Yadigar şoku

Dün akşam bizim salondaki o meşhur "Mustafa Bey’i ikna etme ve Atlas’ı kucağında gezdirme" seansından sonra Kaan paşalar gibi evine dönmüştü. Ama Bay Egonuz’un unuttuğu çok küçük bir detay vardı: Dün gece pencere altında cop gibi gürleyip mahalleyi ayağa kaldırmasının ve beni uyutmamasının bedeli henüz ödenmemişti. Soğuk su sadece bir fragmandı!

Ertesi gün öğlene doğru annem mutfakta sarma sararken, gözüm tezgahın kenarında duran o efsanevi nesneye kaydı: Yadigar.

Anam nasıl birşeyse çıkarmıştı onu kızlar

Börek yapacaktı

Annemin meşhur, tahtadan yapılma, yılların yaşanmışlığını taşıyan o dev oklavası... Yılmaz ailesinde bu oklavanın adı Yadigar’dı ve kendisi mahalledeki tüm yaramazların korkulu rüyasıydı.

Güvenlik olayını biliyorsunuz zaten kızlar

Annem arkasını dönüp buzdolabından yoğurt alırken, sessizce aldım yadigarı

Sonunda benimsin. Çantama koydum tabii çantanın fermuarı tam kapanmadı, oklavanın sapı dışarıda kaldı ama olsundu!

"Anne ben İdil’lerle ders çalışmaya kütüphaneye geçiyorum!" diye bağırtıyı basıp evden fırladım.

Ne dersi kızlar

Kaanı dövmeye gidiyordum

Hazır mısınız?

İdil’in bana attığı konumla Kaan’ın tek başına yaşadığı siteye varmam sadece yirmi dakika sürdü. Berk ve Ozan’dan çocukların dışarıda olduğunu, Kaan’ın ise evde tek başına takıldığını teyit etmiştim. İntikam soğuk yenen bir yemekti ama Yadigar’la sıcak servis edilecekti!

Kapının zilini çaldım.

Çok geçmeden kapı açıldı. Kaan, üzerinde gri bir eşofman altı, siyah tişörtü ve dağılmış saçlarıyla karşımda belirdi. Beni gördüğü an o meşhur, insanı çıldırtan ukala gülüşü yüzüne yayıldı.

Çok yakışıklısın oğlum ama döveceğim seni

"Ooo, fırtına?" dedi kapının pervazına yaslanarak. "Dün akşam babanın yanında uslu uslu oturmamdan sonra dayanamayıp ayağıma mı geldin?"

"Aynen Kaan, ayağına geldim," dedim gayet sakin bir sesle. İçeri doğru bir adım atıp kapıyı arkamdan ayağımla kapattım.

Kaan kaşlarını hafifçe kaldırdı. Tam bir şeyler söyleyecekti ki, çantamdan dışarı fırlayan tahta sapı fark etti. Bakışları omuzumdan aşağı kaydı, gözleri yavaşça büyüdü.

Ağzına sıçtım şimdi Kaan

Çantamın fermuarını açıp annemin emektar Yadigar’ını tek hamlede kınından çeker gibi çıkardım. Oklavayı sağ elime alıp sol avucuma ritmik bir şekilde vurmaya başladım.

Kaan’ın o her zamanki kendinden emin, havalı duruşu bir anda buharlaştı. Gözleri dev tahta oklava ile benim haince sırıtan yüzüm arasında mekik dokudu.

"Fırtına..." dedi Kaan, bir adım geri çekilerek. "O... o elindeki senin meşhur Yadigar’ı mı lan?!"

"Ta kendisi Bay Egonuz," dedim gaddar bir tebessümle üzerine doğru yürüyerek.

"Sen onu nasıl aldın lan annenin elinden?!" dedi Kaan, şok içinde bağırmakla fısıldamak arasında gidip gelerek. "O kadın o oklavayı böbreği gibi koruyor, evde kimseye elletmiyor!"

"Ben alırım Kaan," dedim gözlerimi kısıp oklavayı havada hafifçe sallayarak. "Yılmaz ailesinin öz kızıyım ben. Annem sarma sararken ruhu bile duymadan kopardım getirdim. Şimdi... Dün gece pencere altında 'Çok seviyorum lan' diye böğürmenin, mahalleyi ayağa kaldırmanın ve beni babamın önünde ecel terleri döktürmenin hesabını verme vakti!"

"Mina bak, mantıklı konuşalım..." dedi Kaan, ellerini havaya kaldırıp geri geri salonun ortasına doğru kaçarken. "Ben orada aşkımı haykırdım! Romantizmin cezası oklava mı olur?!"

"Bize her yer Trabzon, bana da her yol fırtına Bay Özdemir!"

Yadigar’ı havaya kaldırıp Kaan’ın üzerine doğru atıldım!

Harbi atladım he

"Ulan Mina vurm-"

Diyememiş kaçmaya başlamıştı tabi

Oklavayı Kaanın sırtına doğru hafif ama ses çıkaracak şekilde indirmeye başladım. Kaan koltukların etrafında dönmeye, bacaklarını kaçırmaya çalışıyordu ama nafile! Dev karizmasıyla bilinen Kaan Özdemir, şu an kendi salonunda benden ve annemin oklavasından kaçıyordu!

"Laf dinle fırtına! Koltuğun arkasına geçme, ah! Canım yandı lan!" diye bağırıyordu Kaan gülmekle kaçmak arasında gidip gelerek.

"Yansın! Yansın ki bir daha gece yarısı pencereye taş atarken iki kere düşün!" diyerek oklavayı bir kez daha bacağına doğru salladım.

Kaan en sonunda pes edip beni belimden yakaladı ve hamle yapmamı engellemek için ikimizi birden yumuşak koltuğa devirdi. Oklavayı tutan elimi başımın üstünde sabitledi, kendisi de üzerime doğru eğildi. Soluk soluğa kalmıştık. Nefesi yüzüme çarpıyordu.

Ne yapıyordu bu ?

Hayır

Planda bu yoktu

Yanaklarım yanıyor mu ne

Alnındaki yara bandı hâlâ duruyordu ama gözlerinin içindeki o pırıltı her zamankinden daha parlaktı.

"Yeter mi şiddet komandosu?" dedi Kaan, hınzır bir tebessümle gözlerimin içine bakarak. "Dayak da yedik, leğenle su da yedik. Başka cezamız var mı?"

Elindeki oklavayı bırakmadan kaşlarımı çatmaya çalıştım ama nefes nefese kaldığım için çok başarılı olamadım. "Akıllandın mı Bay Egonuz?"

"Asla," dedi Kaan, eğilip yanağıma derin, uzun bir öpücük kondurarak. "Senden gelen dayak bile başım üstüne fırtına. Ama bu Yadigar’ı eve geri götür, Nurten teyze fark ederse ikimizi de bu oklavayla oymadan bırakmaz."

Üzerimden kalkıp kendini yan tarafa attı hemen

Öpmüştü beni

Yanağımı lan

En sevdiğim yanağımı bide

Kalbim...

Neyse kızlar

İtiraf edeyim,

Yılmaz ailesinin kızı olmak zor işti ama Bay Egonuz’u dize getirmenin tadı da bir başkaydı!