24. Bölüm - yolculuk

24. BÖLÜM - YOLCULUK

İstanbul'a gitme kararı aldığımızdan beridir her şey tahmin ettiğimden bile çok daha hızlı ilerliyordu İstanbul'da bizim için bir ev tutulmuş bile atakan'ın İstanbul'daki eski okul arkadaşları çoktan her şeyi ayarlamış bu kadar vefalı dostlar olduğunu gerçekten bilmiyordum tek merak ettiğim şey atakan'ın benden onlara bahsettiğimi açık açık sormadım sorma gereği de duymadım aslında ne de olsa gidince görecektik.

Benim oturduğum ev kiraydı atakan'ınki de kiraydı bu mobilyaların ya da bu evde olan hiçbir şeyi istemiyordum bu fikrimi de açık ve net bir şekilde atakan'ın söyledim hiç sorun değil mobilyaları satarız ev sahibine de artık burada oturmayacağını söylersin dedi. Toparlanmaya başladığımızda her şeyin ne kadar ciddi olduğunu fark etmiştim zaten okul kaydımı da dün aldırmıştım yarın sabah atakan'la birlikte okula gidip son kalan eşyalarımızı alacağız muhtemelen herkes bizim sevgili olduğumuzu duymuştur okul yönetimi duymasa da öğrencilerin hepsi biliyordur.

Bu kesinlikle beni gram ilgilendirmiyor annemi sabah arayıp atakan'la birlikte İstanbul'a gideceğimi söyledim ne kadar itiraz etse de hayatıma karışmaması gerektiğini artık benimle ilgili bir rol oynamadığını söyledim. Beni çok şaşırtacak bir şey söyledi Bir şeye ihtiyacın olursa ya da gitmek istediğin bir yer olursa kapım sana her zaman açık dedi beni hayatında istemeyen kadın bunları söylüyordu gerçekten tuhaftı. Babama da anlattım O anneme göre biraz daha sakin karşıladı tek bir farkla o sevgilimin öğretmenim olduğunu bilmiyordum eğer ya da geç öğrenecekti ama şu an öğrenmesine gerek yok çünkü o kendi hayatı ve kendi ailesiyle ilgileniyordu.

Ben bu evde kalan son eşyalarımı da toparladıktan sonra kapıyı çekip çıktım anahtarı da ev sahibine verdim hiçbir şeyi istemiyordum sadece bana ait olan özel şeyleri almıştım bu gece atakan'da kalıp yarın sabah işlerimizi hallettikten sonra yola koyulacaktık. Atakan'ın dairesinin kapısını çalarken yaptığım şeyin gerçekten ne kadar doğru olup olmadığını düşünüyorum çünkü hala içimde bir boşluk hissi vardı evet İzmir'i hiçbir zaman sevmemiştim ama bütün hayatımda burada geçmişti şimdi yeni bir şehir yeni bir ortam yeni bir okul bana nasıl gelecek bilmiyorum şanslı olduğumu düşünüyorum çünkü atakan'ın öğretmenlik yapacağı okulda eğitim hayatıma devam edeceğim bana kalsa tamamlamayacaktım direkt üniversite sınavlarına girecektim ama atakan'ı tamamlamam gerektiği konusunda beni çok net bir şekilde uyardı ben de onun sözünü dinledim.

Kapıyı açtığında yüzündeki o güzel tebessümü görünce bütün eksi düşüncelerim bir anda kayboldu ona sarılıp kokusunu içime çekerken hiç olmadığım kadar mutlu hissediyorum kendimi ama nedense bir yanım da çok büyük bir boşlukta hissediyordu.

"İyi misin bebeğim?"

"Evet evet gayet iyiyim"

Eşyalar yavaş yavaş toparlandığı için salonda oturamadık sadece yatak odasındaki eşyalar öylece kalmıştı onları da yarın sabah halledecektik o yüzden yatak odasına geçip yatağın üzerine oturduk.

"Aşkım bak gerçekten emin değilsen hiç sorun değil burada kalmaya devam edebiliriz"

"Eminim çünkü senin burada mutlu olmadığının farkındayım"

"Benim mutlu olabileceğim yer senin yanın bunu sakın unutma"

"Biliyorum O yüzden içim rahat benden yana bir sorun yok"

Ellerimi sıkıca tutup üzerine öptü tekrar tekrar bana sarılırken bütün sıcaklığını hissetmiştim.

"Beni yalnız bırakmadığın için gerçekten çok teşekkür ederim"

"Rica ederim unuttun mu benim tek ailem sensin"

"Seni hak edecek ne yaptım bilmiyorum"

"Çok şey kalbindeki güzellikle yeter"

"Bugün her zamankinden daha güzel görünüyorsun özel bir sebebi var mı?"

