20. Bölüm – İlk İtiraf

“Bazen tek bir cümle, bütün hayatını değiştirir.”

Mağaradaki patlamanın ardından her şey birkaç saniyeliğine sessizleşmişti.

Mavi ışık yavaş yavaş sönüyor, taşlardan düşen tozlar havada süzülüyordu. Ahen gözlerini güçlükle açtı. Başının içi uğulduyordu.

İlk hissettiği şey, bir elin kendi elini sıkıca tuttuğuydu.

Kutay…

Ahen hemen doğruldu.

“İyi misin?”

Kutay nefes nefese başını salladı.

“Sanırım…”

“Evet.”

Diğerleri de birkaç metre ötede yere düşmüştü. Lavin ayağa kalkmaya çalışıyor, Aras başını tutuyor, İdil ve Yekta etrafa şaşkınlıkla bakıyordu.

Mağaranın ortasındaki girdap kaybolmuştu.

Ama mühür…

Tamamen kırılmıştı.

Kırmızı ve mavi ışıkların izleri hâlâ taşların üzerinde yanıp sönüyordu.

İdil korkuyla fısıldadı:

“Kapı gerçekten açıldı…”

Kutay ağır adımlarla kaidenin yanına gitti.

Parmaklarını çatlamış taşa dokundurdu.

“Artık mühür bizi korumuyor.”

Ahen hemen yanına geldi.

“Peki şimdi ne olacak?”

Kutay cevap veremedi.

Çünkü o da bilmiyordu.

Ertesi gün…

Yaz Festivali’ne yalnızca bir gün kalmıştı.

Okulun bahçesi rengârenk süslenmiş, sahne kurulmuştu. Öğrenciler son hazırlıkları yapıyor, hoparlörlerden müzik sesleri yükseliyordu.

Ahen ise prova salonunda son kez çalışıyordu.

Melis Hoca alkışladı.

“Harika.”

“Bileğin nasıl?”

“Daha iyi hocam.”

“Yarın sahnede seni izlemek istiyorum.”

Ahen gülümsedi.

“Ben de.”

Ama gülümsemesinin altında başka bir düşünce vardı.

Mühür…

Kağan…

Ve Kutay.

Prova bittikten sonra Ahen çantasını aldı.

Koridorda Kutay onu bekliyordu.

“Seni almaya geldim.”

Ahen şaşkınlıkla güldü.

“Beni mi?”

Kutay omuz silkti.

“Arkadaşlarım böyle yapıyor sanırım.”

Ahen kahkaha attı.

“Evet.”

“Genelde öyle.”

Okuldan birlikte çıktılar.

Hava sıcaktı ama akşam serinliği yavaş yavaş hissediliyordu.

Yolun sonunda küçük tepeye doğru yürüdüler.

Şehrin en güzel gün batımı oradan izlenirdi.

Güneş ufka yaklaşırken gökyüzü turuncu, pembe ve mora boyandı.

Ahen çimlere oturdu.

Kutay da yanına geçti.

Bir süre ikisi de sessizce manzarayı izledi.

Sonunda Kutay konuştu.

“Bizim zamanımda gün batımları böyleydi.”

Ahen gülümsedi.

“Demek bazı şeyler hiç değişmiyor.”

Kutay başını salladı.

“Evet.”

“Gökyüzü…”

“Ve insanın özlediği şeyler.”

Ahen ona baktı.

Kutay’ın yüzünde alışık olmadığı bir huzur vardı.

Sanki uzun zamandır ilk kez sakinleşmişti.

Kutay derin bir nefes aldı.

“Ahen…”

“Bir şey söylemem gerekiyor.”

Ahen’in kalbi hızlandı.

“Dinliyorum.”

Kutay gözlerini gökyüzünden ayırmadan konuştu.

“İlk geldiğimde tek istediğim eve dönmekti.”

“Annem…”

“Babam…”

“Kardeşim…”

“Hepsini özlüyorum.”

Sesi titredi.

“Ama artık…”

İlk kez doğrudan Ahen’e baktı.

“…bu zamandan ayrılmak istemiyorum.”

Ahen nefesini tuttu.

Kutay devam etti.

“Burada korkuyorum.”

“Şaşırıyorum.”

“Her gün yeni bir şey öğreniyorum.”

“Ama ilk kez…”

“…kendimi yalnız hissetmiyorum.”

Ahen’in boğazı düğümlendi.

Kutay’ın ne demek istediğini anlamıştı.

Ve o an kendi gerçeğini fark etti.

Kutay giderse…

Canı yanacaktı.

Onu kaybetmekten korkuyordu.

Ama bunu söyleyemedi.

Sadece gözlerini kaçırıp gülümsedi.

“Belki de bu zaman seni sevmiştir.”

Kutay hafifçe güldü.

“Belki de.”

Rüzgâr saçlarını savurdu.

Güneş son çizgisini de ufkun ardına bıraktı.

Kutay usulca sordu:

“Ya geri dönmem gerekirse?”

Ahen’in kalbi sıkıştı.

“Bilmiyorum.”

Kutay birkaç saniye sessiz kaldı.

“Ben biliyorum.”

Ahen ona döndü.

“Neyi?”

Kutay yavaşça cevap verdi.

“Gitmek istemeyeceğimi.”

Bu cümle, Ahen’in bütün düşüncelerini susturdu.

Tam o sırada Kutay’ın boynundaki mühür şiddetle parlamaya başladı.

Mavi ışık bir anda kırmızıya döndü.

Kutay ayağa fırladı.

“Hayır…”

Ahen de ayağa kalktı.

“Ne oldu?”

Gökyüzünün doğu tarafında dev bir ışık yükselmeye başladı.

Bulutlar ikiye ayrılıyor, hava uğulduyordu.

Şehrin her yerinden insanlar durup gökyüzüne bakmaya başlamıştı.

İdil’in telefonu çaldı.

Ahen açtı.

İdil’in sesi panik içindeydi.

“Ahen!”

“Kağan mağarada!”

“Kapıyı tamamen açıyor!”

Uzakta, Gümüşdere Ormanı’nın bulunduğu tepeden kırmızı bir sütun gökyüzüne yükseldi.

Yıldırımlar ışığın etrafında dönüyor, yer hafifçe titriyordu.

Kutay’ın yüzü bembeyaz kesildi.

“Başardı…”

Ahen korkuyla gökyüzüne baktı.

Dev ışık, bulutların arasında büyümeye devam ediyordu.

Sanki geceyi yutuyordu.

Kutay, Ahen’in elini tuttu.

“Ne olursa olsun…”

“Birlikte kalacağız.”

Ahen başını salladı.

Bu kez elini bırakmadı.

Ve tam o anda…

Gökyüzündeki ışığın içinden eski çağlara ait siluetler görünmeye başladı.

Zaman…

İlk kez gerçekten parçalanıyordu.

Devam edecek… 🌙📖