BERAT

Ben Berat Demirhanlı, Demirhalıların Sakat Ağası...

Asmin... Asminim... Güzel kokulum...

Onun ilk beni seçtiğini duyduğumda ne yapmaya çalıştığını hiç anlamamıştım. Aklımdan pek de iyi şeyler geçmemişti kabulüm ama kim sakat biriyle kendi isteğiyle evlenir ki?

Ben günlerce bu sorunun cevabını aradım durdum bir sürü şey de geçti aklımdan. Belki biriyle olmaktan korktu çünkü benimle olamayacağını biliyordu, belki tacize uğradı, o çarşafı vermekten korktu, belki de çok başka şey bir sürü ihtimali vardı ama bu ihtimalleri çökerten de birşey vardı o da güzel kokulumun o gün onca ağanın ortasına bir cesaret girip ben sadece Beratı isterim demesi, sakat olduğumu bile bile kalbi sakat olmasın diyip gene de vazgeçmeyeşi, aklımı o kadar bulandıruyordu ki bu kadının hareketleri neyi, neden, niye yaptığını asla anlamıyordum.

Hele o gün ilk günümüz ,gecemiz hatta ettiği laflar neden onlar değil de ben diyordum kendi kaderimi yazarım diyordu. Gerçekten de bir insan kendi kaderini başkalarının ellerine bırakmamak için bir hırs uğruna benim gibi biriyle mi evlenirdi??

Cesur bir karım vardı bunu biliyordum yaptıkları ve yapacaklarının tek sebebi de buydu ama ben o cesaretin yanında ne diye duruyordum bilmiyordum. Böyle cesur bir kadının yanına daha odasından bile çıkmaya, ailesiyle yüz yüze gelmeye cesareti olmayan bir sakat ne diye duruyordu. Bilmiyordum. Ben hala bu kadının beni neden seçtiğine anlam veremiyordum..

Öğrendiğim ilk anda Mustafa'ya ona dair ne varsa öğrenmesini işlemiştim bilmek istiyordum. Beni seçen bu kadının hayatını...

Ve elimde olan o dosyaya baktım.

Asmin Beyzade. 21 ile yeni girmiş, lise mezunu ve aynı liseden mezunuz, üniversiteye açıktan yazılmış ama sınavlara girmemiş, 4 tane abisi var ama ailesiyle arası iyi değil, genelde dışarı çıkmaz ve sadece toplu bir ortam da görünür. Bir atı var ve ne zaman dışarı çıksa o atıyla herkes görür onu... Bir teyzesi varmış ve onunda bir kızı. Teyzesi ailesinde en sevdiği kişiymiş ama onu da kanserden kaybetmiş. Kendi yaşlarında bir kuzeni var ama burada yaşamıyor.

Ve benim hayatıma giren kadına dair bildiğim tek bilgiler bunlardı tabi detaylarıyla...

İlk berdel kararını, Asmini duyduğumda istemiyorum diye defalarca söylemiştim bağırmıştım, kırmıştım, dökmüştüm ama kimse beni ciddiye bile almamıştı çünkü ben sakat ağaydım... Ama o zaman istemiyorum diye tüm konağı ayağa kaldırdığım o kadın şimdi İyikim olmuştu. İyiki vardı, iyiki benim yanımdaydı, iyi ki beni seçmişti ve iyi ki benim di.

Ben bu kadına dair herşeyi biliyordum ama herşeyi ondan duymak istiyordum çünkü o bana dair hiç birşey bilmiyordu ve bazı şeyleri hiç bir zaman da bilmeyecekti.

Onu incitmekten geçmişimle yaralamaktan çok korkuyordum ben belki şuan sadece sakatım diye ondan uzak duruyodum ya da durmaya çalışıyordum ama güzel kokulum bana dair birşeyler öğrenirse benden kendi gidecekti ve bu asla olmayacaktı ben öğrenmesine izin vermeyecektim. Ben ne kendimin ne de bir başkasının onu incitmesine kırmasına müsade etmeyecektim.

Ben sakatttım, oysa ıvıl cıvıl konuşan hareketiyle duruşuyla etrafına enerji saçan biriydi bu iki kişi birleşirse ne olurdu? Bu sorunun cevabını ne o ne de ben biliyordum bu sorunun cevabını kimse bilmiyordu ve sanırım bu sorunun cevabını biz yazacaktık... Ben yazacaktım...

Bana ağam dediğini ilk duyduğumda kızmıştım ona çok farklı şeyler düşünmüştüm. Ben ağa değildim çünkü bu haldeyken olmayacaktım da ben sadece sıradaki ağaydım ama o sırayı devredecektim. Ama o kadından bunu duymak bile beni mutlu eder olmuştu bir daha söylemiceksin diye kızmıştım ve o da bana inat diyordu bunu farkındaydım da ama iyi ki diyordu, ben bu kadına en başında kızdığım ve kızgınlığımın bile bir günde geçtiği o kelimeyi sadece onun ağzından duymak için dünyaları verirdim.

Ben ona kızamıyordum bile yaptığı bir harekete o an evet tepki veriyordum ama sonrası olmuyordu, ben bu kadına kızgın bile kalamıyordum.. Ona ilk kadın dediğimde verdiği tepki hala gözümün önünde o şaşkın bakışları anlık verdiği tepki öyle güzeldi ki yüzümdeki o gülümsenin sebebi sadece gördüğüm o güzellikti.

