6. Bölüm sık karşılaşmalar

# 6. BÖLÜM SIK KARŞILAŞMALAR

Bu gün hafta sonu ama benim için boştan geçicek 2 koca gün demek. Boş hayatıma bakınca aslında okula gitmek daha mantıklı gibime geliyor en azından orda farklı anılar yakalayabiliyorum.

Hele ki bu kitap olayından sonra insanların resmen tanımadan beni övmeleri hem çok hoş hem de çok komik. Gerçekten ama bazen o övgü o kadar iyi hissettiriyor ki bir anda çıkıp yazar benim desem ne düşünürler acaba. Sanırım bu bir süre daha bilemicez.

Bu gün annem de evde benim aksime o geç uyanmaz burdan belli zaten düzen seven biri olduğu. Seslere bakılırsa anne olduğunu hatırladı da bana pardon bize kahvaltı hazırlıyor.

Yatağımın üzerinden kalkıp pijamalarımı çıkarttım daha sonra da camı açtım havalanması için nedense gözlerim Atakan hocayı arıyordu dairesinin balkonundan baktığımda balkonda olduğunu gördüm sabah insanı sanırım. Üzerinde siyah eşofman takımı vardı siyah dar atleti mükemmel fiziğini iyice ortaya çıkartmıştı. Bu halini görünce nedense her kızın onun gibi bir erkek isteyeceğine dair bir hisse kapıldım.

Bu saçma düşüncemden bir an önce kurtulmam gerekiyor çünkü o benim sınıf hocamdı. Pencereyi kapatıp perdeyi de sonuna kadar çektim nedense beni görmesini istemiyorum.

Odamdan çıkıp mutfağa gittim hava kapalı gibi yağmur yağdı yağacak.

Annem her zaman o memnuniyetsiz yüz ifadesi ile bana bakıyordu.

"Şu erken kalkmayı bir türlü öğrenemedin"

Hiç bir şey demeden sakince karşısına oturdum.

"Bir yere yetişmiyoruz ya"

Cevap vermem hoşuna gitmiyor elbette ki.

"Kahvaltını yap sonra alışverişe çıkıcaz makarna bile kalmamış evde"

"Her zaman burası benim evim dersin ya senin evin olduğu için alışveriş yapmak da sana düşüyor"

"Bu evde yaşıyorsan kurallara uyucak ve ben ne istersem onu yapıcaksın"

"Ya istemezsem"

"O zaman kapı orada 18 yaşındasın zaten çıkar gidersin ha ama sana ne olacağı umrumda bile olmaz sefil hayatında mutluluklar dilerim"

Bu sözleri canımı acıtmak için söylüyor biliyorum o her zamanki klasik acımasız annemdi.

"Bazen gerçekten beni neden sevmediğini merak ediyorum"

Yüzünde ne bir mimik ne de bir duygu var o her zamanki gibi çok acımasız çok gaddar.

"Afiyet olsun ben aç değilim dışarıda bekliyorum seni"

Diyerek mutfaktan çıktım açım hem de çok açım ama onun hazırladığı kahvaltıyı yemicem cam yemekten farkı olmicak çünkü.

Buz gibi havada sıcak evimde kahvaltı yapmak yerine soğuktan titreyen ellerimi cebime koymuş ısıtmaya çalışırken bir kez daha nefret ediyorum herkesden. Gözlerim dolmuş ağlamamak için kendimi zor tutarken tanıdık bir erkek parfümü kokusu doluyor burnuma. Hemen ardından da çelik kapının kapanma sesi.

Atakan hoca merdivenlerini ikişer ikişer iniyordu üzerinedeki eşofman kulağındaki kulaklığa bakılırsa koşuya çıkacak.

Kısa bir süreliğine göz göze geldiğimizde selam verip vermemek arasında gidip geldi sanırım benim için sorun değil o konuşmadığı sürece ben de onunla konuşma niyetinde değilim. Sanırım en sonunda karar verip yanıma geliyor elbette ki selamdan önce bu soğukta dışarıda ne yaptığımı soracaktır.

"Günaydın soğukta burada beklemen için önemli bir sebep olması gerekiyor öyle değil mi?"

"Günaydın hocam annemi bekliyorum birazdan çıkar"

"Anladım çok fazla dışarıda kalma sonra hasta olursun"

"Kalmam size iyi günler dilerim"

Sen gidecektik ya apartman kapısından çıkan anneme gözleri takıldığı için gitmedi biri öğretmenin biri annem şimdi olmasa bile Veli toplantısına muhtemelen tanışacaklardı.

Annem önce bana baktı sonra Atakan hocaya baktı muhtemelen yanımdaki bu genç adamın kim olduğunu merak etmiştir öğretmenim olabileceği aklının ucundan bile geçmez. Yine de yüzüne sahte bir gülümseme ekleyerek günaydın dedi.

Atakan hoca da anneme karşılık vererek günaydın dedi hiç istemesem de ikisini tanıştırmak zorunda olduğum için kısa keserek tanıştırdım.

"Umarım kızım sınıfta bir rahatsızlık yaratmıyordur"

Dedi oldukça beni utandırmak ister gibi ben göz devirdim söylediği hiçbir şey umrumda değil.