"Bilmem belki de seni göreceğim içindir"

"Bak ne diyeceğim evdeki bütün eşyalar toparlandığına göre yemek yapacak bir halimiz yok yemeğe gidelim yarın sabah da okuldaki bütün her şeyi hallettikten sonra bu berbat şehirden defolup gideceğiz"

"Ve ondan sonra da yeni hayatımız bizi bekliyor"

"Kesinlikle üzerime bir şeyler giyeyim sonra çıkarız"

"Burada bekliyor olacağım"

Gardırobundan kıyafetlerini alıp banyoya gitti sanırım önce duş alacak ben de yatağa uzanıp beklemeye başladım gözlerimi tavana diktiğimde gerçekten ilk defa mutlu olduğumu hissediyordum ama bir yanımda endişeliydi çünkü korkuyordum gerçekten ama neyden korktuğumu da bilmiyordum O yüzden bu beni çok fazla geriyordu.

Aradan 10 dakika geçtikten sonra nihayet Atakan da geldi gerçekten giymeyi bilen erkek derler ya şu an karşımda O şahıs duruyordu hem vücut yapısı hem de giyinmeyi bilmesi beni gerçekten ona daha çok aşık ediyordu. Elimden tutup beni yataktan kaldırdı evden ayrıldığımızda kendimi gerçekten huzurlu hissediyordum bu gece son güle güle İzmir senden kurtuluyorum.

Normalde her zaman beni şık restoranlara götürür ama bu sefer ikimiz için de biraz farklı bir durum vardı çünkü tamamen sahile gidip balık ekmek yemek istedik. Sahilde balık ekmek tezgahının önüne indirilmiş taburelereaburelere oturup denizin üzerine vuran ışığı izlemeye başladık.

Ellerimi tutmuş tamamen bütün sıcaklığını bana hissettirmeye çalışırken havanın hafif soğuk olması bana işlemiyordu. Bahar aylarına girdiğimiz için hava hem yağışlı hem de biraz soğuktu ama bu gece O soğukluk bana hissettirmiyordu bile.

"Vay be buradaki son gecemiz"

"Evet gerçekten tuhaf ben çok uzun zamandır burada değilim ama senin için yeni bir başlangıç olacak gerçekten İstanbul'a daha önce hiç gittin mi?"

"Evet gittim sadece tatil için birkaç haftalığına tabii o zamanlar güzel bir aileydik biz"

Bunu söylerken bile sesimin kırıp gelmesi ve başıma öne doğru eğmem onun dikkatinden kaçmadı hemen elini uzatıp çenemin altına koyup başımı kaldırıp gözlerimizi bir noktada birleştirdi.

"Eyme başını seni ilk gördüğümde anlamıştım bir şeylerin eksikliği ile yaşadığını ama bunun aile olabileceğini düşünmemiştim sanırım ikimiz de aynı yerlerden yaralıyız"

"Belki de bu yüzden birbirimize en iyi biz geliyoruzdur"

"Haklısın İnan bana çok mutlu olacağız"

"İnanıyorum ve sonuna kadar güveniyorum"

Ona inanmam ve güvenmem sanki onu çok mutlu ediyordu gözleriyle bana teşekkür eder gibiydi siparişlerimiz geldikten sonra yemeğimizi yiyip çok fazla orada vakit kaybetmeden eve dönüyoruz gece ilerlediği için yapacak başka bir şeyimiz de olmadığı için direkt yatağa geçiyoruz bütün bedenimi kolları arasına alıp sıkıca kavradıktan sonra nefesini ensemde hissederek uykuya dalıyorum.

Şu ana kadar onun kollarında uyuduğum en huzurlu gece diyebilirim umarım bundan sonraki bütün gecelerimiz böyle geçer.

Sabah alarmının sesi ile uyandıktan sonra hemen hazırlanıp evden çıkıyoruz işimiz uzun daha. Okulun olduğu sokağa girdikten sonra burada az ama yaşadığım anıları hatırlayınca ne kadar çok şey yaşadığımı fark ettim sonuçta bu okula gelmiş olmasaydım atakan'la hiçbir şekilde tanışmayacaktım. Arabayı bahçenin en sonuna park edip indik.

"Benim öğretmenler odasında birkaç eşyam var sen de eşyalarını alıp hemen yanına gel bir an önce kurtulalım şu lanet yerden"

"Tamam"

Atakan öğretmenler odasına ben de dolabımın olduğu koridora ilerledim sabah olduğu için henüz ders başlamamıştı ve bazılarının bana olan bakışlarını fark ettiğimde herkesin her şeyi bildiğini fark ettim ama umurumda olmadı sadece dolabıma yönelip içinde olan birkaç parça eşyamı aldım. Dolabımın kapağını kapatır kapatmaz Beliz ile karşılaştım yüzünde her zamanki o sinir bozucu ifade vardı.

