15. Bölüm -ilk öpücük

#15. BÖLÜM - İLK ÖPÜCÜK

Sabah güneşi yüzüme ilk vurduğunda ağrıdan kıpırdayamayan bedenimi doğrultamaya çalışıyordum. Neredeyim ben diyerek etrafa bakındığımda dün gece olanlar beynimde bir bir şimşek yakmayı başardı. Balo bayılma Atakan hoca nın kucağı yağmur yüzleşme ve en son burası of neler olmuş ya öyle. Telaşla etrafa bakındım burda mı diye oh çok şükür ki yok herhalde yatak odasında falan.

Dün akşam beni yanlız bırakmadı o halde gitmeme izin vermedi bana sahip çıktı ıslak kıyafetlerle kalmama izin vermedi tahminimce üzerimi örten de oydu. Dün akşam onu siyah smokinli takım içinde görünce nedense kendi kendime onun olmak istediğimi düşündüm. Onun hayatındaki kız çok şanslı olacak farkındayım O kız neden ben olmayayım ki ama bu imkansız.

Kanepeden kalkmaya çalışırken ayak seslerini duyduğumda sessizce çıkıp gitme fikrin tamamen suya düşmüştü çünkü o çoktan uyanmış yanıma gelmişti bile.

"Günaydın daha iyi misin?"

"Evet yalnız bırakmadığınız için teşekkür ederim sanırım artık gitsem iyi olacak"

"Annen bu saate kadar senden haber alamadığı için merak etmediğine göre gitmeni gerektirecek bir durum yok"

Bilerek mi yapıyor bilmiyorum ama canımı acıtıyor gerçekten.

"Evet farkındayım zaten onunla bir ilgisi yok benden günlerce haber almazsa merak etmez"

"Dün akşam konuşacaktık ama uyuya kaldığın için uyandırmak istemedim. Anlat bakalım neler oldu"

Gelip tam yanıma oturdu ben yüzüne bakmıyordum karşı duvara bakıyordum ama onun bakışları benim üzerimdeydi her an bunu hissedebiliyordum.

"Bir şey olmadı"

"Yağmur altında söylediklerin hiç de bir şey olmamış gibi değildi gerçekten endişeleniyorum senin için"

"Endişelenmenizi gerektirecek bir durum yok dedim ya ben iyiyim ve artık gitmeliyim"

Ayağa kalktığımda kolumdan tutup beni tekrar yerime oturtturdu.

"Konuşmamız daha bitmedi ailenle aranda ne var dün gece bayılmanın sebebi annen mi?"

"Beni anlamazsınız kimse anlamaz"

"Ben anlarım annenle aranda ne var"

"Ondan nefret ediyorum"

"Bunun farkındayım ama nasıl bir insan annesinden nefret edecek duruma gelebilir ki"

"Nasıl bir insan kendi kızından nefret edebilecek duruma gelebilir"

"Gerçekten kolay şeyler yaşamadığını farkındayım ama kendi içinde yaşayarak bu işleri daha çok zorlaştırırsın ben sana yardımcı olmak istiyorum"

"Daha önce benimle bu kadar ilgilenen olmamıştı sorunlarımı kendi sorunları gibi gören benim dertlerim için üzülen biri olmamıştı ve bu gerçekten paha biçilemez ama bunu neden yapıyorsunuz?"

Bunları söylerken dik dik gözlerinin içine bakıyordum O da gözlerimin içine bakıyordu ama bu sorudan sonra gözlerini kaçırdı.

"İnsan değer verdiği kişilerin üzülmesini istemez"

"Bana değer mi veriyorsunuz?"

"Çok fazla hemde"