Gelinliğini açmam için yanıma gelişi o an dönmesiyle ilk defa bu kadar yakından baktım o güzelliğini o bakışlarını o an sadece izlemek istedim. Kalbimle aklım aynı fikirde değildi ama, biri evet biri asla diyordu sanki ve ben bu çıkmazın arasında sıkışıp kalıyordum.

Benden utanması yapacağı ufacık bir hareket için sanki saatlerce düşünüyor gibi davranması öyle güzeldi ki o halleri utanınca fark etmeden oynadığı o saçları, yüzüne düşen o gülümseme ben bu kadını hak edecek naptım dedirtiyordu. Gerçekden de ne yapmıştım da böyle biri gelmiş benim dünyama ışık olmuştu. Ama bir o bilmiyordu bu dünyaya ışık yaydığını. Onun bu hallerini görmek çok güzeldi. ama ben gene de ona nasıl davranıcağımı hiç bilemiyordum. Bir an geliyor aklımı dinliyor kızıyor kovuyur yanımda istemiyordum, ama öyle bir an geliyordu öyle bir bakıyordu, gülüyordu, konuşuyordu hatta dokunuyordu ki ben bu kadına hayır diyemiyordum ben o an sadece kalbimle hareket ediyordum.

Bir aklım bir kalbim devreye giriyor bazen ne yaptığımı neden yaptığımı bilmiyordum.

O gün... Ağlayarak odaya girip koşarak banyoya gitmişti bir anda neden böyle olduğunu anlamamıştım. Bana sadece "Bana güveniyor musun?" Demişti ve bu öyle bir soruydu ki sanki kalbimden vurulmuştum. İçime işlemişti o soru benim ve o gece ilk defa benimle uyumuştu o kokusunu ilk defa saatlerce içime çekebilmiştim. Muazzamdı.

Ama o korkusu kaçışı, sıçrayışları, ağlaması benim yüzümden olduğunu sanmıştım ama o aksini söylemişti. Söylese de sadece onu yatıştırmaya çalıştım o an ama bunun benim yüzümden olduğunu biliyordum. Ya da öyle sanıyordum...

Onun bana güveniyormusun diye sorduğu o soru neden bu kadar içime işlemişti peki? Belki de onun bana güvenmemesinden korkmuştum. Ben o eski Berat mıydım? Güvenilir, sözünün eri, vicdanlı. Belki hepsi vardı da ben vicdanımı, acıma duygumu yitirmiştim. Bunu biliyordum. Ve ne benim ne de ailemin canını yakanın canını yerinde bırakmazdım.

Yanıma gelmiş öylece yüzümü inceliyordu, o bunu farkında bile değildi belki ama bende bakışlarımı ondan alamıyordum. O bakışların bir sonu olsun da istemedim ama tepkisiz de kalamadım ilk defa öptüm onu...

Bunu kalbimi dinleyerek yapmıştım ama devamında dediğim o sözler kesinlikle kalbimin yapacağı bir hareket değildi. Bir oyun değildi...

Biz olalım...

O gittikten sonra bile dolandı aklımda biz gerçekten de olabilir miydik?

Sakat bir ağa, onun yanında duran bir kadın.

Biz olmayı ben becerebilecek mıydim? Ya Asmin ne olursa olsun benim yanımda kalmaya devam edebilecek miydi?

Tüm bir ömür sen ve ben olarak bu duygularla devam edebilecek miydi?

Ne seninle ne sensiz gibiydi o yanımda yokken onu istiyor onsuz nefes alamıyordum, ama an geliyor onun gitmesinden çok korkuyordum.

Asmin savaş veriyordu benim için bizim için ama ben o savaşa dahi nasıl bir tepki vereceğimi bilmiyordum, bir karşılık vermeli miydim, verirsem neler olurdu? Ben bu savaşla hele ki karşımda duran o kadınla, karımla nasıl başa çıkacaktım ben bilmiyordum.

Asmin, güzel karım, mis kokulum... Öyle bir girmişti ki hayatıma ben bunu yapmam dediğim ne varsa yapmıştım ve yapacaktım da buna emindim bu kadının tek bir kelimesi, anlık kokusu, gördüğüm saniyelik resmi bile bana her şeyi yaptırırdı.

Onu seviyor muydum? Ya da ona aşık mıydım? Zannetmiyordum, değildim. Bir insan bu kadar kısa da birine aşık olmazdı sevda böyle birşey değildi ya da olmamalıydı. Ben ona bağlanıyordum o dokunşuna, kokusuna, sesine beni çekiyordu bunlar ve ben ordan çıkmak istemiyordum.

Sevda neydi peki aşk neydi benim ona duyduğum bu duygunun adı neydi? Ben bu kadına bu kadar hızlı nasıl bağlanmıştım? Ne olmuş da o eski ben sadece bu güzel kokuluma karşı oluyordu.

Ben bu kadınla neden beni seçti diye kızarken iyi beni seçti diyeceğim bir noktaya gelmiştim. Bu olay nasıl olmuştu nasıl buraya gelmişti bilmiyordum belki bu aşk da değildi bunu da biliyordum ama bu hikaye sonsuz bir masal olacaktı ve masalın sonunu ben yazacaktım...

Bu bizim masalınız olacaktı.

~~~~~~~~~~

Bol spoiler iceren bir bölüm oldu.

Oy ve yorumlarınızı bekliyorum

Keyifli okumalar..