Kaan🐣Mina

Bölümün başından beri evdeki koşuşturmacayı anlatmaya kelimeler yetmezdi. Bizim salonda tam anlamıyla bir seferberlik ilan edilmişti!

Ve beklenen gün gelmişti aşklarım

Çınar ağacının altındaki o ilk İspanyolca itiraftan, yağmur altındaki sarılmalardan ve Atlas ile Alparslan’ın büyümesine tanıklık ettiğimiz o eğlenceli yıllardan sonra... İşte o büyük gün gelmişti: Kaan ile benim nişanımız vardı.

Bizim evin salonu süslenmiş, tüller, ışıklar ve dev bir nişan tagı yerleştirilmişti. Ben üzerimde pudra pembesi, şık ve zarif nişan elbisemle aynanın karşısındaydım. İdil ve Beren makyajımı tamamlamak için tepemde dört dönüyordu.

"Kızım muazzam oldun!" dedi İdil gözleri dolarak. "Bay Egonuz seni görünce kesin küçük dilini yutacak!"

Tam o sırada kapı pat diye açıldı. İçeri dört yaşındaki mafyamız Atlas girdi. Üzerinde minyatür bir takım elbise, boynunda papyon vardı.

"Abla," dedi Atlas, ciddiyetle yanıma yaklaşarak. "Kaan eniştemler geldi. Aşağıda arabadan iniyorlar. Bak, bu son şansın... İstersen rüşvet karşılığı seni arka balkondan kaçırabilirim?"

Gülmekten makyajım bozulacaktı! "Atlas!" diye bağırdım. "Saçmalama oğlum, ne kaçması?!"

Alparslan kapının kenarından başını uzattı konuştu: "Atlas boşuna çabalama. İstatistiksel olarak Mina ablamın Kaan enişteme olan bağlılığı %99.8. Kaçma ihtimali sıfır. Ayrıca Kaan eniştem sana kapıda verdiğim rüşveti az buldu, cebinden 500 lira daha çıkardı."

Ne diyordu la bu

Hepimiz mal mal Alparslan'a bakıyorduk

"Alparslan! İhbar ettin beni!" diye bağırdı Atlas.

Ritimli kapı sesleriyle birlikte salona geçtik. Kaan içeri girdiğinde... Zaman bir anlığına durdu sanki.

Siyah takımı, özenle taranmış saçları ve elindeki dev gül buketiyle kapıda duruyordu. Gözleri beni bulduğu an, o her zamanki ukala tebessümü yerini tamamen hayranlık dolu ve derin bir bakışa bıraktı. Yanıma yaklaştı, çiçeği bana uzatırken kulağıma doğru fısıldadı:

"Çok güzelsin fırtına... Hayatımda gördüğüm en güzel şeysin."

"Sen de fena değilsin Bay Egonuz," dedim heyecanımı gizlemeye çalışarak.

𓂃♡𓂃

Salondaki gürültü patırtı, ikizlerin pazarlıkları ve Ozan’ın kenardan yaptığı espriler derken en kritik, en heyecanlı an gelip çatmıştı. Yılmaz ailesinin salonuna birden o resmi, tatlı ciddiyet çöktü.

Ben mutfakta tezgahın başında ecel terleri döküyordum. Yanımda İdil ve Beren, Kaan’ın kahvesini hazırlıyorduk.

"Mina at at, bol tuz at!" diye fısıldadı İdil haince sırıtarak. "Bay Egonuz’un dayanıklılık testini yapmamız lazım!"

"İdil abla abartmasak mı?" dedi Beren endişeyle. "Çocuğun tansiyonu fırlayacak."

"Hiçbir şey olmaz!" dedim gülerek. Cezvede köpüren kahveyi Kaan’ın fincanına boşalttım. İçine iki çay kaşığı tuz, bir çimdik pul biber ve çok az da karabiber ekleyip karıştırdım. "Bakalım aşkın ne kadar büyükmüş Bay Özdemir..." diye geçirdim içimden.

Tepsiyi elime alıp salona adımladım. Kalbim göğsümden fırlayacak gibi atıyordu.

