28. Bölüm - zevk

# 28. BÖLÜM - ZEVK

Akşam yemeği düşündüğümden de sessiz geçiyordu. Karşımda duran adamı sanki ilk defa görüyormuşum gibi her detayıyla inceliyordum.

Kahverengi gözleri, biçimli kaşları, kusursuz burnu, oldukça dolgun dudakları ve keskin yüz hatları... Sadece bunlar da değil; konuşması, bakışı, bana dokunuşu... Her şeyini sanki ilk kez fark ediyormuşum gibi hissediyordum.

Sanki karşımda oturup sakin bir şekilde yemek yiyen adam, aylardır aynı evde yaşadığım adam değildi. İlk defa gördüğüm biriydi.

"Bir sorun mu var, hayatım?"

Kendi kafamdaki düşüncelerim neyse ki sessizdi. Dalıp gittiğim için onun da bana dik dik baktığını fark etmemiştim.

"Evet, evet. Gayet iyiyim."

"Bir tuhaf bakıyorsun da yüzüme. Bir sorun mu var?"

Bu basit konu benim için bir sorun değildi ama onun için sorun olur mu bilmiyordum. Başka bir kadın olsa belki onun için çok büyük bir mesele olurdu.

"Sorun ne, hayatım?"

"Büşra."

Ağzımdan çıkan sözcüğün ben bile farkında değildim.

Büşra kelimesi dudaklarımdan dökülür dökülmez Atakan'ın yüzü birdenbire değişti. Kağıt gibi bembeyaz oldu. Sanki vücudundaki bütün kan çekilmişti.

"Onunla aranızda bir şey mi yaşandı? Sana bir şey mi dedi?"

Tam da tahmin ettiğim gibi... Ağzımdan laf mı almaya çalışıyordu, yoksa açık açık mı soruyordu bilmiyordum. İlk defa bir şeyi kestiremiyordum.

"Hayır. Sadece sana olan bakışlarından rahatsız oldum başta ve sonra..."

"Sonra? Sonra ne oldu, hayatım?"

"Bugün geldiklerinde konuşmalarına kulak misafiri oldum."

Atakan derin bir nefes aldı.

"Bak, ne duydun veya ne söylediler bilmiyorum ama hiçbiri doğru değil, tamam mı? Büşra ile aramızda hiçbir şey yaşanmadı. Ona karşı hiçbir şey hissetmiyorum ve bu hayatta sevebileceğim tek kadın sensin."

Bunları söylerken bile bakışlarında bir tedirginlik vardı. Ellerini birbirine geçiriyor, parmaklarıyla oynuyor, ara sıra saçlarını karıştırıyordu.

Daha fazla dayanamayarak yerinden kalkıp yanıma geldi. Sanki gerçekten bir şeyleri kanıtlamak, bana hissettiklerini anlatmak ister gibiydi.

Ben ise oldukça sakin görünüyordum. Hafifçe gülümseyerek elimi yanağına koydum.

"Merak etme. Konuşulanlara kulak asmadım. Ayrıca o, Büşra'nın kendi düşünceleri. Ben sana güveniyorum."

Bu sözlerimin ardından yüzündeki gerginliğin yavaş yavaş dağıldığını gördüm. Derin bir nefes alıp verdi ve saçlarımla oynamaya başladı.

"Aşkım benim... Biliyordum. Bana güven. Hiçbir şekilde seni üzecek bir şey yapmayacağım."

"Sana güvenim sonsuz. O istediği kadar kendi hayal dünyasında yaşamaya devam etsin. Ama sen seçimini benden yana yaptın."

"Evet, kesinlikle. Senden başka biriyle olabileceğimi düşünme bile. Lütfen onu düşünüp de kafanı yorma."

"O benim düşüncelerime girecek kadar özel biri değil, merak etme."

Gülümsedi.

Ardından dudaklarıma kısa ve sevgi dolu bir öpücük bıraktı. O an aramızdaki bütün gerginliğin dağıldığını hissettim.

