bakan gözlerine bakakaldım.

Kaan başını hafifçe yana eğdi, dudaklarının kenarında ilk defa ukala olmayan, çok gerçek ve içten bir tebessüm belirdi.

"Şimdi söyle fırtına..." dedi Kaan, fısıltıyla. "Hâlâ gitmemi istiyor musun?"