8. Bölüm – Geçmişten Gelen Düşman

"Bazı insanlar yalnızca anıları değil, peşinden karanlığı da getirir."
Yağmur, şehrin üzerine durmaksızın yağıyordu.
Pasajın teneke çatısına düşen damlalar, kulakları dolduran tek sesti.
Kimse konuşmuyordu.
Ahen, Kutay'ın titreyen ellerini fark edince kolunu biraz daha sıkıca tuttu.
"Kutay..."
"İyi misin?"
Kutay'ın gözleri karşısındaki adamdan ayrılmıyordu.
Yüzü bembeyaz kesilmişti.
Sanki yıllardır görmediği bir kâbus yeniden karşısına çıkmıştı.
"Kağan..."
"Bu... olamaz."
Siyah kapüşonlu adam yavaşça başını kaldırdı.
Yüzündeki uzun yara izi daha belirgin görünüyordu.
Gözleri hâlâ aynıydı.
Soğuk...
Acımasız...
Ve öfke dolu...
"Görünüşe göre beni gerçekten unutmamışsın."
Aras öne çıktı.
"Bir dakika!"
"Sen kimsin?"
Kağan göz ucuyla Aras'a baktı.
"Bu mesele sizi ilgilendirmez."
"Kutay benimle gelecek."
Lavin sinirle kollarını bağladı.
"İstemiyorsa hiçbir yere gitmeyecek."
Kağan alaycı bir gülümsemeyle başını eğdi.
"Siz onun kim olduğunu bilmiyorsunuz."
İdil dikkat kesildi.
"Sen biliyor musun?"
"Elbette."
"Çünkü ben de onun geldiği zamandan geliyorum."
Bu söz, altı arkadaşın yüzündeki ifadeyi tamamen değiştirdi.
Ahen şaşkınlıkla Kutay'a döndü.
"Yani..."
"Yalnız değilsin?"
Kutay güçlükle konuştu.
"Hayır..."
"Ben onu tanıyorum."
Yağmur biraz daha şiddetlendi.
Kağan yavaşça birkaç adım yaklaştı.
Kutay istemsizce geri çekildi.
Ahen ise onun önüne geçti.
"Bize zarar veremezsin."
Kağan ilk kez Ahen'e dikkatlice baktı.
"Gelecekten bir kız..."
"Kutay'ın yanında olacağını hiç düşünmezdim."
Ahen kaşlarını çattı.
"Ne demek istiyorsun?"
Kağan cevap vermedi.
Sadece cebinden eski bir madalyon çıkardı.
Madalyonun kapağını açınca içindeki sembol parladı.
Kutay'ın gözleri büyüdü.
"Bu..."
"Zaman Muhafızları'nın mührü."
Kağan başını salladı.
"Evet."
"Ama artık muhafız diye bir şey kalmadı."
"Çünkü hepsi öldü."
Kutay derin bir nefes aldı.
"Hayır..."
"Bu doğru değil."
Kağan sert bir sesle güldü.
"Doğru."
"Ve sıradaki sensin."
Tam o anda uzaktan polis sirenleri duyuldu.
Kağan başını kaldırıp sokağa baktı.
"Bugünlük bu kadar."
Ceketinin iç cebinden küçük, yuvarlak bir metal parçası çıkardı.
Yere bıraktığı anda yoğun bir duman yükseldi.
Aras öksürmeye başladı.
"Bu da ne?"
Duman birkaç saniye içinde bütün pasajı kapladı.
Göz gözü görmüyordu.
Ahen gözlerini kapatarak Kutay'ın elini tuttu.
"Kutay!"
"Cevap ver!"
Duman dağıldığında Kağan ortada yoktu.
Sanki hiç gelmemişti.
Yerde yalnızca yere düşmüş eski bir cep saati duruyordu.
Yekta dikkatlice saati yerden aldı.
Saat durmuştu.
İbreler tam 18.47'yi gösteriyordu.
Arka kapağını açınca içindeki yazıyı gördü.
"Zaman yalnızca cesurlara yol verir."
İdil heyecanla not defterini çıkardı.
"Bu cümleyi bir yere yazmıştım."
"Nerede?"
"Kütüphanedeki eski belgelerde."
Ahen şaşkınlıkla ona baktı.
"Ne yazıyordu?"
İdil derin bir nefes aldı.
"Bu söz..."
"...Zaman Muhafızları'nın yemini."
Kutay başını öne eğdi.
"Sadece muhafızlar bilir."
Herkes sustu.
Demek ki Kağan gerçekten yalan söylemiyordu.
Akşam olmuştu.
Altı arkadaş yeniden bağ evine döndü.
Kimsenin konuşacak hâli yoktu.
Kutay verandaya çıktı.
Yağmur dinmişti.
Toprak mis gibi kokuyordu.
Ahen elinde iki fincan çayla yanına geldi.
Birini ona uzattı.
"Al."
Kutay teşekkür ederek fincanı aldı.
Bir süre sessizce gökyüzünü izlediler.
Sonunda Ahen konuştu.
"Kağan kim?"
Kutay gözlerini kapattı.
"Çocukluk arkadaşımdı."
Ahen şaşkınlıkla ona baktı.
"Ne?"
"Birlikte büyüdük."
"Birlikte eğitim aldık."
"Birlikte hayaller kurduk."
"Sana neden düşman oldu?"
Kutay'ın sesi kısıldı.
"Çünkü..."
"...Babam beni seçti."
"Onu değil."
Ahen hiçbir şey söylemedi.
Kutay devam etti.
"Babam, Zaman Muhafızları'nın lideriydi."
"Öldüğünde mührü bana bıraktı."
"Kağan ise bunun kendi hakkı olduğunu düşünüyordu."
Ahen'in aklı karmakarışık olmuştu.
Kutay sandığından çok daha büyük bir sırrın içindeydi.
Gece yarısına doğru herkes uykuya çekildi.
Sadece Yekta uyanıktı.
Kapının önünden gelen hafif bir çıtırtı duydu.
Sessizce pencereye yaklaştı.
Perdeyi araladığında gözleri büyüdü.
Bağ evinin karşısındaki ağacın altında biri duruyordu.
Siyah kapüşonlu...
Hareketsiz...
Ve doğrudan eve bakıyordu.
Yekta gözlerini kırpıştırdı.
Bir saniyelik dalgınlığın ardından tekrar baktığında...
Orada kimse yoktu.
Ama ağacın dalına saplanmış küçük bir bıçak vardı.
Bıçağın ucunda ise tek satırlık bir not...
"Kutay'ı bana teslim edin. Yoksa zaman, sizden sevdiklerinizi alır."
Yekta'nın kalbi hızla çarpmaya başladı.
Çünkü artık tehlike yalnızca Kutay'ın değil...
Hepsinin kapısına dayanmıştı.
Devam edecek... 🌙📖