6. Bölüm: Yırtılan Hayallerin Gölgesinde

İşte bunu yapmayacaktın Harun... Sana az önce söyledim, "İstemiyorum," dedim. Ama sen, sanki kendi hayatının kararını değil de başkasının senaryosunu okur gibi, "İstiyorum," dedin. Kalbimin ortasına oturan o ağır taşla, kendi hayatımın ellerimin arasından bir kum tanesi gibi kayıp gittiğini hissediyordum. Salondakilerin gözlerindeki o bencil mutluluk, benim zifiri karanlığımdı.
*Ah Zeynep,* dedim kendi kendime, *neden oynadın ki bu iyilik rolünü? İstemiyorum deseydi, belki arkadaşım olabilirdi. Ama şimdi... Şimdi senden nefret ediyorum Harun.*
Karşımdaki koltukta oturmuş, hınzır bir tebessümle bana bakıyordu. O sırıtışı, kilitlenen zindan kapımın sesi gibiydi. Köşeye sıkışmış durumdaydım. Eğer şimdi çıkıp "Ben bu adamı istemiyorum!" diye bağırırsam, babam yerin dibine geçer, mahallede başı öne eğilirdi. Şimdilik sabredecektim. Sadece bir yüzük takılacaktı nasıl olsa. Evliliğe kadar geçecek o sürede, Harun’a hayatının en büyük pişmanlığını yaşatacaktım. Görsün bakalım, "İstiyorum" demek ne demekmiş...
Düşüncelerimin hırsıyla kavrulurken annemin sert dürtüklemesiyle sarsıldım:
"Hadi kızım, adettendir, kalk da kahveleri yap getir."
Gözlerim irice açıldı. *Kim, ben mi yapacağım?*
"Tamam anne," dedim dişlerimi sıkarak.
Mutfak koridoruna adım attığımda yengem de peşimden geldi. Beceriksizliğimi ve isteksizliğimi çok iyi biliyor olacak ki telaşla söze girdi:
"Kız sen şimdi heyecanlanırsın, yapamazsın. İlk günden rezil olmayalım dur, ben yapayım. Sen kendin yapmış gibi götürürsün."
Yüzüme zoraki ve eğreti bir gülümseme yerleştirdim:
"Sağ ol yengeciğim, eline sağlık o zaman."
İçimden bir hırs fırtınası kopuyordu. *Allah'ım deli olacağım ya, çok sıkıldım!* Aklıma birden mutfaktaki en eski intikam yöntemi geldi:
"Yenge, damadın kahvesine tuz koyalım mı?"
Yengem hemen başını iki yana salladı: "Yok kız, tuz eskiden 'Ben bu izdivacı nazikçe istemiyorum' demekmiş. Artık o adetler değişti, yapmayalım öyle şeyler."
İçimdeki ses acı acı güldü: *E ben de istemiyorum zaten ya!*
Yengem kahveyi büyük bakır cezvede pişirip o nostaljik, turuncu porselen fincanlara özenle paylaştırdı. "Tamam yenge, sen su bardaklarını götür önceden, ben tepsiyi getiririm," dedim. Yengem salona geçer geçmez tezgâha fırladım. Harun’un fincanını gözüme kestirip içine bir kaşık tuz, bir miktar sirke ve bulabildiğim en acı pul biberi döküp hızla karıştırdım. Aklı başına gelsin, bu kahveyle beraber benim acımı da yudumlasın istedim.
Gümüş tepsiyi iki kenarından kavradım. İnanılmaz bir titreme vardı ellerimde; zira bu süslü hizmet rolleri bana göre değildi. Mutfaktan çıkıp salona adım attığımda, annem gözleriyle Süleyman Amcaların olduğu tarafı işaret etti. Tam onlara doğru birkaç adım atmıştım ki, topuklularım halının kenarına takıldı.
