36. Bölüm – Son Anahtar

"Bazen son umut en beklenmedik yerde saklıdır."
Gece, yıkılan tapınağın üzerine sessizce çökmüştü.
Herkes yorgundu.
Saatler süren savaşın ardından kimsenin konuşacak hâli kalmamıştı.
Ahen, tapınağın merdivenlerinde oturmuş gökyüzünü izliyordu.
Kutay ise üç anahtar parçasını avucunda tutuyor, derin düşüncelere dalıyordu.
Boran'ın fedakârlığı...
Ruhan'ın anlattıkları...
Kağan'ın durdurulamayan hırsı...
Hepsi omuzlarına ağır bir yük gibi çökmüştü.
Tam o sırada Derviş sessizce yanlarına geldi.
"Bittiğini mi sanıyorsunuz?"
Herkes ona döndü.
Derviş bastonunu yere vurdu.
"Asıl yolculuk şimdi başlıyor."
Ruhan ağır adımlarla tapınağın en eski bölümüne yürüdü.
Duvarın üzerinde büyük bir güneş sembolü vardı.
Elini sembolün üzerine koydu.
Taş duvar yavaşça iki yana açıldı.
Arkasında dar bir geçit belirdi.
İçeriden altın renginde bir ışık yükseliyordu.
"Bu kapıyı..."
"...yüzyıllardır kimse açmadı."
Kutay şaşkınlıkla sordu.
"İçeride ne var?"
Ruhan hafifçe gülümsedi.
"Son umut."
Grup dikkatlice geçitten ilerledi.
Koridorun sonunda kubbeli, devasa bir salon vardı.
Salonun ortasında durgun bir su gölü bulunuyordu.
Suyun yüzeyi ayna gibi pürüzsüzdü.
Tavanındaki kristaller gölün üzerine yıldızlar gibi yansıyordu.
Tam ortada ise küçük taş bir sütun yükseliyordu.
Fakat sütunun üzerinde hiçbir şey yoktu.
Aras şaşkınlıkla etrafına baktı.
"Son anahtar nerede?"
Ruhan cevap vermedi.
Sadece Kutay'a baktı.
"Yaklaş."
Kutay yavaş adımlarla gölün ortasındaki sütuna doğru ilerledi.
Her adımında suyun üzerinde mavi halkalar oluşuyordu.
Sanki göl onu tanıyordu.
Kutay sütunun önünde durdu.
Üç anahtar parçasını yavaşça taş kaidenin üzerine bıraktı.
Bir anda salonu güçlü bir ışık kapladı.
Üç parça havaya yükseldi.
Kendi etraflarında dönmeye başladılar.
Yer sarsıldı.
Duvarlarda eski yazılar belirdi.
Gökyüzünü andıran kubbe açıldı.
İçeriye bembeyaz bir ışık süzüldü.
Derin ve yankılı bir ses duyuldu.
"Kalbi korkuyla değil...
Sevgiyle atan kişi...
Son anahtara ulaşacaktır."
Tam o anda gölün ortasında büyük bir ışık sütunu yükseldi.
Işığın içinden altın renkli son kristal yavaşça yukarı çıktı.
Dördüncü anahtar parçası...
Ahen nefesini tuttu.
"İşte..."
"...son parça."
Kutay elini uzattı.
Tam kristale dokunacağı sırada gözlerinin önünde görüntüler belirmeye başladı.
Çocukluğu...
Babası...
Annesi...
Zaman Muhafızları...
Ve Ahen...
Birlikte geçirdikleri her an gözlerinin önünden geçti.
Kutay'ın gözlerinden bir damla yaş düştü.
Yaş, kristalin üzerine düştüğü anda son anahtar parçası parlak bir ışıkla Kutay'ın avucuna indi.
Dört parça aynı anda birleşmeye başladı.
Salonun içi gündüz gibi aydınlandı.
Parçalar döndü...
Birleşti...
Ve sonunda tek bir anahtara dönüştü.
Kadim Anahtar tamamlanmıştı.
Anahtarın üzerinde dört farklı sembol parlıyordu.
Geçmiş...
Bugün...
Gelecek...
Ve sonsuzluk...
Ruhan diz çöktü.
"Görev tamamlandı."
Derviş gözlerini kapattı.
"Yüzyıllardır beklenen an geldi."
Tam o sırada gökyüzü karardı.
Şimşekler peş peşe çakmaya başladı.
Yerden güçlü bir sarsıntı yükseldi.
Kadim Anahtar, Kutay'ın elinde titriyordu.
İdil korkuyla bağırdı.
"Bir şey oluyor!"
Derviş'in yüzü bir anda ciddileşti.
"Hayır..."
"Bu mümkün değil."
Ahen telaşla sordu.
"Ne oldu?"
Ruhan dışarıya baktı.
Gökyüzünün tam ortasında dev bir zaman yarığı açılıyordu.
Yarığın içinden mor ışıklar yükseliyor, rüzgâr bütün ormanı savuruyordu.
Kutay anahtarı sıkıca tuttu.
"Kağan..."
Tam o anda gökyüzünde Kağan'ın sesi yankılandı.
"Kutay!"
"Kadim Anahtar artık tamamlandı."
"Şimdi onu bana teslim et..."
"...ya da sevdiğin herkes sonsuza kadar zamanın içinde kaybolsun!"
Ahen istemsizce Kutay'ın elini tuttu.
Kutay ona baktı.
İkisi de artık geri dönüş olmadığını biliyordu.
Son savaş başlamıştı.
Devam edecek... 🌙📖