33. Bölüm – İkinci Kapı

"Zaman, sabırsız olanı affetmez."
Kristal Mağarası'nın çöküşünün üzerinden üç gün geçmişti.
Boran'ın kaybı, grubun üzerinde derin bir sessizlik bırakmıştı.
Bağ evine döndüklerinden beri kimse eskisi gibi konuşmuyor, eskisi gibi gülmüyordu.
Kutay ise neredeyse hiç uyumamıştı.
Her gece aynı sözü hatırlıyordu.
"Onu ne olursa olsun koru..."
İlk anahtar parçasını avucunda tutarken, Boran'a verdiği sözü düşündü.
O ana kadar bunun yalnızca bir görev olduğunu sanmıştı.
Artık biliyordu...
Bu, dostları için verdiği bir savaştı.
Sabah erkenden Derviş herkesi salonda topladı.
Masanın üzerine eski bir harita serdi.
İlk anahtar parçasını haritanın ortasına yerleştirdi.
Parça, mavi bir ışık yaymaya başladı.
Haritanın üzerinde yeni bir yol belirdi.
İdil şaşkınlıkla gözlerini açtı.
"Harita değişiyor!"
Derviş başını salladı.
"Kadim Anahtar'ın her parçası, bir sonrakinin yerini gösterir."
Haritanın üzerinde parlayan nokta, büyük bir gölü işaret ediyordu.
"Kayıp Göl..."
Derviş derin bir nefes aldı.
"İkinci anahtar parçası orada."
Yolculuk yeniden başladı.
Uzun saatler süren yolun ardından ekip, dağların arasında saklanan büyük bir gölün kıyısına ulaştı.
Gölün suyu cam kadar berraktı.
Hiç dalga yoktu.
Sanki zaman burada durmuştu.
Kutay çevresine baktı.
"Burası çok sessiz."
Derviş fısıldadı.
"Çünkü burası yaşayanların değil..."
"...zamanın dinlendiği yerdir."
Gölde küçük, taş bir iskele vardı.
İskelenin ucunda eski bir kayık bağlıydı.
Üzerindeki yazılar yüzyıllardır silinmemiş gibiydi.
Ahen dikkatle baktı.
"Burada bir şey yazıyor."
İdil eski harfleri okumaya çalıştı.
"Sabreden geçer... Acele eden kaybolur."
Kutay gülümsedi.
"Demek ikinci kapının sırrı sabır."
Herkes kayığa bindi.
Kayık, kimse kürek çekmeden kendi kendine hareket etmeye başladı.
Lavin şaşkınlıkla etrafına baktı.
"Bu normal değil."
Aras gülmeye çalıştı.
"Artık normal diye bir şey kaldı mı?"
Gölün tam ortasına geldiklerinde su aniden parlamaya başladı.
Derinlerden taş bir kapı yükseldi.
Kapının üzerinde kum saatini andıran büyük bir sembol vardı.
Kutay'ın boynundaki mühür yeniden ışık saçtı.
Kapı yavaşça açıldı.
İçerisi bembeyaz bir ışıkla doluydu.
Derviş sessizce konuştu.
"İkinci kapı..."
"Hoş geldiniz."
Kapının ardında uzun bir koridor uzanıyordu.
Duvarlarda binlerce kum saati vardı.
Bazıları çalışıyor, bazıları durmuştu.
Tam yürümeye başlayacakları sırada yer sarsıldı.
Koridorun zemini hareket etti.
Taşlar kaymaya başladı.
Alara bağırdı.
"Koşun!"
Kutay tam koşacakken Derviş'in sesi duyuldu.
"Dur!"
"Bu kapı sabırsız olanları affetmez."
Herkes olduğu yerde durdu.
Bir anda hareket eden taşlar yeniden eski hâline döndü.
İdil hayretle konuştu.
"Demek tuzak..."
"...koşanlar için hazırlanmış."
Derviş gülümsedi.
"Her engel güçle aşılmaz."
"Bazıları yalnızca sabır ister."
Koridorun sonuna geldiklerinde küçük bir oda ile karşılaştılar.
Ortadaki taş kaidenin üzerinde gümüş renkli bir kristal parlıyordu.
İkinci anahtar parçası...
Kutay yavaşça yaklaştı.
Tam elini uzattığında odanın içinde yumuşak bir ışık yayıldı.
Kristal kendi kendine havalanarak Kutay'ın ellerine indi.
İlk parçayla birleşince daha güçlü bir ışık oluştu.
İki parça birbirini tamamlamaya başlamıştı.
Ahen sevinçle gülümsedi.
"Başardık."
Kutay da ilk kez günler sonra içten gülümsedi.
"Evet..."
"Boran'ın emanetini koruduk."
Dönüş yolunda güneş batmaya başlamıştı.
Diğerleri biraz önden yürüyordu.
Ahen ve Kutay ise göl kıyısında birkaç dakika geride kaldılar.
Rüzgâr hafif hafif esiyor, suyun üzerinde altın renkli yansımalar oluşuyordu.
Kutay sessizce konuştu.
"Bu dünyaya ilk geldiğimde..."
"Her şey bana yabancıydı."
"Ama artık..."
"...burası bana ev gibi geliyor."
Ahen gülümsedi.
"Çünkü yalnız değilsin."
Kutay gözlerini ona çevirdi.
"Hayır."
"Çünkü sen varsın."
Ahen'in kalbi hızla atmaya başladı.
Başını eğdi.
"Kutay..."
Kutay derin bir nefes aldı.
"Ne zaman tehlikeye girsen..."
"...sanki nefes alamıyorum."
"Sana bir şey olmasından korkuyorum."
Ahen'in gözleri doldu.
"Ben de..."
"...seni kaybetmekten korkuyorum."
İkisi de birkaç saniye sessiz kaldı.
Artık hislerini inkâr edemiyorlardı.
Konuşmadan da birbirlerini anlıyorlardı.
Tam o anda uzaktan Aras'ın sesi duyuldu.
"Hey!"
"İkiniz de gelsenize!"
Ahen ve Kutay birbirlerine utangaç bir gülümsemeyle baktılar.
Belki henüz birbirlerine "Seni seviyorum." dememişlerdi.
Ama ikisi de biliyordu...
Kalpleri çoktan aynı hikâyeyi yazmaya başlamıştı.
Devam edecek... 🌙📖