Kayalıklar, İmalar ve Topuklu Çizme Faciası

Arazi alanı dedikleri yer resmen taş, toprak ve rüzgardan ibaretti. Selim Hoca önde kayaç yapılarını anlatarak yürürken, arkadaki bizim tayfa tamamen kendi bağımsız cumhuriyetini kurmuştu.

Kaan, elindeki tableti güya coğrafi notlar almak için tutuyordu ama tek yaptığı şey rüzgarda uçuşan saçlarını düzeltip etrafa "Bu dağlar bile benim karizmam karşısında diz çöker" bakışı atmaktı.

"Bakıyorum da not almak yerine yine kendi yansımanı izliyorsun ekranda Bay Egonuz," dedim yanından geçerken, rüzgarda uçuşan saçlarımı arkaya doğru savurarak. "Selim Hoca aşınım şekillerini anlatıyor, senin ego da bu gruba dahil mi?"

Nedense Kaan saçlarıma baktı sırıttı

Bakma oğlum şöyle

Kaan adımlarını yavaşlatıp bana yetişti, yan yana yürümeye başladık. O sinir bozucu, tek kaşı havada gülüşünü takındı.

Bu garipti kızlar

Bu popüler çocuğun peşimden ayrılmaması sorundu

Okula dedikodu çıkarıyordu bu

"Ufaklık, buradaki en büyük aşınım şekli, senin benim karizmam karşısında eriyen o sert İzmirli damarın. Ayrıca fırtınaya karşı yürüyorum şu an, rüzgar bana çarpınca bile daha estetik duruyor, kabul et."

Çekicisin tamam ama bu beyinsiz olduğunu söyleyemez

"Estetik mi? Yemin ederim senin bu vizyonuna tabelayı tersten asmak lazım," diyerek gözlerimi devirdim.

Tam o sırada hemen arkamızdan İdil’in o tiz sesi yükseldi: "Berk! Eğer o ayağını bir kez daha benim spor ayakkabıma basarsan, seni bu dağdan aşağı yuvarlarım, coğrafi bir yer şekli olursun" diye bağırdı.

Kafamı arkaya çevirdiğimde Berk’in elinde uyduruk bir harita kağıdıyla İdil’in dibinde bittiğini, İdil’in de sinirden gözlerinin parladığını gördüm. Berk ise o uykulu halinden sıyrılmış, İdil’in bu hallerine bakıp kıs kıs gülüyordu. İdil sinirlendikçe Berk’in acayip eğlendiği her halinden belliydi.

Kızlar Berk benim ikize tutuldu galiba...

Kaan’la aynı anda arkaya bakıp sonra birbirimize döndük.

"Şunlara bak," dedi Kaan, sesini biraz alçaltıp bana doğru eğilerek. "Senin ikiz bizim Uykucu’yu resmen kış uykusundan uyandırmış. Berk hayatta bu kadar uzun süre birine bakıp gülmezdi. Bunların arasında kesin bir şeyler var."

"Hadi oradan," dedim Kaan’ı omzumla hafifçe dürterek. "İdil sadece senin o tembel arkadaşının koordinatları düzgün yazması için terör estiriyor. Ama kabul et, Berk de İdil’e bakarken resmen gözlerinin içi parlıyor. Kesin bir mevzu var."

"Vay be fırtına... Demek ortak alanlarda dedikodu yaparken frekanslarımız uyuşabiliyormuş," dedi Kaan, gözlerimin içine bakıp pis pis sırıtarak.

Kızlar erkeklerde beyin yok. Ciddiyim

"Frekansımız falan uyuşmuyor, sadece gözüm var görüyorum Bay Egonuz," diye tersledim onu ama o sırada yanımızda aniden beliren o yüksek ses büyü uykusunu bozdu.

Ulan şurda flörtleşiyoruz gelmek zorunda mısın bacım

Aklıma şey geldi bacım, bacım, gül yüzlü bacım

Ay yok bundan bacı olmaz gül de olmaz anca şu iğrenç kokan yaratık neydi

Koala

Yok o değildi Kokarcaydı

Aha takma ismini buldum

Kızlar Sıla bundan sonra kokarcamız anlaştık mı

Sıla, buranın çamurlu ve engebeli arazisine inat giydiği o yüksek topuklu çizmeleriyle resmen sendeleyerek yanımıza ulaştı. Yüzünü tiksinir gibi buruşturup bana baktı.

"Ay inanmıyorum Kaan, bu dağ başında bile bu kızın dedikodularını mı dinliyorsun gerçekten? Ayrıca Mina, kıyafetlerin tam bir facia. Buraya coğrafya dersine mi geldik yoksa taşra kampına mı belli değil. İnsan biraz özenir."

Taş gibiyim taş kuduruyo bu

Ben daha ağzımı açıp "Sen o çizmelerle iki adım sonra kapaklanınca görürüm özeni" demeye kalmadan, Kaan araya girdi.

Kaan, Sıla’ya dönüp baştan aşağı o çizmelerine baktı ve sesindeki o en egolu, en umursamaz tonu serbest bıraktı:

"Sıla, Mina’nın kıyafetleri gayet araziye uygun ve rahat. Ama senin o çizmelerle buraya gelmen resmen coğrafya bilimine hakaret. Birazdan Selim Hoca seni 'heyelan' tehlikesi diye örnek gösterirse hiç şaşırmam."

Yürü be Kaan kim tutar seni koçum

Ama döveceğim şu anamdan yadigarı alıp kaçışın yok

Kaan’ın bu lafıyla arkadan Ozan ve Berk aynı anda sesli bir kahkaha patlattı. İdil bile elini ağzına kapattı. Sıla’nın yüzü mosmor oldu, Kaan’a "Aşk olsun Kaan!" diye tıslayıp topuklarının üzerinde dönmeye çalıştı ama tam o an çizmesi çamura saplandı. Küçük bir çığlıkla sendeledi, neyse ki yanındaki kız arkadaşı onu son anda tuttu.

Kaan bana döndü, göz kırptı. "Nasıl fırtına? Heyelan tahminim anında tuttu."

Egonun işe yaradığı nadir anlardan biriydi Bay Egonuz," dedim gülmemi saklamaya çalışarak. "Ama harita hala boş, yürü hadi, ödevi senin karizman kurtarmayacak."

Önden yürümeye başladığımda arkamdan Kaan’ın o ukala ama acayip hoşuma giden gülüşü yükseliyordu. Bu gezi, çamurlu çizmeler ve şişik egolar arasında tam bir komediye dönüşmüştü.