40. Bölüm – Zamanın Unuttuğu Yaz -Final

"Bazı insanlar aynı zamanda yaşayamaz... Ama aynı kalpte sonsuza kadar yaşayabilir."
Sabahın ilk ışıkları, Zamanın Kalbi'nin üzerine yavaşça doğuyordu.
Gökyüzü yeniden masmaviydi.
Karanlık dağılmış, rüzgâr eski huzurunu geri getirmişti.
Kağan yenilmişti.
Zaman kapıları kapanmıştı.
Artık geriye yalnızca son görev kalmıştı.
Kutay'ın...
Kendi zamanına dönmesi.
Kadim Anahtar, Zamanın Kalbi'nin tam ortasında altın rengi bir ışık yayıyordu.
Derviş sessizce konuştu.
"Kutay..."
"Kapı yalnızca birkaç dakika daha açık kalacak."
Ruhan başını eğdi.
"Gitme vakti geldi."
Kutay derin bir nefes aldı.
Sonra yavaşça arkadaşlarına döndü.
İlk olarak Aras'ın yanına gitti.
Aras onu sımsıkı sarıldı.
"İlk tanıştığımızda senden hiç hoşlanmamıştım."
Kutay gülümsedi.
"Fark etmiştim."
İkisi de güldü.
Aras'ın gözleri doldu.
"Kendine iyi bak kardeşim."
"Her zaman."
Lavin ağlayarak Kutay'a sarıldı.
"Bizi unutma olur mu?"
Kutay başını salladı.
"Sizi unutursam..."
"...kendimi de unuturum."
İdil cebinden küçük bir defter çıkardı.
"Bütün hikâyeni yazdım."
"Bir gün insanlar seni okuyacak."
Kutay teşekkür ederek defteri eline aldı.
"Benim anlatamadıklarımı sen anlat."
Yekta sessizce elini uzattı.
Kutay onun elini sıktı.
İkisi de hiçbir şey söylemedi.
Bazen dostluk...
Kelimelere ihtiyaç duymazdı.
Sonra...
Kutay, Ahen'e doğru yürüdü.
İkisinin arasında yalnızca birkaç adım vardı.
Ama o birkaç adım...
Bir ömür kadar uzundu.
Ahen'in gözlerinden yaşlar süzülüyordu.
Kutay titreyen sesiyle konuştu.
"Teşekkür ederim."
Ahen şaşkınlıkla ona baktı.
"Neden?"
Kutay hafifçe gülümsedi.
"Bu dünyayı bana sevdirdiğin için."
"Korkularımı cesarete çevirdiğin için."
"Bana dostluğu..."
"Umudu..."
"Ve sevgiyi öğrettiğin için."
"Ben artık yalnızca geçmişe ait biri değilim."
"Senin sayende..."
"...gerçekten yaşadım."
Ahen gözyaşlarını tutamadı.
"Asıl ben teşekkür ederim."
"Hayatıma girdiğin için."
"Kalbime dokunduğun için."
Kutay cebinden küçük bir kolye çıkardı.
Üzerinde Zaman Muhafızları'nın sembolü vardı.
"Bu artık senin."
"Nerede olursan ol..."
"...beni hatırlatacak."
Ahen kolyeyi avucuna aldı.
Sanki Kutay'ın sıcaklığı hâlâ üzerindeydi.
Kutay son kez Ahen'e baktı.
"Bir söz ver."
Ahen başını salladı.
"Nedir?"
"Dans etmeyi asla bırakma."
"Çünkü sen dans ettiğinde..."
"...dünya biraz daha güzel oluyor."
Ahen ağlayarak gülümsedi.
"Sen de bana söz ver."
Kutay merakla baktı.
"Neye?"
"Nerede olursan ol..."
"...mutlu ol."
Kutay başını eğdi.
"Söz."
İkisi son kez birbirine sarıldı.
Rüzgâr hafifçe eserken zaman durmuş gibiydi.
Sonra Kutay yavaşça geri çekildi.
Kadim Anahtar'ı eline aldı.
Altın ışık onu sarmaya başladı.
"Hoşça kal, Ahen."
"Hoşça kal..."
"...Kutay."
Bir anda güçlü bir ışık yükseldi.
Kutay'ın silueti yavaş yavaş ışığın içinde kayboldu.
Ve...
Yok oldu.
Aradan beş yıl geçti.
Ahen, Avrupa'nın en önemli dans akademilerinden mezun olmuştu.
Artık dünyanın birçok ülkesinde sahneye çıkıyor, binlerce insan onun dansını ayakta alkışlıyordu.
Ama boynundaki küçük kolyeyi...
Hiç çıkarmamıştı.
Her gösteriden önce onu avucuna alıyor, gözlerini kapatıyordu.
Çünkü biliyordu...
Kutay verdiği sözü tutmuştu.
O da kendi sözünü tutuyordu.
Bir yaz akşamı...
Ahen, yıllar önce her şeyin başladığı Gümüşdere'ye geri döndü.
Arkadaşlarıyla birlikte mağaraya doğru yürüdü.
Artık mağaranın girişi taşlarla kapanmıştı.
İçeri girmek mümkün değildi.
Ahen mağaranın önüne oturdu.
Güneş yavaş yavaş batıyordu.
Gökyüzü turuncu ve pembe renklere bürünmüştü.
Elini boynundaki kolyeye götürdü.
Gözlerini kapattı.
Tam o anda hafif bir rüzgâr esti.
Yapraklar usulca savruldu.
Ve rüzgârın arasından tanıdık bir ses yükseldi.
"Bazı yazlar hiç bitmez, Ahen."
Ahen'in gözlerinden yaşlar süzüldü.
Ama bu kez gülümsüyordu.
Çünkü biliyordu...
Bazı insanlar aynı zamanda yaşayamazdı.
Ama aynı kalpte...
Sonsuza kadar yaşayabilirdi.
Gökyüzünde tek bir yıldız parladı.
Rüzgâr yeniden esti.
Ve Gümüşdere'nin sessizliği, iki kalbin zamana meydan okuyan hikâyesini sonsuza dek sakladı.
SON 🌅📖
"Zaman geçer... Mevsimler değişir... İnsanlar ayrılır... Ama bazı yazlar, kalpte sonsuza kadar yaşamaya devam eder." ❤️