Atakan hoca'nın ona karşılık vereceğini bilmiyordum ama gayet sakin görünüyordu.

"Aksine sınıfın en sakin öğrencilerinden biri bazen varlığını bile unutuyorum hiçbir şekilde rahatsızlık vermedi"

Bunu söylediğini oldukça şaşırmıştım çünkü sırf bana olan gıcıklığında yalan bile söyleyebilirdi ama o zaman bir öğretmen olmasının amacı kalmazdı. Annem bu sözleri duyunca oldukça şaşırmıştı çünkü onun beni azarlayabilmesi için bir fırsat olacağını düşünmüştü.

"Öyle mi gerçekten kızım beni bu aralar şaşırtmaya devam ediyor kaç tane okuldan atıldı bir bilseniz"

Tamam anne anladık en kötü benim en berbat evlat benim en sorunlu insan benim ama neden beni bu kadar insanların önünde küçük düşürmek istiyorsun ki?

"O daha genç hepimiz hata yapabiliriz önemli olan hatalarının farkına varması ve bunları tekrarlamaması"

Oh olsun şu an içimden Atakan hocaya sarılıp teşekkür etmek geldi ama onu bunu yapamayacağım için sadece gözlerimle teşekkür etmekle yetindim en azından o benim küçük düşmemi istemedi ve anneme bir fırsat vermedi bize iyi günler dileyip koşusuna devam etmeye başladı arkasından uzun uzun baktım sanki söylemek istediğim şeyler varmış ama hiçbir zaman söylemeyecekmişim gibi ya da henüz ne söyleyeceğimi tam belirleyememiş gibi.

Annem hiçbir şey demeden arabanın kapısını açıp içeri bindi. Hemen ardından ben de bindim yol boyunca ne ben ne de o tek kelime konuşmadık sessizliği kendi içimizde yaşayıp önce AVM'ye sonra pazara uğradık. Nihayet bir evi olduğunu hatırlayıp alışveriş yaptı.

Ben de hazır gelmişken kartımda para var mı diye bakmak için bankamatiğe gittim hayret babam da baba olduğunu hatırlamış ve benimle tek bağı olan nafakayı yatırmıştı hepsini bana yatırmıyor tabii ki de 4'te 3'ünü annem 4'te 1'ini ben alıyorum o bir kısımlık alan bile bana yetiyor aslında çünkü çok fazla dışarıda gezmeyen sosyalleşmeyen bir insan olduğum için çok fazla da para harcamıyorum sadece ihtiyaçlarım kadar harcıyorum.

Araba ile eve dönerken telefonuma gelen bildirim ile telefonuma odaklanmaya başladım yine kitap okuma uygulamasından gelmişti bildirim normalde bildirim umurumda olmaz ama bildirimi gönderen isim beni gerçekten ilgilendiriyordu çünkü Atakan hoca tekrar yorum yapmıştı.

"Yeni bölümü bekliyoruz yazım yanlışları olmadan"

Bunu görünce içimden kahkaha atmak geldi hem kitabımı aşağılıyor hem de yeni bölüm için sabırsızlanıyordu bu kadar komik bir şey olamazdı herhalde madem kitabın yeni bölümünü bekliyorsun o zaman seni daha fazla bekletmiyeyim.

Eve gidene kadar yeni bölümü yazdım ve yazarken her harfine her kelimesine oldukça dikkat ettim baştan aşağı bölümü yazıp okuduktan sonra yazın yanlışlarını düzelttim ve kusursuz bir bölüm oldu bölümü de yayınladıktan sonra tekrar telefonu bırakıp camdan dışarıyı seyretmeye başladım hadi bu sefer de bir bahane bul bakalım.

Eve geldiğimizde eşyaları yerleştirirken telefonu tezgahın üstüne indirmiştim annem bu işi hiçbir zaman yapmazdı ne zaman alışveriş yapsak bütün eşyaları ben yerleştirdim zaten o eve geldiği gibi tekrar çıktı bu kadar süslendiğine göre muhtemelen sevgilisiyle buluşmaya gidecek acaba ne zaman evlenecekler ya da evlendiklerinde ben yanlarında olabilecek miyim beni alır mı zannetmiyorum muhtemelen beni burada bırakır herhalde hesabıma para gönderir annelik yaptığını düşünür neyse ne yaparsa yapsın umurumda değil.

Eşyaları yerleştirmeyi bitirdikten sonra heyecanla telefonu elime alıp baktım ilk defa gelen bildirimler beni bu kadar heyecanlandırıyordu yine sayısızca beğeniyorum ve okuma vardı ama tek dikkatimi çeken şey ilk beğeninin Atakan Hoca'dan gelmesiydi.

İlahi hocam hem kitabımı kötülüyor yazım yanlışlarını dilinize dolayıp duruyorsunuz hem de kitabı hiç aksatmadan okuyorsunuz bu sefer herhangi bir yorum yapmadığına göre demek ki yapacak bir şey bulamadı ama olsun yarına kadar bekleyelim bakalım nasıl bir yorum gelecek.