Kayıt

Yazarın Anlatımıyla

Lüks Montessori kreşinden kovulma skandalının üzerinden iki gün geçmişti ki aile meclisi Mustafa Bey’in (yani babamızın) emriyle acil kodla toplandı.

Mustafa Bey, bahçedeki çardağın altında bastonunu masaya vurup gürledi:

"Yeter ulan! Yok Montessori’ymiş, yok organik fidanmış, yok borsa hissesiymiş! Benim torunlarım sosyalleşecek diye şehri birbirine kattınız! Ben kararımı verdim. Bu çocuklar mahallemizin kendi devlet anaokuluna yazılacak! O kadar!"

Kaan Özdemir tam söze girecekti ki, "Mustafa Baba, güvenlik standartları ve müfredat açısından—"

"Kesme lafımı Kaan damat!" dedi Mustafa Bey bastonunu göstererek. "Benim kızlarım da o okulda büyüdü, mahallede kabadayı olmadılar ya! Yarın sabah hepsi o okula kaydoluyor!"

𓂃𓈒𓏸♡

Müdür Bey, odasına giren bu devasa kafileyi görünce çayından bir yudum alırken boğazında kaldı.

Bir tarafta jilet gibi takımıyla Kaan Özdemir, yanında asi ve karizmatik Mina. Diğer tarafta elinde bitki tahlil raporlarıyla Berk ve İdil. En arkada ise kucağında pembe tülbentli Kumsal’la Ozan, Beren ve tabii ki operasyonun başı Mustafa Bey!

Müdür Bey gözlüklerini düzeltti. "Hoş geldiniz... Galiba dört çocuk için başvuru yapacaksınız?"

"Evet Müdür Bey," dedi Kaan Özdemir, masaya son derece şık bir dosya bırakarak. "Bunlar Gece Özdemir ve Akın Özdemir’in gelişim raporları. Sınıftaki öğrenci-öğretmen rasyosunu ve bahçedeki acil çıkış protokollerini incelemek isterim."

Müdür Bey şaşkınlıkla dosyaya bakarken Ozan öne fırladı.

"Hocam Kaan broyu dinleme sen!" dedi Ozan, Kumsal’ı öne çıkararak. "Bak bu benim kızım Kumsal Kara. Sınıfta sarışın, mavi gözlü ya da kaydırakta sıra vermeyen erkek çocuk varsa şimdiden uyarayım, babası olarak okula çadır kurarım! Bir de Kumsal’ın sütü oda sıcaklığında olacak, soğuk içerse cırcır oluyor."

Berk araya girdi. "Müdür Bey, bahçenizdeki çimlerin pesitisit oranını sorabilir miyim? Toprak oğlumuz doğrudan zeminle temas kurmayı seviyor da."

Müdür Bey masanın altından acil durum butonuna basmamak için kendini zor tutuyordu.

Tam o sırada Mina, İdil ve Beren öne çıktı.

Mina kocası Kaan’ın kolunu büktü. "Kaan, sus artık. CEO’luğunu kapıda bıraktın."

Beren Ozan’ın ağzını kapattı. "Ozan bir kelime daha edersen seni okul bahçesindeki salıncağa bağlarım!"

İdil de Berk’i yerine oturttu. "Berk, adama rahat ver aşkım."

Mina gülümseyerek kayıt evraklarını masaya bıraktı. "Siz bunlara bakmayın Müdür Bey. Çocuklarımız Gece, Akın, Toprak ve Kumsal... Dördü de son derece uysal, tatlı ve sosyalleşmeye hazır bebeklerdir. Kayıtlarımızı yapabilirsiniz."

Kayıt Sonrası / Okul Bahçesi

Formlar imzalanmış, dört minik bebek resmen okula kabul edilmişti!

Bahçedeki minik ahşap çitlerin arkasında Gece, Akın, Toprak ve Kumsal hemen diğer çocukların arasına karıştılar.

Minik Gece gidip oyuncak kutusunun başına geçti ve diğer çocuklara "Bu kutu benim" der gibi baktı (tam bir Mina). Akın köşede minik bir arabayı incelemeye başladı (tam bir Kaan). Toprak bahçedeki çimlere oturup bir papatyayı kokladı (tam bir Berk). Kumsal ise minik bebeğiyle salıncakta sallanırken etrafa gülücükler saçtı.

Ozan bahçe parmaklıklarına yapışmış, gözyaşlarını siliyordu: "Gitti kızım... El kadar çocuğu mektepli yaptık Beren..."

Beren Ozan’ın koluna girdi, gülerek yanağını öptü. "Büyüyorlar deli adam, büyüyorlar."

Kaan Özdemir, Mina’nın beline sarıldı. Bakışlarını bahçede neşeyle koşturan ikizlerine dikti.

"Gördün mü fırtınam?" dedi Kaan, sesinde sonsuz bir gururla. "Erik ağacına çarptığım gün başlayan o büyük fırtına... Şımdı bu bahçede dört minik fidan olarak büyüyor."

Mina başını Kaan’ın göğsüne yasladı, gözlerindeki o taptaze aşkla gülümsedi. "Bizim fırtınamız hiç bitmesin Bay Egonuz... Çünkü sen benim en güzel yuvası olan limanımsın."

Yılmaz ve Özdemir ailesinin fırtınalı, komik, kavgalı ama bir o kadar da tutkulu hikayesi; okul bahçesinden yükselen çocuk kahkahaları ve sonsuz bir aile huzuruyla yankılanmaya devam etti.