Zaman sanki durdu. Tepsi elimden kaydı, içindeki kahveler ve fincanlar büyük bir gürültüyle parkeye saçıldı. Ben de kendimi dizlerimin üzerinde, dökülen sıcak kahvelerin ortasında buldum.
Planım elimde patlamıştı. Sakarlığımla annemin yüzünü kara çıkarmıştım ama umurumda bile değildi. Hatta bu durum işime gelmişti; "beceriksiz gelin" imajı harika bir kaçış planı olabilirdi. *Hadi, vazgeçin benden!* demek istedim.
Meryem Teyze hemen Harun’a döndü:
"Oğlum, kaldırsana Zeynep’i! Heyecandan olmuştur, olsun varsın... Biz zaten çay içtik, kahve olmasın."
Annemin yüzündeki o dehşet ifadesinden, içinden *"Gitti canım tarihi fincanlarım!"* diye ağıt yaktığına emindim; çünkü fincanların birkaçı tuzla buz olmuştu.
Harun hızla yanıma gelip elini bana doğru uzattı. Fakat o eli tutmak yerine, hırsla geri çekildim.
"Ben kalkarım, sorun değil," dedim soğuk bir sesle.
Üzerimdeki elbise kahve lekesi içinde kalmıştı. Harun, sanki beni gerçekten düşünüyormuş gibi eğilip fısıldadı:
"Yandın mı Zeynep?"
Gözlerinin içine bakarak, sadece onun duyabileceği bir kısıklıkta sitemimi kustum:
"Hayır yanmadım... Sen beni yaktın, diri diri yaktın."
Arkamı dönüp salondakilere eğdim başımı: "İzninizle ben gidip üstümü değiştireyim."
Harun’un yüzü bir anda düştü. Söylediğim lafın ağırlığı mavi gözlerindeki o muzip ışığı söndürmüştü. *O da beni tanımıyor ki,* diye düşündüm merdivenleri tırmanırken. *Beni sevmiyor bile, peki neden razı oluyor bu dayatmaya?*
Odama kapanıp üzerimdeki o ağır elbiseyi çıkarmaya çalışırken, gözlerimden tek bir damla yaş bile akmıyordu. Çünkü ben ağlamayı küçücük bir çocukken bırakmıştım.
Elbiseyi çekip çıkarırken, zihnim beni yıllar öncesine, o kırgın çocukluğuma geri fırlattı.
*12 yaşındaydım...*
*"Anne, ben okul gezisine katılmak istiyorum..."*
*"Kızım paramız yok, abinler kursa gidiyor biliyorsun."*
*Birkaç ay sonra yine aynı umutla koşmuştum anneme:*
*"Anne, 19 Mayıs bando etkinliğine girmek istiyorum. Sadece kıyafet alacağız..."*
*"Olmaz kızım, kıyafet parası veremeyiz, çok pahalı. Abinler geziye gidecekmiş, baban parayı onlara verdi."*
Hep böyle olmuştu. Ben hep arka plandaydım. Hani şimdi akrabalar, komşular diyordu ya, *"Bu kız neden böyle asi, neden bu kadar hırçın?"* diye... Sebebini kimse merak etmiyordu.
*"Anne, ayakkabım eskidi... Arkadaşım kırmızı bir ayakkabı almış, ben de istiyorum, bana da alır mısınız?"*
*"Alamayız kızım. Abin futbol kulübüne yazıldı, ona krampon aldık. Taksitler var, biliyorsun..."*
Neden benim isteklerim hiç gerçekleşmiyordu? O kırmızı ayakkabıları gecelerce rüyamda görecek kadar hayal etmiştim. Ama ben hep ağabeylerimin eskileriyle, teğelli kıyafetlerle idare etmek zorundaydım.
