22. Bölüm – Güven Sınavı

"Herkes aynı tarafta görünse de, herkes aynı amaç için savaşmaz."
Sabahın ilk ışıkları bağ evinin pencerelerinden içeri süzülüyordu.
Evde derin bir sessizlik vardı.
Boran salondaki koltukta dinleniyordu. Omzundaki yara hâlâ tam olarak iyileşmemişti. Ahen'in annesi sabah erkenden pansumanını değiştirmiş, tekrar dinlenmesini söylemişti.
Alara ise kimseyle konuşmadan pencerenin önünde durmuş, dışarıdaki ormana bakıyordu.
Sanki her an kaçmaya hazır gibiydi.
Kahvaltı masasında kimse eskisi gibi neşeli değildi.
Aras sessizliği bozdu.
"Bir şey soracağım."
Boran başını kaldırdı.
"Sor."
"Gerçekten bize her şeyi anlattığına emin misin?"
Odadaki hava bir anda değişti.
Kutay şaşkınlıkla Aras'a baktı.
"Ne demek istiyorsun?"
Aras kollarını bağladı.
"Kağan'ın ordusundan kaçtığını söylüyor."
"Ama peşinden kimse gelmedi."
"Üstelik zaman kapısı açılır açılmaz tam bizim bulunduğumuz yere düştü."
"Bence bu fazla tesadüf."
Boran'ın yüzü sertleşti.
"Bana inanmayabilirsin."
"Ama yalan söylemiyorum."
Aras başını iki yana salladı.
"Henüz buna emin değilim."
Bu sırada Alara ayağa kalktı.
"Siz de çok saf davranıyorsunuz."
Lavin şaşkınlıkla ona döndü.
"Ne demek o?"
Alara derin bir nefes aldı.
"Ben kimseye güvenmem."
"Bizim zamanımızda en yakın dostlarımız bile ihanet etti."
"İnsanlar çıkarları için her şeyi yapabilir."
Ahen sakin bir sesle konuştu.
"Biz senin düşmanın değiliz."
Alara gözlerini kaçırdı.
"Bunu nereden bilebilirim?"
"Belki siz de Kağan için çalışıyorsunuz."
Bu söz Lavin'i sinirlendirdi.
"Biz seni kurtardık."
"Evimize aldık."
"Yaramızı sardık."
"Bir teşekkür bile etmedin."
Alara sessiz kaldı.
İdil araya girmeye çalıştı.
"Tamam."
"Hepimiz zor şeyler yaşadık."
"Birbirimizi suçlayarak hiçbir yere varamayız."
Ama Aras kararlıydı.
"Hayır."
"Önce kime güveneceğimizi bilmemiz gerekiyor."
Kutay ayağa kalktı.
"Yeter!"
Herkes sustu.
Kutay'ın sesi ilk kez bu kadar sert çıkmıştı.
"Boran benim çocukluğumdan tanıdığım biri."
"Alara da bizim gibi zamanın kurbanı."
"Onları suçlamak çözüm değil."
Aras da ayağa kalktı.
"Ya yanılıyorsan?"
"Ya bize ihanet ederlerse?"
Kutay cevap veremedi.
Çünkü aynı soru onun da aklını kurcalıyordu.
Tartışmanın ardından herkes farklı odalara dağıldı.
Ahen bahçeye çıktı.
Bir süre sonra Kutay da yanına geldi.
"Canın sıkkın."
Ahen başını salladı.
"İlk kez birbirimize bu kadar sert davrandık."
Kutay derin bir nefes aldı.
"Ben iki tarafı da anlıyorum."
"Aras bizi korumaya çalışıyor."
"Alara ise kimseye güvenmeyi unutmuş."
"Ben..."
"...ikisinin arasında kaldım."
Ahen ona baktı.
"Bazen doğru olanı seçmek çok zordur."
Kutay hafifçe gülümsedi.
"İyi ki varsın."
Ahen de gülümsedi.
"Bu ekibi birlikte ayakta tutacağız."
Akşam olduğunda Boran verandada tek başına oturuyordu.
Alara sessizce yanına geldi.
"Onlar bize güvenmiyor."
Boran gökyüzüne baktı.
"Haklılar."
"Çünkü henüz bilmedikleri çok şey var."
Tam o sırada ormanın derinliklerinden siyah bir kuzgun havalanıp bağ evinin çatısına kondu.
Boran'ın yüzü bir anda değişti.
Bu, geçmişte Kağan'ın kullandığı haberci kuşlardan biriydi.
Kuzgun kısa bir süre onları izledi, sonra yeniden karanlığa doğru uçtu.
Boran endişeyle ayağa kalktı.
"Bulunduğumuz yeri öğrendi..."
Aynı anda, ormanın derinliklerinde Kağan soğuk bir gülümsemeyle bağ evine bakıyordu.
"Artık birbirlerine güvenmiyorlar."
"İşte istediğim de buydu."
Devam edecek... 🌙📖