21. Bölüm işler karışıyor

# 21. BÖLÜM - İŞLER KARIŞIYOR

Evet, dönem ortası tatili bitmişti ve yeni dönem okul günümüz başlamıştı.

Okulda her saniye görebilsek de birbirimize bu bizim için aslında bir hasret kalma durumuydu. Ama artık işler karışmaya başlamıştı çünkü sürekli onun evine gidip gelmem mahalledeki insanların dikkatinden kaçmamıştı.

Onların ne düşündüğü elbette ki umurumda değil ama burada söz konusu sadece ben değilim. Atakan bu tür şeyleri önemsiyor mu bilmiyorum ama benim çok da önemsediğim söylenemez. Çünkü ne annem ne babam yanımda. Onlar olsa bile utanacak bir şey yaptığımı düşünmüyorum. Sevdiğim insanla birlikte olup onunla vakit geçirmek bana ayıp gelmiyor.

Burada yanlış anlaşılabilecek tek şey, onun benim öğretmenim olması ve benim onun öğrencisi olmam.

Bu konu ile ilgili kimseye tek bir kelime açıklamak zorunda değilim. Zaten kendimi açıklamak zorunda da değilim. Nasıl mutluysam ona göre yaşayacağım.

Yine de okulda beraber çok yan yana görünmemek için bu sabah beni okula bırakma teklifini reddettim. Okuldakiler aynı mahallede oturduğumuz için denk geldiğimizi sanıp zaten aynı okula geldiğimiz için beni bırakabileceğini düşüneceklerini tahmin etmiştik ama yine de bunu kabul etmedim.

Şimdi bir de bir avuç insanın hakkımızda dedikodu yapmasına katlanamam. Ben okuldan atılırım en fazla ama Atakan işinden olur ve ben bunu hiç istemem doğrusu.

Ve işte günlerimiz böyle geçiyor ama birbirimize hasret kalacak şekilde geçiyor. Bu durumdan en çok şikâyetçi olan hiç şüphesiz ki Atakan.

Her fırsatta bu isyanını dile getiriyor olsa da elimden bir şey gelmiyor. Yeni okul dönemi başladığı için öğrenci kayıtları, dönem dersleri derken mesai yapıyor. O yüzden de eskisi kadar görüşemiyoruz.

Her ne kadar okulda beni baştan aşağı gözleriyle süzse de bu onun özlemini gidermiyor maalesef. Benimkini de gidermiyor.

Bazen teneffüslerde koridorda karşılaştığımızda sadece birkaç saniyeliğine göz göze geliyoruz. Kimsenin fark etmemesi için hemen başka tarafa bakıyoruz.

Ama o birkaç saniye bile yetiyor.

Bazen onun gözlerindeki özlemi görüyorum, bazen de benim ona bakışımı yakaladığında hafifçe gülümsüyor.

İkimiz de aynı şeyi düşünüyoruz.

Bir an önce okulun bitmesini.

Akşam saatlerine doğru artık dakikaları sayıyorum. Eve gittiğimde bile aklım onda oluyor. Okuldan çıktığım gibi evin yolunu tutuyorum.

Birkaç saatlik daha işi olduğunu bildiğim için akşamı beklemeye karar veriyorum.

Odamı topluyor, yatağımı düzeltiyor, perdeleri kapatıyor ve biraz sakinleşmeye çalışıyorum. Günlerdir doğru düzgün vakit geçiremediğimiz için bu akşamı sadece birlikte geçirmek istiyorum.

Saat ilerledikçe heyecanım da artıyor.

Gözüm sürekli saatte.

Sonunda kapının zili çalıyor.

Bir saniye bile beklemeden kapıya koşuyorum.

Kapıyı açtığımda karşımda Atakan'ı görüyorum.

Üzerinde her zamanki deri ceketi var. Yüzünde ise günlerdir görmediğim o tanıdık gülümseme.

"Merhaba."

"Sonunda."

Daha fazla dayanamayarak ona sarılıyorum.

O da kollarını bana dolayıp beni sıkıca kendisine çekiyor.

"Çok özledim seni."

"Ben de seni."

Bir süre öylece sarılı kalıyoruz.

Sanki günlerdir birbirimizi görmemişiz gibi.

"İyi misin?"

"Şimdi iyiyim."

"Ben de."

Salona geçip yan yana oturuyoruz. Gün içinde yaşadıklarımızı birbirimize anlatıyoruz. Okuldaki komik olaylardan, öğretmenlerden, öğrencilerden, mahalledeki dedikodulardan bahsediyoruz.

Bir ara yüzündeki gülümseme kayboluyor.

"Bu mahallede konuşulanlar canını sıkıyor mu?"

"Hayır."

"Beni düşündürüyor."

"Benim için de önemli olan senin ne düşündüğün."

"Ben de seni zor durumda bırakmak istemiyorum."

"Sen beni zor durumda bırakmıyorsun. Sadece insanların ne düşüneceğini fazla düşünüyorsun."

"Çünkü seni önemsiyorum."

Elini tutuyorum.

"Ben de seni önemsiyorum."

Birbirimize bakıp gülümsüyoruz.

Sonra ayağa kalkıp mutfağa geçiyorum.

"Ne yapıyorsun?"

"Bir şeyler hazırlayacağım."

"Ben yardım ederim."

"Sen otur. Bugün zaten yeterince yoruldun."

"Sen de yoruldun."

"Ben seni görünce bütün yorgunluğumu unutuyorum."

Gülümseyerek bana bakıyor.

"İşte bunu duymayı özlemişim."

Akşam boyunca birlikte yemek yiyor, müzik dinliyor ve uzun uzun konuşuyoruz.

Bazen hiçbir şey yapmadan yan yana oturmak bile yetiyor.

Gece ilerlediğinde başımı onun omzuna yaslıyorum.

"Keşke her gün böyle olabilse."

"Olacak."

"Gerçekten mi?"

"Gerçekten."

"Nasıl bu kadar emin olabiliyorsun?"

"Çünkü ne olursa olsun birbirimizi bırakmayacağız."

İçimde garip bir huzur oluşuyor.

Son günlerde okul, mahalle ve insanların söyledikleri yüzünden kafam o kadar dolmuştu ki ilk kez hiçbirini düşünmüyordum.

Sadece onun yanında olduğumu hissediyordum.

Atakan saçlarımı okşarken gözlerimi kapatıyorum.

"Bugün seni kaybetmekten korktum."

"Neden?"

"İnsanların söyledikleri yüzünden."

"Ben insanların ne söylediğine göre yaşamıyorum."

"Ben de yaşamıyorum. Ama seni kaybetme ihtimali beni korkutuyor."

Başımı kaldırıp yüzüne bakıyorum.

"Beni kaybetmeyeceksin."

Elimi sıkıca tutuyor.

"Umarım."

"Umut etme. Bil."

Gülümsüyor.

"Tamam. Biliyorum."

O gece uzun zamandır ilk kez okulun, mahallenin ve insanların ne söyleyeceğini düşünmeden uykuya dalıyorum.

Ama içimde bir his var.

Sanki bu huzur uzun sürmeyecek.

Çünkü hayatımızdaki işler gerçekten de karışmaya başlamıştı.