Bir süre öylece birbirimize sarıldık. Günlerdir biriken özlemimizi konuşmadan bile giderebiliyorduk.

Atakan kulağıma doğru eğilip alçak sesle konuştu.

"Seni çok özledim."

"Ben de seni."

"Bugün senden ayrı kaldığım her dakika çok uzundu."

Gülümseyerek ona baktım.

"Bu gece telafi edersin o zaman."

Dudaklarının kenarında yaramaz bir gülümseme belirdi.

"Harbi mi?"

"Elbette. Tabii önce bu masayı toplayıp mutfağı da halledip bulaşıkları yıkadıktan sonra."

Başını iki yana sallayıp güldü.

"Sen çok fenasın."

"Kabul mü, değil mi?"

"Tabii ki kabul. Bunu kaçırır mıyım?"

"O zaman hemen başlamanı tavsiye ederim. Ben de seni odanda bekliyor olacağım."

"Bu sefer geldiğimde kafamdaki manzarayı görmek istiyorum ama."

"Göreceksin."

Atakan'ı biraz daha meraklandırdıktan sonra salondaki ve mutfaktaki dağınıklıkla baş başa bırakıp odasına kaçtım.

Arkamdan gelen seslerden onun gerçekten de işlerini hızlıca halletmeye çalıştığını anlıyordum.

Ben ise odasında onu beklerken biraz düşündüm.

Bugün yaşananların ardından içimde kalan bütün huzursuzluk gitmişti. Büşra'nın söyledikleri ne kadar can sıkıcı olsa da Atakan'ın bana karşı tavrı her şeyi açıklıyordu.

Bir süre sonra kapının önünden gelen ayak seslerini duydum.

Kalbim hızlandı.

Kapı açıldığında Atakan içeri girdi. Beni görünce yüzünde kocaman bir gülümseme oluştu.

Bir süre birbirimize sadece baktık.

Sonra yanıma gelip beni kendisine çekti.

"Gel buraya."

Kollarımı boynuna dolayıp ona sarıldım.

O gece uzun uzun konuştuk, güldük ve birbirimize sarıldık. Günlerdir aramızda biriken özlemi sonunda geride bırakmıştık.

Gerisini ise sadece ikimizin bildiği, bize ait bir geceye bıraktık.

---

Sabah gözlerimi açtığımda yanımda Atakan olmadığı için içimde kısa bir boşluk hissettim. Ancak banyodan gelen su sesi, hâlâ evde olduğunu kanıtlıyordu.

Yatakta biraz daha uzanmaya devam ederken kapı açıldı.

Atakan duştan çıkmıştı. Üzerinde havlusu vardı. Bana göz kırptıktan sonra dolaba yönelip kıyafetlerini seçmeye başladı.

Bugün okula gidecekti ama ben gitmeyecektim.

Giyindikten sonra yanıma gelip dudaklarıma güzel bir öpücük bıraktı.

"Bugün seni çok özleyeceğim."

"Dün geceden sonra mı?"

"Evet. Harika bir geceydi."

Gülümseyerek saçlarımı okşadı.

"Seninle geçirdiğim zamanın hiçbirini başka hiçbir şeyle kıyaslayamam. Seni seviyorum."

"Ben de seni çok seviyorum."

Bir an duraksayıp yüzüme baktı.

"Canını biraz sıktıysam kusuruma bakma artık."

Gülerek başımı iki yana salladım.

"Aramızda kusurluk bir şey kalmadı artık."

Arsızca gülümseyince o da güldü.

Son bir kez daha dudaklarımdan öptü ve odadan çıktı.

Ben de yatakta biraz daha vakit geçirdikten sonra kalkıp duşa girdim.

Dün gecenin ardından odanın dağınıklığına baktığımda yüzümde istemsiz bir gülümseme oluştu.

İçim huzurla doluydu.

Ne Büşra'yı düşünüyordum ne de söylediklerini.

O an bildiğim tek bir şey vardı:

Atakan beni seviyordu.

Ben de onu seviyordum.

Ve uzun zamandır ilk defa içimde hiçbir soru işareti kalmamıştı.