13. Bölüm – Yeni Hayata Alışmak

"Yeni bir dünyaya alışmanın ilk yolu, onu yaşamaktır."
Sabah güneşi, bağ evinin perdelerinden içeri süzülürken mutfaktan gelen kahvaltı kokusu herkesi uyandırmıştı.
Kutay, masaya oturduğunda diğerleri çoktan kahvaltıya başlamıştı.
Lavin çayını yudumlarken gülerek sordu:
"Bugün hazır mısın?"
Kutay kaşlarını kaldırdı.
"Neye?"
Aras gülümsedi.
"İlk okul gününe."
Kutay şaşkınlıkla Ahen'e baktı.
"Ben de mi geleceğim?"
Ahen başını salladı.
"Evde tek başına kalamazsın."
"Hem biraz etrafı tanırsın."
Kutay hafifçe gülümsedi.
"Öyleyse hazırım."
Yarım saat sonra Lavin'in ağabeyinden aldıkları kıyafetleri tekrar giydi.
Kot pantolon...
Beyaz tişört...
Spor ayakkabı...
Ahen onu görünce gülümsedi.
"Artık gerçekten liseli gibi görünüyorsun."
Kutay cebindeki telefonu eline aldı.
"Dün bana verdiğiniz bu alet..."
"Hâlâ nasıl çalışıyor anlayamadım."
Aras kahkaha attı.
"Bugün öğreneceksin."
Okulun bahçesi her zamanki gibi kalabalıktı.
Öğrenciler koşuşturuyor, bazıları banklarda oturuyor, bazıları ise müzik dinliyordu.
Kutay etrafına hayranlıkla bakıyordu.
"Bu kadar insan..."
"Hepsi okumaya mı geliyor?"
Yekta gülümsedi.
"Evet."
Kutay iç çekti.
"Bizim köyde bir sınıfta on kişi vardı."
İlk ders başlamadan önce kantine uğradılar.
Kutay, cam dolapların içindeki yiyeceklere şaşkınlıkla bakıyordu.
"Bu kadar yiyecek..."
"Bir bayram mı var?"
Lavin güldü.
"Hayır."
"Burası kantin."
Kutay raflardan bir çikolata aldı.
"Bu nedir?"
Aras paketi açtı.
"Tat bakalım."
Kutay küçük bir parça yedi.
Gözleri büyüdü.
"Bu..."
"Çok güzel."
Lavin kahkahasını tutamadı.
"Çikolatayla tanıştın."
Kutay ikinci parçayı da ağzına attı.
"Bizim zamanda neden yokmuş?"
Ders zili çalınca herkes sınıfa geçti.
Kutay arka sıraya oturdu.
Öğretmen derse başladı.
Akıllı tahtayı açınca Kutay yerinden doğruldu.
"Duvar konuşuyor."
Aras başını sırasına koyup gülmeye başladı.
Ahen ise gülmemek için dudaklarını ısırıyordu.
Öğretmen sunumu açınca Kutay fısıldadı.
"Büyü mü bu?"
Ahen kulağına eğildi.
"Hayır."
"Teknoloji."
Kutay yine aynı kelimeyi tekrar etti.
"Teknoloji..."
Teneffüste Aras telefonunu çıkardı.
"Hadi."
"Bugün sana interneti öğreteceğiz."
Kutay telefonu dikkatle eline aldı.
"Ekrana dokun."
Kutay dokundu.
Bir video açıldı.
Ekranda dans eden insanlar vardı.
Kutay şaşkınlıkla videoyu izledi.
"Bunlar..."
"Kutunun içine nasıl girdi?"
Lavin gülmekten gözünden yaş geldi.
"Kutunun içine girmediler."
"Video bu."
Kutay başını salladı.
"Bu çağ gerçekten çok garip."
Öğle arasında okul bahçesinde otururlarken Ahen'in telefonu çaldı.
Arayan annesiydi.
"Kızım, okul çıkışı hemen eve gel."
Ahen şaşırdı.
"Bir şey mi oldu anne?"
"Gelince konuşuruz."
Telefon kapandı.
Ahen'in içini bir huzursuzluk kapladı.
Dersler bittikten sonra Ahen ve Kutay otobüs durağına doğru yürümeye başladılar.
Diğerleri farklı yönlere gitmişti.
Yol boyunca sessizlik hâkimdi.
Kutay gökyüzüne baktı.
"Bugün güzel geçti."
Ahen gülümsedi.
"Okulu sevdin mi?"
"Evet."
"İnsanlar çok garip ama iyi."
İkisi de güldü.
Kutay biraz duraksadı.
"Ahen..."
"Bana bu kadar yardım etmenin sebebi ne?"
Ahen bir süre düşündü.
"Çünkü sen bu dünyada yapayalnızsın."
"Kimsen yok."
"Ben olsam bana da yardım edilmesini isterdim."
Kutay ilk kez ona uzun uzun baktı.
"Teşekkür ederim."
Eve vardıklarında kapıyı Ahen'in annesi açtı.
Annesi Kutay'ı görünce kısa bir süre sessiz kaldı.
"Hoş geldiniz."
Babası da salondan çıktı.
Kutay'ı dikkatlice süzdü.
"Ahen."
"Bir konuşabilir miyiz?"
Ahen babasının peşinden mutfağa geçti.
Babası ciddi bir ifadeyle konuştu.
"Bu çocuk kim?"
"Son günlerde sürekli onunlasın."
"Dans provalarını aksatıyorsun."
"Akşam geç saatlerde eve geliyorsun."
"Bize hiçbir şey anlatmıyorsun."
Ahen başını eğdi.
"Baba..."
"Anlatamayacağım şeyler var."
Babası derin bir nefes aldı.
"Biz sana güveniyoruz."
"Ama sen de bizim güvenimizi boşa çıkarma."
Annesi yumuşak bir sesle konuştu.
"Kızım..."
"Hayallerin için yıllardır emek veriyorsun."
"Lütfen onları bırakma."
Ahen'in gözleri doldu.
"Bırakmayacağım anne."
"Söz veriyorum."
Kutay, mutfaktan gelen konuşmaların bir kısmını duymuştu.
Sessizce kapıya yöneldi.
Tam çıkacakken Ahen arkasından seslendi.
"Kutay."
Kutay durdu.
Ahen ona gülümsedi.
"Yarın sabah prova var."
"Sonra da..."
"Günlüğün eksik sayfasını aramaya devam edeceğiz."
Kutay başını salladı.
"Bu kez..."
"Hayalini de ihmal etmeyeceğiz."
Ahen gülümsedi.
Belki de ilk kez...
İkisi de aynı yolda yürümeyi öğrenmeye başlamıştı.
Devam edecek... 🌙📖