2. Bölüm – Yabancı

"Bazı insanlar hayatına kapıyı çalmadan girer. Çünkü kaderin kapıya ihtiyacı yoktur."
Ahen'in nefesi düzensizleşmişti.
Karşısındaki genç, sanki başka bir çağın içinden kopup gelmiş gibiydi.
Üzerindeki koyu lacivert ceket, ince işlemelerle süslenmişti. Belindeki deri kemere iliştirilmiş küçük bir kese ve eski görünümlü hançer, Ahen'in daha önce yalnızca tarih kitaplarında gördüğü eşyalara benziyordu.
"Sen... kimsin?"
Genç cevap vermedi.
Sadece etrafına baktı.
Nehir...
Köprü...
Uzakta yükselen apartmanlar...
Gökyüzünü delen sokak lambaları...
Yüzündeki şaşkınlık gittikçe büyüyordu.
Sanki gördüğü hiçbir şeyi anlamıyordu.
Tam o sırada cebindeki telefon çaldı.
Ekranda Lavin yazıyordu.
"Sen hâlâ gelmedin mi?"
Ahen gözlerini gençten ayırmadan cevap verdi.
"Lavin... Galiba burada biri var."
"Ne biri?"
"Yaralı biri."
Telefondaki ses bir anda ciddileşti.
"Neredesin? Sakın tek başına kalma."
"Eski taş köprüdeyim."
"Geliyoruz."
Telefon kapandı.
Ahen tekrar gence döndü.
"Adın ne?"
Genç, birkaç saniye sessiz kaldı.
Sonra kısık bir sesle konuştu.
"...Kutay."
İlk defa ismini söylüyordu.
Ahen hafifçe gülümsedi.
"Ben Ahen."
Kutay, sanki bu ismi ilk kez duyuyormuş gibi tekrar etti.
"...Ahen."
Tam o sırada uzaktan koşma sesleri duyuldu.
Lavin, İdil, Aras ve Yekta nefes nefese köprünün altına indiler.
Aras, Kutay'ı görünce şaşkınlıkla kaşlarını kaldırdı.
"Bu da kim?"
"Ben de bilmiyorum."
Lavin dikkatlice Kutay'a baktı.
"Film çekimi falan mı var?"
Kutay hiçbir şey anlamıyordu.
Aralarındaki konuşmalar ona yabancı bir dil gibi geliyordu.
İdil yavaşça yere eğildi.
Kutay'ın kemerindeki işlemeleri inceledi.
"Bunlar... el yapımı."
Yekta ise sessizce hançeri eline aldı.
"Bu sahteye benzemiyor."
Kutay bir anda ayağa kalktı.
Yekta'nın elindeki hançeri görünce refleksle kolunu tuttu.
"Onu bırak."
Sesi sertti.
Bir anlık sessizlik oldu.
Aras hemen iki adım geri çekildi.
"Tamam, sakin ol."
Kutay etrafına bakmaya devam ediyordu.
Tam o sırada köprünün üzerinden büyük bir otobüs geçti.
Motor sesi geceyi doldurdu.
Kutay irkilerek gökyüzüne baktı.
"Bu... nasıl bir savaş arabası?"
Beş arkadaş aynı anda birbirine döndü.
Kimse gülmedi.
Çünkü Kutay bunu şaka olsun diye söylememişti.
Gözlerinde gerçek bir korku vardı.
İdil fısıldadı.
"Arkadaşlar..."
"Bu çocuk gerçekten bizim zamanımızdan değil olabilir."
Ahen'in kalbi hızlandı.
İlk kez aklına, mantığının kabul etmek istemediği o ihtimal geldi.
Ya söyledikleri doğruysa?
Nehirden yükselen serin rüzgâr sessizliği bozdu.
Hiçbiri bilmiyordu...
O gece yalnızca bir yabancıyla değil, iki yüz yıl öncesinden gelen bir sırla nışmışlardı.
Devam edecek... 🌙📖