18. Bölüm - sana sahibim

# 18. BÖLÜM - SANA SAHİBİM

Ve işte annem tekrar evlendi. Vay be… Kızından, memleketinden vazgeçip bir adamla Antalya'da yeni bir hayata başlıyor. Beni ve bütün her şeyi arkasında bırakarak hem de. Çok garip.

Nikâh biraz önce bitti. Çok ısrar ettiği ve Atakan orada bulun dediği için geldim, yoksa gelmezdim. Annem davetlileri yolcu ederken Atakan aradı. Bir yandan annemi izliyor, bir yandan sevgilimle konuşuyordum.

"Ne zaman gelirsin?"

"1 saate kadar orada olurum."

"Nasıl geçti?"

"Yani iyi herhalde. Annem mutlu görünüyor."

"Sevdiği adamla evlendi, ondan mutludur herhalde."

"Yani muhtemelen."

"Sen nasılsın peki?"

"Kimsesiz gibi."

"Eve geldiğinde seni cezalandıracağım. Nasıl kimsesiz olduğunu düşünürsün? Ben neyim?"

"Sen başkasın ve şu an gerçekten sahip olduğum tek şey sensin."

"Üzme kendini. Birbirimize sahibiz be, ne olursa olsun beraberiz."

"Biliyorum ve bunu bilmek beni mutlu ediyor."

"Erken dönmeye çalış. Seni almaya gelebilirim."

"Gerek yok, gelirim birazdan."

"Öpüyorum. Dudaklarını özledim."

"Bir iki saate kavuşacaksın, merak etme."

"Sabırsızlıkla bekliyorum."

Telefonu kapattığımda içime yayılan sıcaklıkla bir süre mutlu oluyorum. Annem sanırım şu an biraz vicdan azabı çekiyor. Benimle ilgileniyor çünkü.

Ve Atakan ile sevgili olduğumuzu söyleyeceğim ona. Ne de olsa gidecek.

"Anne, beş dakikan var mı?"

"Var, geldim."

Yanıma geldi. Kocası duymasın diye biraz öteye götürdüm onu.

"Sana söylemem gereken önemli bir şey var. Sadece bil istedim."

"Seni dinliyorum."

"O gün tanıştığın sınıf hocam var ya, Atakan hoca."

"Eee, ne olmuş ona?"

"Onunla sevgiliyiz. Bil istedim sadece."

"Ne?"

Bir anda yükselen sesiyle etraftakiler bize bakıyorlar. Böyle az oldu anne, biraz daha bağır da tüm İzmir duysun.

"Sen kafayı mı yedin? Kübra, hocanla sevgili olmak da ne demek?"

"Ne var bunda? Aşk bu, oluyor demek ki."

"O adamla aranda kaç yaş var senin?"

"Beş yaş. Az çok az, ne var ki bunda? Sadece bil istedim. Hayatıma karışma zaten, bırakıp gidiyorsun."

"Ben de babanı cezalandırmak için yapıyorsan çok yanlış bir yoldasın."

"Sizi cezalandırmak için böyle saçma bir yola girmezdim, emin ol. Hem neden sizi cezalandırmek için kendi hayatımı kullanayım ki? Ayrıca öyle bir şey olsa da sizin umurunuzda olmaz."

"O adamı gördüm. Yakışıklı, yalnız yaşayan, havalı adamın biri. Senin gibi kaç tane kız vardır hayatında kim bilir. Genceciksin, seni kullanıp bırakacak."

"O öyle biri değil. Beni merak etme. Bundan sonra onunla beraberim. O beni korur."

"Sen bence kendini ondan koru ve ondan ayrıl."

"Öyle bir şey olmayacak, tamam mı? Hayatıma karışma, bugüne kadar karışmadığın gibi. Umarım çok mutlu olursun. Sana iyi yolculuklar."

Daha fazla bir şey söylemesine fırsat vermeden oradan ayrıldım. Çok fazla karışacağını düşünmüyorum. Sadece bilmesini istedim, o kadar.

Bulduğum ilk taksiye atlayıp eve doğru yola koyuldum ama kendi dairem yerine Atakan'ın dairesine gittim.

Kapıyı her zamanki gibi yüzünde kocaman bir gülümsemeyle açtı. Sıcacık sarıldı bana. O an bütün günün ağırlığı sanki omuzlarımdan kalktı.

"Nasıldı diye sormayacağım."

"Yani iyi gibi ama ben anneme bizi söyledim."

Hayretle suratıma bakıyor.

"Ne dedi peki?"

"Bizden olmazmış falan filan. Boş işte."

"Canını sıkmadı değil mi?"

"Benim canımı sadece önemsediğim insanlar sıkar. Onlar da çok az."

