Berk🐣İdil Özel sahne

Yazarın anlatımı ile...

Pazar sabahının o sessiz, sakin saatlerinde Berk ile İdil’in dairesinde hafif bir caz müziği çalıyor, mutfaktan buram buram taze demlenmiş çay ve tereyağlı sahanda yumurta kokusu yükseliyordu.

Berk, üzerindeki ekose pijama altı ve 'Dünyanın En İyi Botanikçisi' yazılı komik önlüğüyle tezgahın başında adeta bir şef gibi döktürüyordu. İdil ise masada oturmuş, çayından koca bir yudum alarak kocasının bu neşeli hallerini hayranlıkla ve yüzündeki hınzır bir tebessümle izliyordu.

"İşte geliyor!" dedi Berk, elindeki tavanı büyük bir gururla masanın ortasına bırakarak. "Yılmaz ailesinin damatlarına taş çıkartacak, biyolojik olarak kusursuz pişirilmiş, sarısı tam kıvamında sahanda yumurta!"

İdil hafifçe kıkırdadı. "Ellerine sağlık şapşal. Yine tıp literatürüne girecek bir kahvaltı hazırlamışsın."

Berk masaya oturup İdil’in bardağına taze çay koydu. "Tabii ki! Benim karım her şeyin en iyisine layık. Eee, söyle bakalım... Sabah sabah yüzünde böyle tuhaf, gizemli bir tebessüm var. Yine ne peşindesin sen?"

İdil tabağındaki zeytinle oynar gibi yaptı. Sonra derin bir nefes alıp çantasından çıkardığı küçük, kadife kutuyu masanın üzerine, Berk’in önüne doğru yavaşça kaydırdı.

Berk kutuya baktı, sonra kaşlarını kaldırıp İdil’e döndü. "Bu ne? Doğum günüm haftaydı... Evlilik yıldönümümüz de geçeli iki ay oldu. İdil... Şirketin bütçesinden gizlice bana yeni bir mikroskop mu aldın yoksa?!"

"Kutuyu aç Berk," dedi İdil, gözlerinin içi parlayarak.

Berk merakla kutunun kapağını kaldırdı. İçinde ne bir saat ne de bir takı vardı. Sadece küçük bir kağıt parçası ve üzerinde iki tane kıpkırmızı çizgi olan minik bir test çubuğu...

Berk kağıdı eline aldı, kaşlarını çatarak okumaya başladı:

“Tebrikler Berk Bey! Önümüzdeki dokuz ay boyunca yeni bir canlı türünün botanik değil, insani gelişimini incelemeye davetlisiniz. Dipnot: Bebek bezleri senden!”

Berk metni bir kere okudu. İkinciye okudu. Sonra gözlerini test çubuğundaki iki çizgiye dikti.

Beyni adeta kısa devre yapmıştı. Gözleri yuvalarından fırlayacak gibi büyüdü.

"Bu... Bu iki çizgi..." dedi Berk, sesi aniden üç ton incelerek. "İdil... Sen... Biz..."

"Hamileyim Berk," dedi İdil kocaman bir gülümsemeyle. "Baba oluyorsun!"

Berk bir anlığına dondu. "Ne?" dedi.

"Baba oluyorsun diyorum şapşal!"

Berk ayağa kalkmaya çalıştı. "Ben... Ben baba mı oluyorum?! Yani bizim... Küçük bir... Hücre bölünmesiyle başlayan... Bebek mi?!"

"Evet aşkım! Bebek!"

Berk ellerini kafasına koydu, etrafında bir tur döndü. Yüzü önce kıpkırmızı oldu, sonra bembeyaz bir kağıda dönüştü. Göğsü hızla naikip inmeye başladı.

"İdil... Hava birden çok azot doldu galiba... Yer çekimi de değişti sanki... Ben bir..."

Ve...

Berk daha cümlesini bitiremeden, olduğu yerde dizlerinin bağı çözüldü ve halının üzerine boydan boya serildi!

"Berk!" diye çığlık attı İdil, masadan nasıl fırladığını bilmeyerek.

Berk halının üzerinde sırtüstü yatıyor, tavandaki avizeye boş boş bakıyordu. İdil hemen yanına diz çöküp yüzünü pat patladı. "Berk! İyi misin?! Geri zekalı niye bayıldın?!"

Berk gözlerini yavaşça kırpıştırdı. İdil’in endişeli yüzünü görünce, sanki uzaydan yeni ışınlanmış gibi fısıldadı:

"İdil... Ben rüyada mıyım? Az önce bana dedin ki... 'Bilinçli bir canlı organizma bizim evde büyümeye başlayacak' dedin..."

İdil hem gülmekten hem mutluluktan gözyaşlarını tutamayarak Berk’in yanağını öptü. "Evet şapşal, aynen öyle dedim. Gerçek bu. Baba oluyorsun."

Berk halının üstünde yatarken birden kocaman gülümsedi. Gözlerinden yaşlar süzülmeye başladı. İdil’i belinden yakalayıp kendine doğru çekti ve sarıldı.

"İdil..." dedi Berk, sesi titreyerek. "Dünyanın en mutlu botanikçisi yaptın beni... Söz veriyorum ona dünyadaki bütün çiçekleri öğreteceğim!"

"Önce halıdan kalk da sahanda yumurtan soğumasın baba bey," dedi İdil gülerek.

Berk halının üzerinde kahkahayı basarken, bu küçük evin mutfağında hayatlarının en güzel, en yeni hikayesi başlamıştı bile.