6 Ay✨

Yazarın Anlatımıyla

Yılmaz ailesinin mahallesinde, fırtınaların hiç dinmediği o sokakta ilk defa böylesine garip, böylesine sessiz bir gün doğuyordu.

İsteme merasimlerinin, tuzlu kahve krizlerinin ve jelibonlu nişanların neşesi henüz evlerin duvarlarında çınlarken, üç genç adam için hayatın en ciddi, en üniformalı dönemi gelip çatmıştı.

Kaan, Berk ve Ozan... Mahallenin baş belaları, fırtınaların ve aşıkların yürüyen hali, vatan görevini yapmak üzere aynı devre olarak askerlik yolcusuydu.

Otogar, o sabah Yılmaz ailesinin kaotik vedasına ev sahipliği yapıyordu.

Ozan, sırtında devasa asker çantası, boynunda ay-yıldızlı yazmasıyla otogarın ortasında yine şovunu yapıyordu. Beren, gözyaşlarını tutmaya çalışarak Ozan’ın boynuna sarılmıştı.

"Ağlama jelibonum," diyordu Ozan, ilk defa sesi birazcık titreyerek. "Altı ay dediğin nedir ki? Ben orada komutanlara da jelibon dağıtır, nöbette sana şiir yazarım. Zaten Berk’le Kaan’ı bana zimmetlediler, altı ay boyunca o iki egolu adama çavuşluk yapacağım!"

Diğer tarafta Berk, İdil’in ellerini sıkı sıkı tutmuş, gözlerini bir an bile ondan ayırmıyordu. "İdil..." diyordu Berk, heyecandan yine dudakları büzülerek. "Orada botanik dersi falan yokmuş ama ben yine de bulduğum her yaprağı kurutup sana mektup içinde göndereceğim. Ağlama ne olur, valla 'Atom Kahve' içerim bak yine!"

İdil burnunu çekip güldü. "Geri zekalı... Git ve sağ salim gel, başka bir şey istemiyorum."

Ve az ötede, kalabalığın biraz dışında... Kaan ve Mina.

Kaan, siyah montunun yakalarını kaldırmış, saçlarını şimdiden kestirmiş haliyle bile o karizmasından hiçbir şey kaybetmemişti. Ama gözlerindeki o derin, sarsılmaz bakışların arkasında ilk defa bir burukluk vardı. Mina’nın iki elini de kendi ellerinin arasına almış, soğuktan kızarmış parmaklarını ısıtmaya çalışıyordu.

"Fırtına..." dedi Kaan, sesi fısıltı gibi çıkarak. "Sana verdiğim sözleri unutma. Ben yokken o pencerelere çok yakın durma, rüzgar çarpar. Benden başka kimsenin de intikam oklavasını yeme."

Mina’nın gözlerinden süzülen tek damla yaş, Kaan’ın başparmağıyla yavaşça silindi.

"Gitmene kızamıyorum bile Bay Egonuz," dedi Mina, zoraki bir tebessümle. "Ama oradan bana her gün yazacaksın. O altı ay geçecek, sen yine gelip benim kapımda sabahlayacaksın. Söz mü?"

Kaan eğildi, Mina’nın alnına uzun, sarsılmaz bir öpücük kondurdu. "Namus sözü fırtına. Sen benim limanımsın, nereye gidersem gideyim döneceğim tek yer sensin."

Tam o sırada otogarda otobüsün muavini bağırdı: "Amasya... Erzincan... Birinci kafile son çağrı!"

Ozan hemen havaya sıçradı. "Beyler! Komando intikali başlıyor! Yılmaz ailesinin kızları bize emanetti, şimdi vatan bize emanet!"

Atlas ile Alparslan bile arkadan el sallıyordu. Atlas elindeki minik bayrağı sallarken fısıldadı: "Kaan enişte! Dönüşte rüşvet tarifeme zam yapacağım, bilgin olsun!"

Alparslan ise ciddiyetle elini kalbine koydu: "Sağ salim dönün eniştelerim. İstatistiksel olarak bu altı ay %100 hızlı geçecek."

⟡♡⟡

Altı Ay Sonra...

Aylar su gibi akıp geçti. Mektuplar yazıldı, ankesörlü telefon sıralarında saatlerce beklenildi. Ozan’ın bölükte komutana jelibon ikram etmeye çalışırken yedikleri fırçalar, Berk’in gece nöbetinde yıldızlara bakıp İdil’e yazdığı acemi şiirler ve Kaan’ın botlarını boyarken bile Mina’nın fotoğrafına bakıp gülümsediği o uzun altı ay... Nihayet sona erdi.

Mahalledeki çınar ağacının altı, altı ay sonra ilk defa o kadar sıcak bir güne uyandı.

Pencereden dışarı bakan Mina, İdil ve Beren’in gözleri sokağın köşesindeydi.

Ve sokağın başından üç silüet belirdi.

Saçları kısacık, tenleri güneşte yanmış, sırtlarında çantalarıyla üç genç adam...

Ozan koşarak Beren’e doğru fırladı. Berk, İdil’in adını bağırarak adımlarını hızlandırdı.

Kaan ise... O her zamanki gibi acele etmeden, kendinden emin adımlarla doğrudan Mina’nın penceresinin altına yürüdü. Kafasını yukarı kaldırdı. Gözlerindeki o tanıdık, ukala ama aşk dolu tebessüm yeniden belirdi.

"Nöbet bitti fırtına," dedi Kaan, sesindeki o derinlikle. "Döndüm."

Mina koşarak aşağı indi. Kapı açıldı, Yılmaz ailesinin sokağında altı aylık özlem tek bir sarılmayla buhar olup uçtu. Fırtına ve limanı, nihayet yeniden bir araya gelmişti.