25. Bölüm – Sahnedeki Mucize

"Bazı danslar kelimelerin anlatamadığını anlatır."
Sabah başlayan festival, öğleden sonra okulun bahçesini tam bir şenlik alanına çevirmişti.
Her yerde kahkahalar yükseliyor, müzik sesleri okulun dört bir yanını dolduruyordu. Öğrenciler stantları geziyor, öğretmenler hazırlanan etkinlikleri ilgiyle izliyordu.
Sahnenin önünde ise yüzlerce sandalye dolmuştu.
Bu yılki festival, okulun şimdiye kadar düzenlediği en büyük organizasyondu.
Sahnenin arkasında Ahen derin nefesler alıyordu.
Elleri heyecandan hafifçe titriyordu.
Lavin saçını düzeltti.
"Bugün harika olacaksın."
İdil gülümseyerek elini tuttu.
"Biz sana inanıyoruz."
Aras başparmağını kaldırdı.
"Ortalığı yık."
Yekta da gülümseyerek konuştu.
"Bu sahne seni bekliyor."
Ahen arkadaşlarına tek tek baktı.
"İyi ki varsınız."
Tam o sırada Kutay yanına geldi.
Elindeki beyaz kır çiçeğini yeniden uzattı.
"Şans getirsin."
Ahen çiçeği saçının arasına iliştirdi.
"Nasıl olmuş?"
Kutay birkaç saniye ona baktı.
Sanki kelimeleri unutmuştu.
"Çok..."
"...güzelsin."
Ahen'in yanakları kızardı.
"Teşekkür ederim."
Melis Hoca sahne arkasına geldi.
"Ahen."
"Sıra sende."
Ahen derin bir nefes aldı.
"Hazırım."
Sunucu yüksek sesle anons etti.
"Ve şimdi..."
"Festivalimizin final gösterisi..."
"Okulumuzun dans kulübünden..."
"...Ahen Koral!"
Bütün okul alkışlamaya başladı.
Ahen ağır adımlarla sahnenin ortasına yürüdü.
Projektör ışıkları üzerine düştü.
Kalbi o kadar hızlı atıyordu ki bunu herkesin duyacağını sandı.
Derin bir nefes aldı.
Gözlerini kapattı.
Müzik başladı.
İlk hareketiyle birlikte bütün okul sessizleşti.
Ahen yalnızca dans etmiyordu.
Kalbindeki bütün duyguları anlatıyordu.
Kutay'la tanıştığı günü...
Yaşadığı korkuları...
Hayallerini...
Umudunu...
Her dönüşünde rüzgâr gibi hafifti.
Her adımında daha da güçleniyordu.
Melis Hoca gözlerini ondan ayıramıyordu.
"İşte bu..." diye fısıldadı.
"Gerçek sanat."
Kutay en ön sırada ayakta duruyordu.
Ahen'i izlerken gözleri dolmuştu.
Aras onu dirseğiyle dürttü.
"Ne oldu?"
Kutay gülümsedi.
"Bizim zamanımızda insanlar kahraman olmak için savaşırdı."
"Günümüzde ise..."
"...bir insan dans ederek de kahraman olabiliyormuş."
Aras tebessüm etti.
"Bunu Ahen'e söyle."
Kutay utangaç bir şekilde başını eğdi.
"Belki bir gün."
Müziğin son notası çaldığında Ahen son dönüşünü yaptı.
Kollarını yavaşça iki yana açtı.
Ve hareketsiz kaldı.
Bir an...
Bütün okul sessizliğe gömüldü.
Ardından alkış sesleri yükselmeye başladı.
Önce birkaç kişi...
Sonra bütün salon...
Öğrenciler ve öğretmenler ayağa kalkmıştı.
Dakikalarca süren alkışlar bahçeyi doldurdu.
Melis Hoca'nın gözleri gururla parlıyordu.
Ahen'in annesi gözyaşlarını silemiyordu.
Babası ise ilk kez bu kadar büyük bir gururla kızını izliyordu.
"Benim kızım..." diye fısıldadı.
Ahen sahneden iner inmez arkadaşları ona sarıldı.
"Leyla harikaydın!"
"Tek kelimeyle mükemmeldin!"
"İnanılmazdı!"
Lavin, İdil, Aras ve Yekta aynı anda konuşunca herkes gülmeye başladı.
Kutay ise biraz geride durmuş, onu sessizce izliyordu.
Ahen yanına geldi.
"Nasılmış?"
Kutay birkaç saniye sustu.
Sonra yavaşça konuştu.
"Bugün..."
"...gökyüzü bile seni izlemeyi bırakamadı."
Ahen şaşkınlıkla gülümsedi.
"Bu şimdiye kadar aldığım en güzel iltifat."
Kutay da gülümsedi.
"Çünkü sen..."
"...gerçekten ışık gibiydin."
Ahen'in kalbi yeniden hızlandı.
İkisi de birbirine bakarken etraflarındaki kalabalığı unutmuştu.
Tam o sırada...
Kutay'ın boynundaki mühür şiddetle parladı.
Gökyüzü bir anda kararmaya başladı.
Rüzgâr sertleşti.
Festival alanındaki bayraklar hızla savruldu.
İnsanlar şaşkınlıkla başlarını gökyüzüne çevirdi.
Bulutların tam ortasında ince, parlak bir yarık oluştu.
Kutay'ın yüzündeki gülümseme kayboldu.
"Ahen..."
"Başlıyor."
Uzakta, Gümüşdere Ormanı'nın üzerinden yükselen kırmızı ışık gökyüzüne ulaştı.
Kağan sonunda beklediği ana ulaşmıştı.
Ve festivalin neşesi, birkaç saniye içinde yerini korkuya bırakmak üzereydi.
Devam edecek... 🌙📖