Nöbet

(Kaan’ın Anlatımıyla)

Sıla arkasını dönüp arkasına bile bakmadan uzaklaşırken, içimdeki o cehennem ateşi bir milim bile sönmemişti. Berk ile Ozan yanımda bir şeyler söylüyordu ama sesleri sanki suyun altından geliyormuş gibi boğuktu.

"Kaan bro, dur bir soluklan," dedi Berk koluma dokunarak. "Kızın canı çok yandı, şu an gidersen kapıdan kovalar seni."

"Kovalasın," dedim dişlerimin arasından. "İsterse oklavayla kafamı kırsın, isterse üzerime leğen leğen buzlu su döksün... Umrumda değil. Ben o gözyaşlarının hesabını kendime veremiyorum lan."

Siteden nasıl çıktığımı, yolları nasıl katettiğimi hatırlamıyorum bile. Aklımda sadece Mina’nın o titreyen sesi echo yapıyordu: “Beni hiç tanımamışsın Kaan... Zamana ihtiyacım olduğunu bilirdin.”

Ulan Kaan... Her şeyi çok bildiğini sanan, egosundan önünü göremeyen aptal Kaan! Kız sana guardını düşürmüş, kendi yöntemlerince hayatına dahil etmeye çalışıyor, sen kalkıp "oyun oynuyorsun" diyorsun. Kafamı hangi duvara vuracağımı şaşırmış halde Yılmaz ailesinin sokağına girdim.

Hava kararmaya başlamıştı. Sokak lambaları tek tek yanarken Mina’ların evinin önüne gelip durdum.

İkinci kattaki o tanıdık pencereye baktım. Işığı yanıyordu. Perde hafifçe aralanmış, sonra hemen kapanmıştı. Oradaydı. İçeride belki de ağlıyordu ve bunun tek sebebi bendim.

Cebimden telefonumu çıkardım. Parmaklarım titreyerek arama tuşuna bastım.

Çaldı... Çaldı... Mesaj kutusuna düştü.

Bir daha aradım. Yine açmadı.

Derin bir nefes alıp pencerenin tam altına geçtim. Dün gece Ozan’la dalga geçtiğimiz, erik ağacının hemen yanındaki o kaldırım kenarına çöktüm. Sırtımı soğuk duvara yasladım.

Telefonumu çıkarıp hızlıca bir mesaj yazdım:

“Açmayacağını biliyorum fırtına. Haklısın da... Yüzüme tükürsen 'yağmur yağıyor' diyecek kadar suçluyum. Ama bu gece buradan bir adım bile gitmiyorum. İster sabah kadar yağmur yağsın, ister Mustafa amca elinde bastonla aşağı insin. Sen beni affedene kadar bu sokaktayım.”

Mesajı gönderdim. Ekranda "İletildi" yazısını gördüm ama cevap gelmedi.

Aptal kafam! Oğlum Kaan, sen bu kızı kazanmak için az bile çekiyorsun.

Aradan bir saat geçti. İki saat geçti... Hava iyice soğumaya başlamıştı. Temmuz gecesi olmasına rağmen hafif hafif çiseleyen bir rüzgar çıkmıştı. Üzerimdeki ince tişörtle hafifçe ürperdim ama yerimden milim kımıldamadım.

Tam gece yarısına doğru, yukarıdaki pencere yavaşça açıldı.

Kafamı hızla yukarı kaldırdım. Mina pencerenin kenarında duruyordu. Karanlıkta bile gözlerinin etrafındaki o hafif kızarıklığı seçebiliyordum. Kalbime bir bıçak daha saplandı.

"Gitsene Kaan," dedi aşağıya doğru. Sesi buz gibiydi ama o buzun arkasındaki kırgınlığı hissedebiliyordum. "Ne bekliyorsun orada?"

Kıyamamıştı yine

Ayağa kalktım. İki elimi ceplerime sokup tam penceresinin altına yürüdüm.

"Hiçbir yere gitmiyorum Mina," dedim sesimi ona duyuracak kadar yükselterek. "Sıla geldi okulda, yanıma yaklaşmaya çalıştı... Yerin dibine sokup gönderdim. Ama onun bir suçu yoktu, asıl kör olan bendim. Ben senin o masum korkularını göremedim. Egom yüzünden, seni kaybetme korkum yüzünden saçmaladım."

Mina bir süre sessizce bana baktı. Rüzgar saçlarını yüzüne doğru savuruyordu.

Çok güzeldi.

Haddinden fazla.

"Ben sana zaman veremem sanıyordum," diye devam ettim, sesim ilk defa bu kadar çaresiz çıkarak. "Ama anladım ki... Sen bana bir ömür 'bekle' desen, ben bu kaldırımda bir ömür beklerim fırtına. Yeter ki o gözlerinden bir damla yaş daha düşmesin benim yüzümden."

Mina yutkundu. Elini pencerenin denizliğine koydu.

"Kaan... Hava soğuk. Git evine," dedi fısıltıyla.

"Affettin mi?" diye sordum gözlerinin içine bakarak. "Affettim de, gideyim."

"Affetmedim," dedi. Ama sesindeki o ilk baştaki sertlik kırılmıştı. "Hâlâ çok kızgınım sana."

Kocaman gülümsedim. O her zamanki ukala gülüşüm değildi bu; içten, rahatlamış bir gülüştü.

"Tamam," dedim tekrar kaldırıma oturarak. "O zaman nöbete devam. Ben buradayım fırtına."