34. Bölüm - yazar okulda

34. BÖLÜM - YAZAR OKULDA

Atakan ile doğru düzgün yüzleşmedik ama o günden sonra da hiç konuşmadık karşı karşıya da geçmedik ve tam bir hafta geçmişti ben onu arayamazdım zaten arasam sesimi duyar duymaz kapatırdı telefonu ama neyse ki aklımız çalışıyor da başka bir yöntem buldum.

Keyifle sabah uyandığım gibi süslenmiş püslenmiş hazırlanmıştım Burçin de birkaç gündür bende kaldığı için bu cıvıl cıvıl halimi bu süslenmiş halimi elbette ki merak ediyordu.

"Hayırdır ne bu Neşe nereye gidiyorsun?"

"Atakan'ın okulunda misafir yazar olarak gidiyorum benim kitaplarım orada çok beğeniliyormuş gidip de biraz öğrencilerle kitap hakkında konuşayım"

Bunu söylerken arsız gülüşünü de saklayamıyordum elbette ki ama o ne demek istediğimi çok iyi anlamıştı.

"Vallahi senden korkulur peki onun dersine nasıl denk getirmeyi düşünüyorsun?"

"Onu da hallettim canım tabii birkaç tanıdığı araya koymak zorunda kaldım ama olsun"

"Bak ne diyeceğim ben de seninle geleyim belki başka bir şeyler de yapabiliriz"

"Ben de sana onu söyleyecektim hadi koş hazırlan"

Burçin benden aldığı talimatla birlikte hemen gidip hazırlanıp tekrar yanıma dönüyor birkaç tane kitap ve örnek dergiler falan götürüyoruz tabii bütün bunlar bahane ama Atakan onun için gittiğimi anlamasın diye elbette ki bir şeyler anlatmak zorundayım hoş tabii ne kadar anlatsam da inanmayacak da neyse.

İstanbul'daki orta düzeyde bir lisede edebiyat öğretmenliği yapıyordu tabii benden sonra hayatını durduracak değil de elbette ki devam ediyordu.

Okula girdiğim an birkaç kişi beni tanıyıp hemen yanıma geldi fotoğraf çektirmek isteyenler elindeki kitabı imzalatmak isteyenler elbette ki hepsini vakit ayırdım ama zaten imza vermek ve yazarlık hakkında konuşmak için geldiğimi söyledim hepsi de çok sevinmişti özellikle okul müdürü böyle bir teklifin benden gelmiş olmasına çok mutlu olmuştu.

Okul müdürü bizi kapılarda karşılayıp yanındaki birkaç öğretmen ve yardımcısı ile birlikte büyük bir ilgi göstermişti çay kahve mi dersiniz büyük sohbetler mi dersiniz bilemedim ama benim her saniye içimde büyüyen sıkıntı kemirmek de kalmıyor Bir an önce sonuca ulaşmak istiyor.

Müdür odasındaki karşılıklı kanepelerde oturmuşken tırnaklarımı elime geçirmemek için zar zor sabrediyordum çünkü bir an önce atakan'ın dersine girip kitap tanıtımını bahane edip onu görmek istiyorum.

"Müdür bey izninizle biz artık tanıtıma başlayalım"

"Elbette elbette size yardımcı olsun arkadaşlar"

Müdür yardımcısı da bizimle gelip üst katta atakan'ın şu an ders verdiği sınıfa götürdü kapı açılırken heyecandan ne yapacağımı şaşırmıştım önce okul müdürü'nün yardımcısı sonra Burçin hemen ardından da ben girdim Atakan ilk iki kişi görünce şaşırmadı elbet ama beni görünce yüzündeki ifade birdenbire değişti sanki ne arıyorsun burada der gibi.

"Kusura bakmayın Atakan hocam dersinizi bölüyorum ama"

"Estağfurullah ne kusuru buyurun"

Müdür yardımcısına sahte bir gülümseme yaparak geriye çekiliyor müdür yardımcısı sınıfın ön tarafındaki orta boşlukta durup neden geldiğimizi anlatmaya çalışırken birkaç kişi de benim kim olduğumu tanıyarak heyecanla kendi aralarında konuşmaya başladı.

" Evet arkadaşlar son zamanlarda popülerliği ile adından çok kez söz ettiren bir yazarımız okulumuzu ziyaret etmek istedi biz de bu güzel teklifi geri çeviremedik tam da edebiyat dersi için harika bir konu olmuş oldu size biraz kitaplar ve yazarlık hakkında bilgi verecek"

Öğrenciler hemen bu konu hakkında fikirlerini belirtmek için söz almadan konuşmaya başladılar elbette ki bu biraz gürültüye neden oldu.