*"Anne, okulda tiyatro kulübü varmış. Katılabilir miyim? Ücretsizmiş hem, izin verir misin?"*
*"Olmaz kızım! Oyuncu mu olacaksın başımıza? Nakış kursu var, ben seni oraya yazdırayım da erkenden çeyizini hazırlamış olursun."*
*"İstemiyorum anne! Ben daha 12 yaşındayım, bu yaşta çeyiz mi olur?"*
O yaşlarda en büyük sığınağım resimdi. Harçlıklarımdan kesip biriktirdiğim üç beş kuruşla aldığım ucuz boyalarımla odamın duvarlarına resimler yapardım. Karalama defterlerim benim özgür dünyamdı.
Ortaokul son sınıftaydık. Karne günüydü. Ağabeylerim takdir, teşekkür belgeleriyle eve gururla dönmüşlerdi. Benim derslerim ise zayıftı; çünkü ruhum o soğuk sınıflara sığmıyor, fırsat buldukça okuldan kaçıp parka gidiyor, resim çiziyordum.
Annemle babam karneme bakınca yüzleri renkten renge girdi. Annem karneyi masaya fırlattı:
*"Bu ne kızım? Seni oyun oyna diye mi gönderiyoruz okula? Derslerin çok zayıf! Abinlere bak, takdir alıyorlar. Çaba göstereceğin yerde notlarını düşürmüşsün. Hep o resim yüzünden, başka bir şey değil!"*
Babam söze girdi, sesi gür ve kesindi:
*"Bundan sonra yasaklıyorum! Bütün yaptığı resimleri çöpe atacaksın, duydun mu beni Hatice? Gölyazı’ya gidince köy işlerinden başını kaldıramayacak, belki burnu sürter de aklı başına gelir!"*
*"Tamam Mustafa, doğru dersin. Ne o uğraştığı saçma sapan şeyler... İbadetini yapsın, geleceği için çabalasın biraz."*
O gün babamın ayaklarına kapanmış, dizlerini gözyaşlarımla ıslatmıştım:
*"Baba... Baba lütfen yapma! Onlar benim emeğim... Yarışmaya katılacağım, söz derslerimi düzelteceğim, almayın elimden ne olur!"*
Babam yüzünü çevirdi: *"Bunu önceden düşünecektin kızım. Çocukça şeylerle uğraşacağına ibadetine, geleceğine odaklan."*
Annem hışımla odama yürüdü, ben peşinden ağlayarak koştum. Annem duvara yapıştırdığım bütün resimleri tek tek, hırsla yırtarak kopardı.
*"Yapma anne, ne olur!"*
*"Şimdi kızıyorsun bize ama ileride hak vereceksin kızım!"*
*"Anne onlar benim hayallerim! Lütfen yırtma anne, yalvarırım!"*
*"Kızım, anneler babalar evlatlarının iyiliğini düşünür. Bunları yapıp ileride başımıza sanatçı mı olacaksın? Örfümüze, adetimize yakışır mı hiç?"*
Annem masamın üzerindeki o en büyük, günlerce uğraştığım manzara resmine uzandı.
*"Anne yapma! O benim yarışma resmim... Lütfen, ödül alacağım anne, yapma ne olur!"*
Annem feryatlarımı dinlemedi. Gözyaşlarım sicim gibi akarken, haftalarca verdiğim tüm emeği parça parça edip boyalarımla birlikte çöp kovasına bastı.
O gün, o yırtılan kâğıt parçalarının arasında benim çocukluğum ölmüştü. Hayallerim çöpe atılmış, benden geriye bomboş bir kabuk kalmıştı. Ağabeylerim erkek oldukları için her istediklerini yaparken, benim her hevesim kursağımda bırakılmıştı. Bir kez olsun lunaparka bile gidememiştim; "Kız çocuğunun lunaparkta ne işi var?" zihniyeti yüzünden mahalle arasına sıkışıp kalmış bir çocukluktu benimkisi.
Ve şimdi... Yıllar geçmişti ama hiçbir şey değişmemişti. Yine benim hakkımda kararlar veriliyor, yine benim hayatım bir masa etrafında pazarlanıyordu. Ben 12 yaşımdan beri gülmüyordum; kimse bunu fark etmemişti bile. Şimdi iki dakika kibar davranınca ne kadar çok sevilmiştim, değil mi? Çünkü onların istediği gibi bir kukla olmuştum.