"Peki ben var mıyım o insanların içinde?"

"Birinci sıradasın hem de."

"Ben senin canını sıkacak bir şey yapmam. Sana zarar veren en son kişi bile olmak istemem."

"Ben sana sahip olduğum için çok şanslıyım."

"Ben de öyle. Eh, hadi bakalım, gidiyoruz."

"Nereye?"

"Alışverişe. Sevgilimle bir alışveriş de mi yapmayalım?"

"Yani olur da ben önce eve uğrayıp bir üstümü değiştirip gelsem olur mu?"

"Olur ama sadece on dakikan var."

"Yirmi de tamam olsun."

"Süren başladı."

Ayağa kalkıp tam gidiyordum ki...

"Hey, bir şey unutmadın mı?"

Diyerek isyan etti. Unutmadım da sen hatırlat istedim.

Uzunca dudaklarından öpüp yanından ayrılıyorum.

Hemen üzerimdeki elbiseden kurtulup beyaz tişört, siyah deri ceket giyip altına da geniş siyah bir kumaş pantolon geçirip evden çıkıyorum.

Dışarı çıktığımda Atakan'ın çoktan arabayı çalıştırdığını gördüm. Şoför koltuğunun yanındaki koltuğa oturup kemerimi bağladım.

"İki dakika geç kaldın."

"Normal olarak tabii."

"Bunu da yazdım deftere. Akşam hepsini ödersin artık."

"Büyük bir zevkle öderim."

Diyerek arsızca gülüyorum.

Geçtiğimiz kilometreler arkamızda kalırken alışveriş merkezine geliyoruz. Önce birkaç mağaza gezip bakınıyoruz. Birkaç kıyafet deniyoruz ama bize göre pek bir şey yoktu.

En son tişörtlere bakarken Atakan elinde toz pembe, ince askılı, yırtmaçlı bir elbiseyle çıkıp geliyor.

"Aşkım, bunu denesene. Sana çok yakışır."

"Olur, madem sen beğendin."

Elbiseyi alıp kabine giriyorum. Üzerimdekileri çıkarıp elbiseyi giydikten sonra saçlarımı da dağınık topuz yapıp çıkıyorum.

Atakan kanepede oturmuş telefona bakıyordu.

"Nasıl olmuş hayatım?"

Elini çenesine dayayıp hayranlıkla izliyor beni.

"Sadece birkaç saat seni böyle izleyebilirim."

"O kadar vaktimiz yok ama."

"Bunu kesin alıyoruz, değil mi?"

"Evet, evet. Alıyoruz."

Kasaya gittiğimizde Atakan ödemeyi yapıyor. Oradan yemek yemeye gidiyoruz ama Atakan aceleci davranıyor çünkü bir an önce eve gitmek istiyor.

"Ne acelen var senin bu kadar?"

"Anlamıyor musun? Çok özledim seni."

"Anlıyorum ama acele etme. İstediğini alacaksın."

"Biliyorum ama hemen istiyorum."

Daha fazla duramadı zaten. Arabaya bindiğimiz gibi eve gittik.

Kapı kapanır kapanmaz bana sarıldı. Gün boyunca biriktirdiği özlemi sanki tek bir sarılmaya sığdırmaya çalışıyordu. Dudakları dudaklarıma değdiğinde ben de ona karşılık verdim.

Bir süre sonra beni kucağına alıp yatak odasına götürdü. Odanın kapısı kapandığında dışarıdaki bütün dünya geride kalmış gibiydi.

Bütün gün yaşadıklarım, annemle yaptığım tartışma, içimdeki o kimsesizlik hissi… Hepsi bir anda uzaklaştı.

Atakan'ın yanında kendimi güvende hissediyordum.

O gece birbirimize sarılarak, uzun uzun konuşarak ve arada birbirimizi öperek geçirdik. Bazen kelimeler gereksizdi. Sadece yanında olmak bile yetiyordu.

Bir ara ona sarılıp gözlerimi kapattım.

"Atakan..."

"Hı?"

"İyi ki varsın."

Saçlarımı okşadı.

"Sen de iyi ki varsın."

Bir süre sessiz kaldık.

Sonra yüzüme bakıp gülümsedi.

"Bugün canını sıkan her şeyi unut."

"Sen yanımdayken zaten unutuyorum."

Beni kendine biraz daha yaklaştırdı.

"Bu gece sadece ikimiz varız."

Gülümsedim ve başımı göğsüne yasladım.

O an gerçekten kimsesiz olmadığımı hissettim.

Çünkü annem gitmiş olabilir, hayatım değişmiş olabilir, her şey darmadağın olmuş olabilir...

Ama yanımda Atakan vardı.

Ve ben, ilk kez bir yere aitmişim gibi hissediyordum.