"Peki madem merak ediyorsunuz anlatayım annemin de babamın da beni istediğini düşünmüyorum zaten öyle olsa velayeti almamak için kavga etmezlerdi şimdi ise annem yakında başka biriyle evlenecek bir iki gün içerisinde babam da beni almak istemeyecek o karşınızdaki apartmanın dairesinde tek başıma yaşamaya başlayacağım bugüne kadar zaten kimsesiz olduğumu düşünüyordum şimdi gerçekten somut anlamda kimsesiz olacağım babam bugün gelecekmiş ama beni görmek için değil bazı şeyleri konuşmak için zaten bir iki gün içinde de dönüp gider çünkü hayatında benden daha önemli bir kişi daha var şu anki evliliğinden olan kızı bazen o kızından o kadar çok kıskanırım ki onu çünkü bana vermediği sevgiyi ona veriyor hiçbir doğum günüme gelmedi ama o kızının hiçbir doğum gününü kaçırmaz biliyorum o kızı daha 3-4 yaşında ama elimde olmayan bir kıskançlık var ona karşı annem de sen zaten benden nefret ediyor hatta evlenmek için gün sayıyor benden kurtulacağı günü iple çekiyor yani anlayacağınız benim hayatım berbat hocam bu berbat hayatımı dinlediğiniz için teşekkür ederim"

Bütün bunları bir nefeste söyleyip ayağa kalkmıştım dış kapının oraya gidene kadar hiç konuşmadım ama arkamdan gelen ayak seslerini duyduğumda bir şeyim benim gitmeme izin vermediğini anlamıştım lütfen gitmeme izin verme de senin yanında kalayım diye geçirdim Kendi içimden.

"Ben daha söyleyeceklerimi söylemedim ama nereye gidiyorsun"

"Bir şey söylemenize gerek yok ben anlayacağımı anladım dinlediğiniz için gerçekten teşekkür ederim artık gitsem iyi olacak sizinle daha fazla başınızı ağrıtmak istemem"

Gitmek için açtığım dış kapıyı serçe kapattıktan sonra tekrar elimden tutup beni iyice kendine yaklaştırdı.

"Gitmene izin verdiğimi hatırlamıyorum"

Artık tamamen aramızdaki saygıyı bozmamak için kullandığım kelimelerden sıyrılarak ona sen demeye başlamıştım.

"Lütfen bırak gideyim"

"Bir yere gitmeni istemiyorum benimle kal"

"Ben bu dünyaya ait değilim burada beni seven kimse yok neden anlamak istemiyorsun"

"Var farkında değilsin seni seven biri var"

"Kim var örnek göster o zaman bana"

Yüzüme baktığı Derince yutkundu ve hiç düşünmeden cevabını verdi.

"Ben anladın mı ben hem de öyle öğrencisine yakınlık duyan bir öğretmen gibi değil gerçekten öğrencisine olmaması gereken derecede aşık olmuş bir öğretmen gibi"

Bunu duyunca aynı anda hem Sevinç hem üzüntü yaşadım çünkü birbirimiz için çok farklıyız ayrı dünyaların insanlarıyız yan yana olamayız.

"Böyle bir şey yok ne düşündüğünün farkında değilsin"

"Ben gayet ne düşündüğümün farkındayım eğer bugün gitmene izin verirsen kalbinin daha fazla kırılması için yol açmış olurum"

"Böyle olmaz çünkü sen benim öğretmenimsin"

"Okulda öyle olabilir ama dışarıda sıradan iki insandan farksız bu evin sınırları içerisindeyiz ve ben sana bunu söylüyorum hiç korkmadan seni seviyorum ve sana aşığım senden vazgeçmek gibi bir niyetim yok dün akşam kendi kendime bu kız benim olmalı hiç kimsenin olmamalı dedim ve öyle de olacak"

Gözlerimin içine dim dik bakarak söylediği sözlerin ardından tamamen ona teslim olmuştum. Biraz daha baktıktan sonra hiç düşünmeden dudaklarımızı birleştirdi. Önce yavaş ve sakince sonra tamamen onun olmamı ister gibi delicesine öptü.

Bir kolu belime dolandığında ben de artık kendime savaşmayı bırakıp kollarımı boyuna dolayıp iyice öptüm onu sanki onun olmak ister gibi sanki yıllardır sevgiye aç kalmış bedenimin sıcak bir öpücükle tekrar can bulması gibi sanki koca bir okyanusun ortasında bana atılan bir can simidi gibi sıkı sıkı sarılıyorum ona bir daha hiç bırakmamak ister gibi.

Arkadaşlar yeni bölüm geldi beğenip yorum yapar mısınız lütfen elimden geldiğince düzenli bölüm atarak sizi bekletmemeye çalışıyorum lütfen siz de emeğime karşılık beğenip yorum yapın. Bir sonraki bölüm artı 18 olacak ona göre haber vermek istedim iyi okumalar