Atakan evliliği hafifçe sıraya vurup gürültüyü susturmaya çalışıtı.

"Gençler biraz sakin olun elbette ki yazar hanım bütün sorularınızı cevaplayacak"

"Hocam kitapta imzalata biliyor muyuz?"

Atakan cevap vermeden hemen ben atladım.

" Evet evet önce biraz yazarlık hakkında ve kitaplar hakkında konuşalım sonra imzaları da vereceğim. "

Sorularına cevap bulmuş gibi sevinerek hemen beni dikkatle dinlemeye başlıyorlar. Müdür yardımcısı ve Burçin sınıftan çıkıyorlar elbette Burçin çıkarken bana göz kırpıyordu gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdıktan sonra bütün dikkatimi toplayarak sınıfa döndüm.

Atakan sanki karşısında film oynuyormuş gibi camın kenarına geçip kollarını önünde kavuşturarak beni izlemeye başladı yüzünde de memnuniyetsiz bir ifade vardı.

Ben çok geçmeden kitaplar ve yazarlık hakkında konuşmaya başladım ama sorulan sorular daha çok nasıl yazar olduğumla ilgiliydi.

" Gerçekten çok merak ediyorum nasıl yazar oldunuz buralara nasıl geldiniz?"

Gülümseyerek elimdeki kitabı masaya bırakıp sorularını elbette ki cevaplamaya başlıyorum.

"İlk kitabını yazmaya başladığımda lise son sınıftaydım annemle babam o zaman boşanalı 4 yıl olmuştu. Tabii o zamanlar bazı psikolojik sorunlarla baş etmeye çalışırken herkesin o dönem popüler olarak kullandığı bir kitap okuma uygulaması vardı. Kendi kendime neden ben de burada bir kitap yazmıyorum dedim ve yazım yanlışlarıyla dolu İlk bölümümü yayınladıktan bir gün sonra sabah uyandığımda telefonuma gelen yüzlerce bildirimle karşı karşıya kaldım. Benim yazımı yanlışlarıyla dolu olarak düşündüğüm kitabım çok beğenilmişti tabii o zamanlar benim için daha önemli olan bir şey vardı?"

"Ne vardı peki?"

Diyerek ön sırada oturan güzel kız hemen sorusunu yöneltiyor bana.

" O dönem bir edebiyat hocam vardı ben o okula yeni gitmiştim ve edebiyat öğretmenim o kitabımı küçümseyerek eleştirmişti yazım yanlışlarını çok dikkate almıştı"

Bunu söylerken atakan'ın olduğu tarafa dönüyorum ve yüzündeki ifade biraz olsun değişiyordu sanki ilgisini çeker gibi ama sanki ben olduğumu söyleme der gibi bakıyordu.

" Neyse ben de bunu hırs bilip öğretmenimi etkilemek için daha iyi bölümler yazmaya çalıştım ama her seferinde bir eksik buluyordu"

Anladım bu hikaye tatlı bir rekabete dönüştüğü için öğrencileri gülümsetmeye yetmişti.

" Evet şimdi boş verelim bunu aranızda yazar olmak isteyen var mı?"

Sınıfta Kalkan birkaç tane parmağı görünce sevinmiştim çünkü genç yazar adaylarımız vardı. Yazarlık hakkında romanlar hakkında gençliğe hitap eden kitaplar hakkında bir sürü konuştuktan sonra birçok kişinin kitabını imzalattım fotoğraf çekindim. Ders bitimine 5-10 dakika kala da işim bittiği için sınıftan çıkma kararı aldım.

"Çok teşekkürler hocam dersimizi bana ayırdığınız için"

İşimin bitmesinden memnun kaldığı her halinden belli olacak şekilde sırıttı.

"Ne demek yazar hanım şeref verdiniz"

Bir an önce gitmemi ister gibi kapıyı açıp bana yol verdi. Yüzüne karşı sıcak bir gülümseme ile baktıktan sonra kazandığım küçük zaferle birlikte sınıftan mutlulukla ayrılıyorum ama bana verilen sürenin sonuna gelmiştim gün boyu okulda kalacaktım ama onu görmeye olasılığım çok düşük çünkü beni görmemek için elinden gelebilecek bütün çabayı harcayacaktır.