Salonda herkes yerini almıştı. Babam berjerde kurulmuş, Kaan ise babamın tam karşısındaki koltukta jilet gibi, dimdik oturuyordu. Önce büyüklerin kahvelerini dağıttım, en son Kaan’ın yanına vardım. Fincanı ona uzatırken göz göze geldik. Bakışlarındaki o hafif tedirginlik ve aşk karışımı ifade içimi eritti.

Kaan fincanı aldı, çaktırmadan bana göz kırptı.

Ve ortamdaki o büyük sessizlik başladı...

Kaan’ın amcası (büyükleri olarak gelmişti), boğazını temizleyip kahvesinden bir yudum aldı. Meseleye girmek üzere babama döndü.

Siz bilmiyordunuz tabii

Kaanın babası vefat etmişti

İnşaatta çalışırken düşmesi sonucu olduğunu söylemişti

"Mustafa Bey kardeşim..." dedi amcası, son derece saygılı bir ses tonuyla. "Sebeb-i ziyaretimiz malum. Gençler birbirini görmüş, sevmiş. Biz de bu güzel beraberliği Allah’ın emriyle taçlandırmak istedik."

Babam ciddiyetle başını salladı. Gözleri bir an bana, sonra Kaan’a kaydı.

"Allah’ın emri, Peygamberimizin kavliyle..." diye devam etti amcası, "...kızınız Mina’yı, oğlumuz Kaan’a istiyoruz."

Salonda bir anlığına sinek uçsa duyulacak bir sessizlik oldu. Babam çay kaşığını tabağına bıraktı. Derin bir nefes aldı. Bakışlarını Kaan’ın gözlerinin içine dikti.

"Kaan..." dedi babam, sesi her zamanki o sert ama bu sefer duygu dolu tonuyla. "Mina benim ilk göz ağrım, fırtınamdır. Biz onu gözümüzden sakınarak büyüttük. Onu üzmeyeceğine, her daim arkasında duracağına söz veriyor musun?"

Kaan hiç tereddüt etmeden, gözünü bile kırpmadan cevap verdi:

"Söz veriyorum Mustafa amca. Canım pahasına, her koşulda onun yanında olacağıma, gözünden tek bir damla yaş getirmeyeceğime namusum üzerine söz veriyorum."

Babam göz pınarlarında biriken yaşı siler gibi yapıp öksürdü. "Eee... Çocuklar anlaşmışsa bize de 'hayırlı olsun' demek düşer. Verdik gitti!"

Salonda bir anda hafif bir alkış koptu! Annem hemen tülbendiyle gözlerini sildi, İdil çığlık atmamak için kendini zor tuttu.

"Hadi bakalım damat!" dedi Ozan kenardan pişkince sırıtarak. "Sözünü verdin, şimdi kahveni iç de görelim delikanlılığını!"

Beren Ozanın kafasına yapıştırınca sustu.

Kaan önündeki fincanı eline aldı. Fincanın üzerindeki o tuhaf baharat kokulu buharı fark etti ama hiç renk vermedi. Bana baktı. Gözlerinde "Senin elinden zehir gelse içerim fırtına" diyen o efsanevi bakış vardı.

Fincanı dudaklarına götürdü... Ve tek bir yudum değil, büyük bir dikişte kahvenin tamamını mideye indirdi!

Gözleri bir anlığına hafifçe büyüdü, boğazı temizlenir gibi oldu ama yüzündeki o karizmatik tebessümden bir milim bile ödün vermedi. Fincanı tepsime geri bırakırken kısık sesle fısıldadı:

"Aşkımızın tuzu biberi olsun fırtına... Ama yarın bunun hesabını sorarım."

İdil ile Ozan hayranlıkla Kaan’a baktı. "Adam harbi gözü karaymış lan!" dedi Ozan fısıltıyla.

Beren * ya sabır* çekip Ozana baktı.

Ozansa Berenin bu haline gülüp yanağını öpmüştü.

Hemen de kızarmıştı Beren

Kaan ayağa kalkıp babamın elini öptü. Babam Kaan’a sarılıp sırtına vurdu. Kız isteme merasimimiz, babamın gözyaşları, Kaan’ın tuzlu kahve zaferi ve bizim sarsılmaz sevgimizle işte böyle taçlandı!