Küçük kız kardeşim Elif şanslıydı. O, benim gibi kısıtlanmamıştı; başarısı hep el üstünde tutulmuş, benim eskilerimi giymek zorunda kalmamıştı. Bazen "Acaba ben üvey miyim?" diye düşünmeden edemiyordum. Keşke üvey olsaydım; belki gerçek ailem zengin olurdu da beni bu cendereden kurtarırdı...
Aynanın karşısına geçtim. Üzerime sıradan, klasik mavi uzun elbisemi geçirdim. Saçlarımdaki o süslü topuzu öfkeyle çözüp omuzlarıma serbest bıraktım. Hırsımı saçımdan çıkarırcasına taradıktan sonra, topuklu ayakkabıları bir kenara fırlatıp çoraplarımla yere bastım.
Aşağıdan Süleyman Amca’nın sesi yükseliyordu: *"E Mustafa, verdin gitti mi kızını?"*
Babamın hevesli sesi yanıtladı: *"Verdik gitti dünürüm!"*
Aşağı indiğimde yengem hazırlanmış tepsiyi tutuyordu. Yüzükler bile çoktan alınmıştı; söze dair her şey tamamlanmıştı. Süleyman Amca, ailelerin en büyüğü olarak kırmızı kurdeleyi parmaklarımıza taktı. Yüzü gülüyordu, Harun ise sessizce bana bakıyordu. O kırmızı kurdele, ikimizin zoraki bağı, benim ise boynuma geçirilen ilmekti.
Ağabeyim eski fotoğraf makinesine yeni bir film takmış, flaşları patlatarak sürekli fotoğraflarımızı çekiyordu. Süleyman Amca dualar okuyarak kurdeleyi kesti:
"Hadi bakalım, hayırlı uğurlu olsun!"
Kurdele kesilir kesilmez annem gözleriyle büyüklere "El öpün" işareti yaptı. İstemesem de büyüklerin ellerine çenemi değdirip memnuniyetsiz bir suratla hepsiyle kucaklaştım. Annem arkadan "Gül biraz!" diye kaş göz işareti yapıyordu. Ardından Harun’la kucaklaşmamı istedi.
Harun’a sert bir bakış atıp mesafe bıraktım; elini hafifçe tutup sadece yanaklarımızı birbirine değdirdim. Sonra hep birlikte yan yana gelip aile fotoğrafı çektirdik. Harun elini belime koyduğunda iliklerime kadar ürperdim; ondan nefret ediyordum. O da bu dayatmaya ortak olmuştu işte. Salondaki herkes şimdiden "dünür" muhabbetine girmişti, midem bulanıyordu.
Saat 10’u geçiyordu. Babam Süleyman Amca’ya döndü:
"Dünürüm, bayramın üçüncü günü sizleri de köyümüze bekleriz. Yerimiz geniştir, sizi ağırlamaktan şeref duyarız."
İçimden *Hayır de, ne olur hayır de!* diye yalvardım.
Süleyman Amca Meryem Teyze’ye döndü: "Ne dersin Meryem, gidelim mi?"
Meryem Teyze her zamanki uysallığıyla: "Sen ne dersen o Süleyman Efendi, ben de uyarım."
"Tamamdır dünürüm, geliriz."
Züleyha Abla ile Bilal Abi işlerinden dolayı köye gelemeyeceklerdi. Bu demektir ki Harun, annesi ve babasıyla birlikte köye gelecekti. Köyde ne kadar kalacaklardı kim bilir? Babamın, babaannemin ve dedemin dırdırı yetmezmiş gibi bir de bunlarla uğraşacaktım.
*Köyde kaçacak bir yer bulabilir miyim acaba?* diye düşündüm salondaki sahte gülüşlerin ortasında. *Kaçsam nereye giderim ki?*