"Vay be taş gibi adamı ayarttın şimdi de kaçırıyor musun?"

"Kuduruyorsun değil mi seni değil de beni seçti diye"

" Neyi kaçırdığını bilmiyor"

" Sence bilse yine de ister mi seni? "

" Merak ediyorum nasıl baştan çıkardın onu çırılçıplak karşısına mı geçtin? "

" O senin gibilerini yapacağı iştir ben bedenimi kullanarak bazılarını baştan çıkarmıyorum ha bir de sana şu kadarını söyleyeyim ilk önce aşık olan oydu ben değil ilk itiraf eden de oydu"

Yüzündeki ifade ne kadar kıskandığını ve ne benden ne kadar nefret ettiğini anlatıyordu onun bu halini görünce gerçekten zevkten uçacak gibi oluyordum.

" Onun altında kalarak eğlenmeye devam et sen"

" Benim yerime onun altında olmayı sen çok isterdin ama değil mi neyse sen de savaşı dene atakan'ın haber zevk verir mi bilmem ama"

Cevap vermesine izin vermeden oradan uzaklaştım merdivenlerden inerken de savaşla karşılaştım onun da yüz yüz ifadesi beliz'den farklı değildi.

" Sevgilinle beraber İstanbul'a gidiyormuşsun aldım haberlerini"

" Hepiniz duymuşsunuz size açıklama yapma gereği duymuyorum "

" Merak ediyorum onda olup da bende olmayan neydi? "

" Çok şey ama en basitinden örnek vereyim senin gibi tamamen beni cinsellik olarak görmedi bedenim için sevmedi sen sadece altına alabileceğin bir kız istedin"

"Sanki o farklı bir şey yaptı onunla yaptığını bilmediğimi mi sanıyorsun"

"Bu bir sır değil ki herkes öğrenmiştir ayrıca sana şu kadarını söyleyeyim 100 tane savaş gelse bir tane atakan'a değişmem kendinle onu bir tutmak zaten yaptığın en büyük hataydı neyse ki hepinizden kurtuluyorum"

"Sen öyle san senin de kullanıp bir kenara atar ihtiyacını giderdikten sonra kaç yaşında adam yakışıklı havalı durumu yerinde olan biri sence ciddi ilişki için seni mi tercih eder? "

" Beni tercih etmese sence İstanbul'a benimle gider mi bensiz gider terk eder giderdi çekip giderdi"

" Hayal dünyanda yaşamaya devam et Bir gün ayaklarıma kapanıp benden af dileyeceksin ama o zaman altıma almayacağım seni"

" Sen de hayallerinle yaşamaya devam et dünyada tek erkek sen kalsan bile sana bakmam"

Daha fazla cevap vermedi ben de konuşmak istemedim merdivenlerden hızlan inip öğretmenler odasının oraya gittim ben zaten gittiğimde kapı açıldı Atakan çıktı onun da yüzündeki ifadeden birilerine bir şey anlatmak zorunda kaldığını anlamıştım ikimiz de bir şey söylemeden arabaya bindik son bir kere eve uğrayıp gereken her şeyimizi aldık.

Tekrar arabaya binip bu mahalleden ve bu şehirden uzaklaşırken gerçekten kendimi rahatsız ediyordum.

" Okulda ne oldu diye sormayacağım az çok tahmin edebiliyorum"

" Ben de öğretmenler odasında ne olduğunu az çok tahmin edebiliyorum"

" Boş versene kimin umurunda bu bizim hayatımız herkesten ve her şeyden kurtuluyoruz buna sevinmemiz gerekiyor"

" Evet kesinlikle hadi biraz hızlı sür de bir an önce buradan kurtulalım"

" Nasıl istersen büyük bir zevkle"

Arabanın içinde tamamen aşkımızın sıcaklığını yaşayıp yolumuza devam ediyoruz önümüzde açılacak kilometreler geçilecek saatler var ama hiç sorun değil çünkü birlikte olduğumuz sürece her türlü zorluğun üstesinden geleceğiz.

(Selam arkadaşlar geç geldiği için kusura bakmayın ama ben hala hastayım ve hala geçmek bilmiyor bu lanet grip nereden geldi bilmiyorum her neyse sizleri daha fazla bekletmemek için yeni bölümü yazdım ve paylaşıyorum herkese iyi okumalar)