Neyse biraz soluklanmak için demin müdür yardımcısının işiniz bittiğinde öğretmenler odasında bekleriz dedi lafı aklıma geldi. Hiç vakit kaybetmeden öğretmenler odasına gittim dersi olmayan birkaç öğretmen vardı onlarla da konuştum hepsi o kadar samimi ve güler yüzlü ki beni çok sıcak karşıladılar birkaç dakika sonra müdür ve müdür yardımcısı da geldi.

Biz oturup sohbet ederken teneffüs zili çalmıştı müdür yardımcısı ve müdür kitap imzalatmak için gerekli alanı hazırlamak için gittiler öğretmenler de onlara yardım etmek için gitti öğretmenler odasında ben tek kalmıştım gitmeden bana bir fincan çay ikram etmişlerdi elime alıp camına doğru ilerledim dışarıdaki manzarayı izledim dışarıdaki öğrenciler bazıları futbol oynuyor bazıları basketbol oynuyor kızlar banklarda oturmuş Kendi kendilerine dedikodu yapıyorlardı bir an kendimi lisedeki öğrenci halimi hatırlamış gibi hissettim tabi o zamanlar benim çok arkadaşım yoktu hatta hiç arkadaşım yoktu O zamanki tek derdim atakan'ı daha doğrusu Atakan hoca mı etkileyebilmek için çok iyi bölümler yazmaktı.

Ben bunları düşünürken öğretmenler odasının kapısının açılması sesini duydum kim geldi diye umursamayıp dışarıyı izlemeye devam ettim ama gelen kişinin ayak sesleri bana yaklaştığında kafamı çevirip o tarafa baktım onu görmeyi beklemiyordum ama Atakan demek ki beni görmek istiyordu.

Kollarını tekrar göğsüne kavuşturduğunda anlamıştım karın ağrısı olduğunu ve konuşmak istediğini.

"Buraya gelmek için kimleri araya koydun?"

Oldukça küstah bir tavırla sorduğu soruya aynı şekilde cevap vermek isterdim ama şu an bunu yapamazdım çünkü giderken ona ilişkimiz için tamamen çabalayacağımı söylemiştim.

"Sana yalan söylemeyeceğim gerçekten birkaç kişiyi araya koydum hatta senin dersine denk getirebilmek için özel bir çaba harcadım"

"Evet bunu başardın ama başka şeyler başardığını söylenemez"

"O da olacak zamanla ben kafama koyduğum her şeyi yaparım tıpkı lisedeyken kitabımı beğenmen için elimden geleni yaptığım gibi"

"Ben de yalan söylemeyeceğim o kitabı en başından beri çok beğenmiştim ama sırf kibrimden söylememiştim"

"Zaten fark ettim beni çok iyi tanıyorsun insanların yüz ifadesinden bile ne düşündüklerini anlayabilirim"

"Evet seni gayet iyi tanırım senin buradaki süren sona erdi sanırım"

"Öyle düşünme hayat hiç ummadığımız anda başımıza neler getiriyor öyle değil mi"

Ben bunları söylerken kapı tekrar açıldı ve bu sefer gelen burçindi yüzünde anlam veremediğin bir gülümseme vardı Atakan daha fazla vakit kaybetmeden öğretmenler odasından çıktı Burçin de yanıma koşarak geldi.

" Tahmin et ben senin için ne yaptım?"

" Ne yaptın?"

" Hani sen asıl mesleğin olarak bilgisayar mühendisliği yapıyorsun ya"

"Evet yapıyorum ne oldu ki?"

"Ha işte yeni dönem başı olduğu için bilgisayar dersi ve teknoloji dersine girebilecek bir öğretmen henüz bulamamışlar ben de senin yarım dönemliğine bu derslere girebileceğini söyledim ve bilgisayar mühendisliği kartını da gösterdim"

"Sen ciddi misin bu çok iyi bir haber"

"Çok ciddiyim onlar da kabul etti ama sana sormadan da onay vermek istemediler"

"Sormalarına bile gerek yok çoktan kabul ettim bile"

"Harika ve bunun yanı sıra arada bir okuma saatleri yapmanı istiyorlar"

"Hallederiz hallederiz buraya gelirken gerçekten çok komik değil çok teşekkür ederim Burçin hepsi senin sayende"

Sevinçle arkadaşıma sarılırken birkaç ayımı daha atakanın yanında geçirmenin mutluluğu içerisinde yerimde duramadan resmen zıplıyordum. Ee benden kurtulmak o kadar kolay değil Atakan bey pardon Atakan hocam.